ஞாயிறு, டிசம்பர் 14, 2008

Srilankan Tamil diaspora writer Shobasakthi

Srilankan Tamil diaspora writer Shobasakthi

Book Review: Beggars are also human

by Charles Sarvan

Poor in paradise. Yke Berkouwer’s,

‘Anusha: a homeless life in Sri Lanka’.

Vishva Lekha Publishers, Colombo, 2005.

Sri Lanka is advertised as "the paradise isle" but what makes an impact on anyone with a social conscience arriving in Colombo is the prevalence of poverty: those on an inadequate wage, the unemployed, and the ubiquitous presence of hinganno (beggars). The same applies to some countries in Asia, Africa and South America. Unfortunately, there is no poverty (dearth) of poverty, despite the slogan "There’s enough for everyone". Perhaps, almost a quarter of the population of Sri Lanka lives below the poverty-line. Leading Sri-Lankan writer, Carl Muller, cited (personal email, 2 December 2008) the reckoning as close to 40%, with the number of beggars in Colombo estimated at about 50,000. (He cautioned these were statistics given by the opposition in parliament.) Berkouwer writes that some of the beggars are barely able to drag themselves to two or three cars before the traffic-light changes from red to green (p. 5). Those who can’t move at all are set down by the traffic-light, and they sit there, all day long. There are women with infants or little children, either their own or hired for the day. One woman, when she reaches a car, pulls out the cotton wool "to show advanced cancer of the ear". Some have been so dulled by their life that even a generous gift doesn’t produce reaction. Rain makes begging very difficult: no begging, no money; no money, no food; no food, hunger. The author worked in a Colombo hospital from 2002 to 2005, during which time he befriended a hingannek (a beggar), the eponymous Anusha, and her family, gaining some insight into the life of the hinganno. The result (translated from the original Dutch) is a self-effacing, almost self-deprecating, work with Berkouwer suggesting he helped to gain sociological insight. He makes little of his generosity with the thought of his tennis-club bill, not to mention the much higher bill of a friend at the golf-club. Circumspect, the author confines himself to Anusha: he does not generalize nor claim wider conclusions.

We categorise, assume we know; react and behave accordingly - be it to the label "African", "Muslim", "Tamil" or "beggar". Once the group is classified, the assumption is that we know the essence about all the individuals who belong to that group: "There is nothing more to learn […] They are hinganno" (p. 12). But hinganno, being also human, have problems and worries, concerns and wishes, love and passion. Anusha emerges from anonymous beggar to mother "with an extensive and fascinating family life, a husband and an ex-lover" (p. 77).

The hinganno lie, habitually, sometimes needlessly, and are unembarrassed when detected: mere day-to-day existence being precarious, they must dispense with the niceties of ethics. Gemunu Rathnayake, despite his Sinhalese name, is said to be Tamil. Had he then taken the name as a survival-strategy? Much remains unclear to author – and to us. Meek and avoiding confrontation with society and state, the beggars are also (understandably) prone to sudden and quite disproportionate fury, their anger and violence being vented, usually, on those of their class and station, fellow victims.

Anusha’s father was also a beggar. Class-levels tend to perpetuate themselves: Born poor, remain poor. Anusha, born 1973, spent the first 32 years of her life begging on the streets, and sleeping on the pavement. She has six children (at the start, she’d said two; later, four), fathered by husband and lover. Her husband, Gemunu, being in prison, it was better to take a lover, Rajendran, than be pestered by other men for sex. (Despite a conflict that has cost thousands of lives and wreaked horrendous physical and mental damage, Anusha herself displays no ethnic consciousness. Rajendran is Tamil.) Several of her teeth and molars are missing. Never having been seen by a dentist, "they must have just rotted" away. Without money for aspirin, they must live with an almost continuous headache (p. 21). Two of her sons broke their arms. They were badly set and, as a result, are "misshapen". Anusha is a caring mother and does her best for the children, keeping them as clean as she can, worrying about their future. It is difficult for a beggar to secure employment and, having found work, to keep it. The author finds Anusha a job but she’s late for work. How can someone oversleep on the first day of the first job she ever got in her life? (p. 95). She went to bed late at night, exhausted; didn’t have an alarm-clock, and misjudged the time. It wasn’t irresponsibility, as prejudice would have it.

Their refrain is a resigned kamak ne, "it doesn’t matter". Perhaps, K. S. Palihakkara’s Buddhism Sans Myths & Miracles (Stamford Lake Ltd, Pannipitiya, Sri Lanka, 2003) helps in understanding their fatalism. Sri Lankan Buddhists "practice more of Hinduism than Buddhism" (Palihakkara, p. 109). They believe in rebirth - and in the consequence in the present life of conduct in a past life (or lives). This last is exploited by the ruling classes, "for when the poor and the outcastes suffer in their poverty, sickness and squalor in their hovels" it is attributed not to the failure of government and society but blamed on "bad ‘karma’ from past births […] the downtrodden masses are made to believe that they themselves are responsible for their condition." On the other hand, they are promised a better life in their next birth, if they accept, endure and "lead an evil free life" (p. 120. See Karl Marx on the misuse of religion).

Being habituated to the sight of the hinganno, society no longer sees them. When it does, it is often with embarrassment or distaste. As Western imperialism did in the past; as with the present ethnic conflict, it is necessary to think badly of, look down upon, the "Other" (here, the hinganno) in order not to think badly of oneself. In a blame-the-victim attitude, conscience is stilled with, "they are bad people […] They are lazy, and will never work" (p. 48). A wealthy Sri Lankan explains that beggars are a natural feature of the Island, presumably like the climate: "Beggars are a part of our culture, and it will always be that way. There are enough jobs but they don’t want them" (p. 50). Some do not give alms on the ‘virtuous’ ground that it will only encourage begging. Yet others argue that because they cannot help many, they will aid none.

Bureaucracy and officialdom are dismissive, and the hinganno have no sense of rights and entitlement. Anusha takes a six-hour bus ride to collect her son’s school certificate (she herself is illiterate), and arrives after school-hours. Administration is still open but she is instructed to come during lessons-time. On the next visit, it’s claimed the school principal is absent. Rules and regulations are improvised to turn them away. One school claims that children of parents who live in rented premises cannot be admitted (p. 97). Anusha can’t take her child to the school dentist because she doesn’t wear a sari (p. 103). In order for Berkouwer to open a bank account for her, Anusha must produce her National Identity Card, but to get the latter, she needs a birth certificate: legally, Anusha does not exist (p. 36). In despair, Anusha and Raj pay for a forged birth-certificate. The clumsy counterfeit is detected, triumphantly displayed to all in the office, and the negative image of hinganno confirmed.

Confronted with dire poverty and all that goes with it, a sense of relief must be the reaction of many: "There, but for the grace of God (or the gods), go I." Secondly, the daily sight of misery is inuring. The term "callous" (an insensitive or cruel disregard for others) derives from the Latin callosus, a hardening of the skin. Such toughening can be a protective measure. Some degree of "callous", be it on our little toe or mind, is necessary for survival. Further, poverty does not attract the attention and action it needs and deserves. Suspicion, anger and hate are combustible, mobilizing, emotions – see the ethnic conflict – while sympathy for the injustice and suffering of another class are not. So it is that there is no mass patriotic passion, led by politicians and monks, to rescue the Sinhalese Buddhist poor. Ayi Kwei Armah observed that the downtrodden are not angry enough. One may add, are not angry at the real causes; not angry in effective ways.

"Is it nothing to you, all you that pass by?" But there are individual Sri Lankans who quietly help in ways they can, and groups devoted to poverty alleviation. They are among those to whom the miseries of the world are misery, and will not let them rest (Keats, The Fall of Hyperion, Canto 1). Marx wrote that the challenge is not merely to understand history but to change it. On similar lines, since kindness within an unkind system is woefully inadequate, there are political organizations in Sri Lanka dedicated to altering radically the structure and nature of society.

In contrast to the general reaction (of ignoring or having contempt) for the hinganno, Berkouwer has high admiration for their endurance and tenacity; for how they "manage to survive on almost nothing" (p. 135). The work, neither condescending nor sentimentalizing, gives a fairly close insight into the life of one hingannek and her family. It is a study, an expose and a salute, and well merits reading.

(thanks to Mr. K. G. Kulasena: artist, author and educationist)

வியாழன், டிசம்பர் 11, 2008

Short film: ‘A mango tree in my front yard’

by R. Pradeepan

"The whole is immanent in its parts" (Ananda Coomaraswamy)

The film’s opening scene of trees, palms and a pond is abruptly disturbed by the sound of heavy, automatic, gunfire in the distance. It provides a contrast between the peace and beauty of nature, and the violence and ugliness of human action. Film is an audio-visual medium but Mango tree relies far more on the latter than on dialogue. Three Tamil children, two girls and a boy (sister, younger brother and friend?) are on their way to school. The two girls seem to be between twelve and fourteen; the boy, younger. The girls talk about a fellow-pupil, Sivajini, absent from school because her father has been abducted. Children robbed of childhood, there is a degree of unease, and tension on their faces. The little boy kicks something on the edge of the path, and is anxiously shepherded back to the road by his sister, no doubt, fearful of unexploded devices. Each of the girls carries an earthed plant in a plastic bag, their entry to a school-competition.

The scene shifts, and we see government (Sinhalese) soldiers in military vehicles. One of them speaks about a woman he had had – not as young as he’d have liked, he comments. War means death, injury and damage. During wars, some exemplify courage and make great sacrifices, but there are others who are unable to hold on to ethics and the decencies of life: it was that woman’s husband who helped the soldier to have sex with her. Why did he do it? Was he depraved or terrorised? In a short-story, much remains unknown and unclear, and so it is with a very short film, such as Mango tree. The soldier spots one of the girls, walking alone, along the road: most probably, returning home after school. The next we see is a grave being hastily dug by the soldiers. A body, wrapped up, is placed in it, and the ground stamped down to hide the spot. We are left to infer that the girl, still a child, has been gang-raped and murdered by the soldiers. The film avoids prurience, and we are spared details: the callous brutality on the one hand; the terror of a helpless girl on the other. However, while safeguarding decency and dignity, the film also suggests it’s not an uncommonplace occurrence in Sri Lanka’s ethnic conflict – and that makes it all the worse! (The Tamil Tigers, charged with many crimes, have not been accused of rape, not even by the Sinhalese state and the media.)

In a shift of scene, the other girl is spoken to and urged to join a militant Tamil group: we do not see the speaker. Later, she is shown alone, armed, in a ruined building. While keeping guard, she picks up a stick and draws on the sand a picture of a little house with a mango tree: an unfulfilled wish; an unrealized dream. The sound of gunfire comes close, closer: we conclude it brings her death.
Next we are mutely shown one of the plastic bags, torn open, the young plant and soil exposed. Will it revive, survive, even flourish? The two girls didn’t. Finally, there’s the little boy, walking alone, coming to a point where the road branches off in two different directions, and hesitating. We know neither the significance of the two roads nor the choice the boy will make. The story, like life itself, continues.
It is remarkable that into a short film of barely ten minutes, Pradeepan has concentrated so much significance. The work is all the more eloquent for its brevity and restraint. Mango tree is a fragment, showing just three children falling victim to brutal conflict, but it is a fragment that points to the tragic whole (see Coomaraswamy above) that has befallen Sri Lankan Tamils.

[Mr Pradeepan, born in Sri Lanka in 1981, now lives in exile in Paris.Mango tree was filmed in South India.(ravideep12@gmail.com)]

Charles Ponnuthurai Sarvan
Berlin, December 2008

செவ்வாய், டிசம்பர் 02, 2008

We are neither part of LTTE nor the Government but part of the Democratic opposition

Mano Ganesan MP

The runners of the defense website www.defense.lk should know that I am neither part of LTTE nor the government but part of the democratic opposition of Sri Lankan parliament. The tantrums of the Defense web runners are obvious. I am portrayed as a separatist. This web is there to discredit all those parties who are not part of the government. It sheds mud on all those in the spheres of politics, media and civil society who do not follow the government agenda blindly. These tantrums would not break me. I am for the unity in diversity of Sri Lanka. I am second to none in my care and love for my country Sri Lanka said DPF Leader Mano Ganesan MP in a statement issued from his office. The statement further says,

Two news posts have appeared in the official website of the Sri Lankan ministry of defense on my visit to Canada. There are many inaccuracies and contradictions in and between both posts of Nov 20th and Nov 27th. Both posts speak of a ‘LTTE sponsored meeting’ at Oshawa University in Canada on November 18th. The fist post of Nov 20th says that the ‘meeting’ was cancelled. And the second post of Nov 27th says that this ‘meeting’ underwent on a low profile.

On Nov 18th, the date of the so called ‘meeting’, I was in fact engaged with Canadian foreign ministry officials in Ottawa. It is an indisputable fact because of the involvement of the Canadian officials in the discussion with me at the foreign ministry building in Ottawa. Unfortunately for the runners of defense website they never had any prior information of my engagements in Ottawa. This is why they blundered with the date and made themselves a laughing stock in the eyes of the Canadian officials and Sri Lankans here and in Canada.

The truth is that I was with Canadian officials in the morning and was with Hon. Wayne Marston MP in the evening of Nov 18th. Both meetings being pre arranged by Canadian Forum for Justice and Peace in Sri Lanka prior to my arrival in Canada. Defense web fabricators are now finding it hard to digest the truth. They are distressed and shattered. Unable to control their desperation, they again upload rubbish material in this website run by the taxpayer’s money. And again they declare their intentions of dishonesty and stupidity.

The second post very reluctantly accepts the fact by saying that “The day Mr. Ganesan was planning to talk at the University of Oshuwa he MIGHT have talks with Canadian officials in Ottawa..” And they go on saying that “(Mr. Ganesan’s) sponsors may have arranged another quick meeting with NDP MP for the evening, who has his office in the SAME BLOCK.” All my meetings with Canadian foreign ministry officials and Parliamentarian were arranged prior to my visit to Canada.

Not knowing what to write and where to end Sri Lanka Defense web has pulled the good names of Canadian MP Hon. Wayne Marston, Sri Lankan MP Hon. Jayalath Jayawardena, NLF Leader Dr. Vickramabahu Karunaratne, CFJPSL Co-Convener Mr. Sellathurai Loganathan and his Sinhalese wife (Mrs. Sumana Loganathan), Prof. Cheran, FMM chairman Sunanda Deshapriya, Popular Sinhala Dramatist Parakrama Niriella and Mr. Amity Jinadasa in this false news story.

The final highlight of this conmen is the photograph appears with the defense web story. The photograph confirms the desperation. In the picture I am addressing a meeting where a LTTE uniformed man stands along with many others. There is a LTTE emblem on the wall. Is it one from the so called LTTE meetings I attended in Canada as the defense web tries to say? It cannot be Canada because I cannot wear a simple shirt during this Canadian winter. But the web carries this photo very cunningly without giving correct explanations to it to fool any or some unsuspecting innocent viewers. We are aware that this as a ‘cut and paste’ doctored photograph. They have taken my photo elsewhere and inserted it in a photo of a LTTE meeting.

The problem of the Defense web is obvious. This web is there to discredit all those parties who are not part of the government. It is now well exposed. It sheds mud on all those in the spheres of politics, media and civil society who do not follow the government agenda blindly. These tantrums would not break me. I am for the unity in diversity of Sri Lanka. I am second to none in my care and love for my country Sri Lanka.


புதன், நவம்பர் 26, 2008

இளஞ்செயற்பாட்டாளர் குமாரவடிவேல் குருபரன் அவர்களுடன் நேர்காணல்

குமாரவடிவேல் குருபரன் கொழும்புப் பல்கலைக் கழகச் சட்டக்கல்லூரி மாணவன். இளஞ் செயற்பாட்டாளரான இவர் "இலங்கை மாணவர் பாராளுமன்றம்" என்ற அமைப்பினை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றார். பல்வேறு இயங்கு தளங்களில் செயற்பட்டுவரும் குருபரன் அவர்களுடன் காணப்பட்ட இந் நேர்முகம் இளஞ் சமூகத்தினருக்கு உற்சாகமூட்டுகின்றது.

Interview with Kumaravadivel Guruparan, a Sri Lankan Youth Activist from CPA on Vimeo

சட்டத்தரணி வெலியமுன அவர்களுடன் நேர்காணல்

இலங்கையின் பிரபல சட்டத்தரணி வெலியமுன அவர்கள் சர்வதேச ஊழல் வெளிக்கொணர்வு அமைப்பான Transparancy International என்ற அமைப்பின் இலங்கைப்பிரிவு நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளர். நீண்ட காலமாகவே பல்வேறு அச்சுறுத்தல்களுக்கும் கொலைமிரட்டல்களுக்கும் முகம்கொடுத்து வரும் சட்டத்தரணி வெலியமுன அவர்கள் இலங்கையின் அரச, நிர்வாக மற்றும் நீதித் துறைகளில் மலிந்துவரும் ஊழல்களை துணிச்சலாக வெளிப்படுத்தி வருபவர். அண்மையில் இவரது வீட்டுக்கு வெடிகுண்டு வீசப்பட்டது.அந்தத் தாக்குதலில் இருந்து இவரும் இவரது குடும்பத்தினரும் அதிஸ்டவசமாக உயிர் தப்பினர். அப்பட்டமான ஊழல், அதிகார துஸ்பிரயோகம், எதேச்சதிகாரம்,உயர்பதவிகளில் இருப்பவர்கள் தம் உறவினர்களுக்கு முன்னுரிமையளித்தல்(nepotsm)போன்றவை வெகுஜனங்களின் மத்தியில் மிக இயல்பானதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதற்கு மாறாக மக்களின் விழிப்புணர்வை வேண்டிநிற்கின்றார்.

Corruption in Sri Lanka: Interview with J.C. Weliamuna

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 21, 2008

தூரத்துப் பச்சை

தெளிவத்தை ஜோசப்- (அக்கால) தபால் தந்தி அமைச்சர் செல்லையா குமாரசூரியர்

சனி, ஆகஸ்ட் 23, 2008

Sri Lanka July 1983: A Turing Point in Sri Lankan Politics

Sri Lanka
July 1983:
A Turing Point in Sri Lankan Politics

25 years later, still:
No resolution to the national conflict - No signs of resumption of the peace talks
the peoples' suffering continues

Public Presentation

Moderated by Rev. Dr. Lois Wilson
Ex-Canadian Senator and former President of the World Council of Churches

Speakers include:
Mr. Mano Ganesan, Member of Parliament from Sri Lanka;
Dr. Vickramabahu Karunarathne, Leader, NSSP (New Equal Society Party);
Prof. A.R.M. Imtiyaz, Temple University in Philadelphia, Pennsylvania;
Prof. R. Cheran, University of Windsor; and,
Mr. Khaled Mouammar, President, Canadian Arab Federation

Sunday, September 14, 2008
4:00 to 7:00 p.m.

Ontario Federation of Labour Auditorium
15 Gervais Drive (Don Mills and Eglington)

(OFL is one block east of Don Mills on the north side of Eglington; accessibly by bus #25 from the Pape subway station on the Boor-Danforth line or any Eglington bus from Kennedy subway station)

Canadian Forum for Justice & Peace in Sri Lanka
Forum Canadien pour la Justice et la Paix au Sri Lanka

Endorsed by: KAIROS: Canadian Ecumenical Justice initiatives, International Dept. Canadian Labour Congress, Ontario Federation of Labour, Canadian Union of Public Employees (CUPE), Ontario Division, International Solidarity Committee of CUPE Ontario, Canadian Arab Federation, Asian Solidarity Network, CCEVI-Indonesia, Philippines Solidarity Group, Columbia Action Alliance


For more information Jim Davis (jdavis@kairoscanada.orq) or Logan Sellathurai (logan@ica.net)

செவ்வாய், ஜூலை 22, 2008

Radovan Karadziç

பதின்மூன்று வருடங்கள் தலைமறைவாகியிருந்த பொஸ்னிய சேர்பியர்களின் தலைவர் றொடோவான் கறாசிக் அவர்கள் நேற்று செர்பிய பாதுகாப்புப் படையினரால் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். றொடொவான் கறாசிக் அவர்கள் ஐக்கிய நாடுகள் சபையினால் போர்க் குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டவர். நெதர்லாந்தின் டென்ஹாக்கில் அமைந்திருக்கும் ஐக்கிய நாடுகளின் சர்வதேசப் போர்க்குற்றவாளிகளை விசாரிக்கும் நீதிமன்றில் இவர் விசாரிக்கப்படவிருக்கின்றார். இவரைக் கைது செய்து ஐக்கிய நாடுகளின் விசாரணை நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைப்பதில் செர்பிய அரசு அக்கறை காட்டவில்லை என்று ஐக்கிய நாடுகளின் முன்னாள் முதன்மை அரச வழக்கறிஞர் செர்பிய அரசின்மீது குறைப்பட்டுக்கொண்டார். பாரிய மனித உரிமை மீறலுக்காகவும் , போர்க்குற்றங்களுக்காகவும் இவர் தேடப்பட்டார். கைது செய்யப்பட்ட கறாசிக் அவர்கள் பெல்கிறேட்டில் உள்ள நீதிமன்றத்தில் பாரப்படுத்தப் பட்டபின் நீதிபதியின் உத்தரவின் பேரில் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டுள்ளார். பொஸ்னியா-ஹெர்சக்கோவினாவில் 1992 இல் இருந்து 1995 வரை நடைபெற்ற மனிதப் படுகொலைகளில் பொஸ்னிய செர்பியக் குடியரசின் தலைவராகத் தன்னை அறிவித்துக் கொண்ட கறாசிக் Srebrenica வில் இடம்பெற்ற முஸ்ஸிம் மக்களின் இனப்படுகொலைக்குக் காரணமாவார். இப்பொடுகொலையின்போது சுமார் 8000 பேர் பலியாகினர்.

அந்த பொஸ்னியப் போரின்போது குறாசியாவைச் சேர்ந்த கோறான் ஹாட்சிக் என்பவனும் செர்பிய இராணுவத் தளபதி றட்கோ ம்லாடிச் என்பவனும் இவரோடு கூட்டாகச் செயற்பட்டுள்ளனர்.

வெள்ளி, ஜூலை 18, 2008

பயங்கரவாதிகள் கண்காணிப்புப் பட்டியலில் இருந்து நெல்சன் மண்டேலா அவர்களின் பெயர் நீக்கம்

Removing Nelson Mandela's name from terrorist list!!

இன்று நெல்சன் மண்டெலாவின் 90 ஆவது பிறந்த நாள். தென்னாபிரிக்கத் தலைவர் நெல்சன் மண்டெலா அவர்கள் விடுதலையின் அழியாத குறியீடு. லண்டன் ஹைட்பார்கில் இடம்பெறும் சர்வதேச எயிட்ஸ் விழிப்புணர்வுக்கு ஆதரவு திரட்டும் இசை நிகழ்வில் இவரது 90 ஆவது பிறந்த நாள் கொண்டாடப்படுகின்றது.
1960 களில் ஆபிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ் (ANC) தென்னாபிரிக்க அப்பாத்தைட் (ARPATHEID) அரசினால் தடைசெய்யப்பட்டது.ANC யின் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிடப்பட்டனர். பலர் அந் நாட்டை விட்டு ஓடிவிட நேர்ந்தது. நெல்சன் மண்டேலா அவர்கள் 27 வருடங்கள் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தார். சுமார் 30 வருடங்கள் அவர்களது போராட்டம் தொடர்ந்தது. ANC யும் நெல்சன் மண்டேலாவின் பெயரும் அவர்கள் கம்யூனிசப் பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரையிடப்பட்டு அய்க்கிய அமெரிக்காவின் பயங்கரவாதிகள் கண்காணிப்புப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டனர். சுதந்திர தென்னாபிரிக்காவின் முதல் தலைவராக 1994 ஆம் ஆண்டு மண்டெலா அவர்கள் தெரிவு செய்யப்பட்டார். இன்றைய தென்னாபிரிக்க அரசின் அய்க்கிய அமெரிக்காவிற்கான தூதுவர் வெலிலே இன்லாப்போ அவர்களின் விண்ணப்பத்தினை அடுத்து அய்க்கிய அமெரிக்க காங்கிரசில் இப் பெயர் நீக்க விண்ணப்பம் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பயங்கரவாதிகள் கண்காணிப்புப் பட்டியலில் இருந்து நெல்சன் மண்டேலா அவர்களின் பெயர் கடந்த மாத இறுதியில் நீக்கப்பட்டிருக்கின்றது.

வியாழன், ஜூலை 10, 2008

“Black July”

“Black July”. Extract from
“Sri Lanka: Reign of Anomy: An Essay on the Ethnic Conflict”
by Charles Ponnuthurai Sarvan

On 19 July, that is, five days before the incident in Jaffna claimed as the cause (and justification) of “Black July”, President J. R. Jayawardene issued an emergency order imposing press censorship. The Public Security Act permitted the security forces to bury or cremate bodies without post-mortem examination or judicial inquiry.

In the modern history of the Tamils of Sri Lanka, “Black July” is the most significant and painful event – one cautiously adds, to date. On the part of the Sinhalese, the response is various, among them being that of suppression or repression, leading to a wished and willed amnesia. (The term "suppression", in a broad sense, was used by Sigmund Freud to describe a conscious mechanism intended to eliminate undesirable psychical content from consciousness. According to Freud, the difference between suppression and repression lies in the fact that the latter defence-mechanism is unconscious and under its influence repressed content becomes or remains unconscious.) Other responses include that of minimisation (“It wasn’t really that bad” – see D.C.R.A. Goonetilleke below) or self-justification, and a ‘blame the victim’ attitude: “It’s their fault. They asked for it”; even to
“They deserved what they got”. I must add that I know Tamils who were personally caught up in Black July or are closely related to those who were, and yet have “forgotten” the event. Perhaps, it is too painful and, in some ways, embarrassing? Perhaps, they want to put it aside and get on with their lives?

Minoli Salgado, in Writing Sri Lanka, quotes Professor D C R A Goonetilleke as stating that what was done to the Tamils in 1983 was “no Holocaust” (see, Salgado, Note 105, p. 179). There are no official statistics but the number of Tamils killed is placed between two and three thousand. It is therefore terminologically inaccurate to describe the pogrom as a holocaust, and Tamils who do so, moved by emotion, harm the case they attempt to make by over-stating it. A holocaust is determined by intention (extermination) and, following from that, also by number. Of course, one can quote Donne and say that any one’s death diminishes us because we are (or ought to be) involved in humanity; one can claim that what makes for the heinous is not number but the nature of the action. Still “holocaust” and “genocide” remain inappropriate terms for what happened in Sri Lanka, and Goonetilleke, though lacking in sympathy, is quite correct.

Michael Roberts has written extensively on Sri Lanka, combining thorough scholarship and academic detachment, yet heeding Yeats’ earnest wish that he be saved from thoughts thought in the mind alone, that is, without compassion (Yeats: ‘A Prayer For Old Age’). In his writing on July ’83, Roberts uses words such as “gristly” and “beastly”. Since what happened took place also in Colombo, there were several foreign, impartial (although horrified, unbelieving) witnesses. It was revolting in detail – pregnant women disembowelled; women gang-raped in public; whole families set alight alive - and distressing in effect. Almost every Sinhalese family known to me personally has a story to tell of help rendered or protection afforded to “terrorised” Tamils. But there was no sense of national revulsion, no collective protest; no public demand for inquiry, justice and compensation. It was all blamed on a few unruly elements. In contrast, Germany has publicly, almost obsessively, accepted culpability for its actions during World War 11; paid compensation, released self-incriminating documents. (As an Armenian said to Jewish writer, Yossi Klein Halevi, “Your’re lucky it was the Germans who killed you. They are a civilized people. They know how to apologize.” The New York Review of Books, 10 May 2007, p. 37). The government of Sri Lanka expressed no regret because it felt none. On the contrary,
President Jayawardene said he was not worried about the opinion of the Jaffna people. “The more you put pressure in the north, the happier the Sinhalese people will be here. Really, if I starve the Tamils out, the Sinhala people will be happy.” By way of contrast, in a different
context, Hannah Arendt admonished those of her fellow Jews who were “racist” and ready to terrorise the Palestinians: “Thou shall not kill, not even Arab women and children”. (See Elisabeth Young-Bruehl, Hannah Arendt: For Love of the World, Yale University Press, 2004, p. 291.)

Focusing on the massacre that took place at Welikade prison on the 25th and 27th of July, fifty-three Tamils in state custody were murdered, the guards having opened the cells and given the mob free access to the prisoners. Among this hapless group was “Kuttimani” of TELO, found guilty of murder committed in the course of a politically-motivated robbery.
Asked by the court, as is customary before the death sentence is passed, if he had anything to say, Kuttimani replied he wished to donate his eyes so that, one day, they would see an
independent Tamil homeland. This unusual statement was widely publicised, and when the mob dragged him out, they taunted, “Are these the eyes that wanted to see Tamil freedom?”,
gouged them out, and then killed him.

A character in Romesh Gunesekera’s novel, The Match, asks, “How can they do it? What could make a person throw kerosene over another human being and set fire to him? Watch his skin crinkle and burn? How could they hear the screams, see the flames wrap around a writhing man, smell the burning flesh, and then do it again?” (London: Bloomsbury, 2006, p. 154). Basil Fernando wrote a poem, ‘Yet another incident in July 1983’, based on an incident witnessed by one of his Sinhalese lawyer friends at Narahenpita, close to the Labour Secretariat. A car carrying parents and their two children, aged about four and five, is stopped; Tamil identity is established, and petrol poured over the vehicle. Then someone opens the car door and takes away the two children, crying and resisting. The vehicle is set alight. Suddenly, the father, already on fire, steps out, bends down and takes his two children.

Not even
looking around as if executing a calculated
decision, he resolutely
re-entered the car.
Once inside, he closed the door
himself… I heard the noise

Michael Robers, from whose Exploring Confrontation (1994) the above is taken, comments that his interest is in the lucidity of the indictment expressed by that unknown Tamil father: his courage and “incisive clarity of comment has etched its imprint on my soul” (p. 322).

Returning to the dismissal by Professor D. C. R. A. Goonetilleke, what remains in Tamil memory and heart is not the number of those killed but the horrific nature of the attack. Tamils are puzzled at the intensity of the hatred and, following, the ready willingness to commit appalling atrocity. Tiger atrocities being post-1983, Tamils have asked, “What have we done to excite and deserve such intense and venomous animosity?” (In Coetzee’s prize-winning novel, Disgrace, the daughter, victim of vicious gang-rape, asks her father, “But why did they hate me so? I had never set eyes on them”.) In another work of his, Michael Roberts discusses various theories to explain the horrific violence which included the dismemberment of corpses. According to one possible explanation, the Tamil has come to represent the demon and, therefore, like the demon, must be tortured and mutilated; made afraid and brought under control. The mal-treatment of the body (before, during or after death) has an effect on those related to the person: “In effect, the anxieties of kinfolk will be multiplied not only in the immediate aftermath, but also throughout their life span because the cause of specific afflictions could be the wandering ancestor spirit of mutilated kin. In brief, the dismemberment of a body maximises the ripple of chaos… over a considerable span of time” (Roberts, Sinhala Consciousness, p. 152). The belief in demons and spirits takes us back to The Mahavamsa; to superstition and magic, to belief in spells and exorcism which have penetrated, permeated and contaminated Buddhism. The placing of dead or dying bodies before the Buddha statue is a recursion to primitive times when some tribes offered human sacrifice to please and placate an atavistic and bloodthirsty god. (One notes that, etymologically, the word “holocaust” comes from burnt offering, that is, sacrificial flesh offered to propitiate and please a god or spirit.)

Narayan Swamy’s study of the LTTE leader, Inside An Elusive Mind, states that prior to 1983 the Tigers were little known and had no popular base, not even in Jaffna. (Swamy is no supporter of the Tigers, and the book’s cover describes his work as a profile of the world’s
“most ruthless” leader.) Tiger numbers prior to 1983 have been variously placed between twenty and thirty; at a maximum below fifty. All this changed after – and more importantly,
because – of that fateful year, a fact that must be borne in mind if one is to make sense of subsequent development, of the violence and appalling human tragedy.

செவ்வாய், ஜூலை 08, 2008




யூலை 1983: வெலிக்கடைப் படுகொலைகளும் தமிழின அழித்தொழிப்பும்

அந்த நாட்களில் எங்கள் தேசத்தின் தெருக்களிலெல்லாம் தமிழர்களின் குருதி வடிந்தது. எண்ணற்ற கொலைகளும் பாலியல் வல்லுறவுகளும் தாக்குதல்களும் கொள்ளையடிப்புக்களும் தமிழர்கள் மீது ஸ்ரீலங்கா அரசால் திட்டமிட்ட முறையில் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டன. சொந்த நாட்டில் சொந்த அரசினாலேயே பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அகதிகளாக்கப்பட்டார்கள். அனைத்துத் தார்மீகங்களையும் காற்றிலே பறக்கவிட்ட பேரினவாத அரசு அய்ம்பத்துமூன்று சிறைக்கைதிகளை வெலிக்கடைச் சிறையிலே திட்டமிட்ட முறையில் படுகொலை செய்தது. தேசம் முழுவதும் இனவாதத் தீ பற்றி எரிந்தது. அரசுத் தலைவர் ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தன „…போர் என்றால் போர் சமாதான்ம் என்றால் சமாதானம்…“ என்று சவால் செய்த போது சவாலை ஏற்க ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் இளைஞர்களை யூலை 1983 உருவாக்கிக் காட்டிற்று.

இன்று சரியாக இருபதைந்து துயரமான வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. அன்று ஓடிய குருதி நெடுங்குருதியாய்ப் பெருகி எங்கள் தேசம் இரத்தத்தில் மூழ்கிய நிலமாய்க் கிடக்கிறது. யூலைப் படுகொலைகளை நாம் நினைவுகூரும் நாளிது! யூலைப் படுகொலைகளைத் தொடர்ந்து பெருவீச்சில் எழுந்த தமிழ்த் தேசியத்தைப் பற்றி நாம் விவாதிக்க வேண்டிய நாளும் இதுதான்.
எம்மிடம் இன்னும் நம்பிக்கை எஞ்சிக்கிடக்கின்றது.
அந்த நம்பிக்கை தருக்கங்களுக்கு அப்பலுமிருக்கலாம்.
ஆனால் அது அறம் சார்ந்த நம்பிக்கை அல்லது அறம் சார்ந்த கனவு!

அனைவரும் வருக! எதிர்வரும் யூலை 27ஆவது நாள் நாம் பேசியே ஆகவேண்டிய நாள்!

ஞாயிறு காலை 10 மணி

Salle de Rencontre 

Rue Jean Francois

95140 Garges Les Gonesse


RER ‘D’ : Garges les Gonesse Bus 133 arrét: Hótel de Ville
10:00 நினைவஞ்சலியுடன் ஆரம்பம்
10:05 தலைமையுரை
10:30 நினைவுப் பேருரைகள்
12:30 மதிய உணவு
13:30 நினைவுப் பேருரைகளின் தொடர்ச்சி
15:00 ஆற்றுகை
15:30 கலந்துரையாடல்:

தமிழ்த் தேசியம் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்

18:00 நிறைவு

தொடர்புகட்கு: welikada53@yahoo.com
Tél. /கைத்தொலைபேசி: 0033-664034724 (குகன்)

வியாழன், ஜூன் 19, 2008


Banners, posters claim Buddhists are in danger; Christian student beaten.

DUBLIN, June 18 (Compass Direct News) – Buddhist extremists have invited residents of Middeniya, a town in Hambanthota district, southern Sri Lanka, to attend a huge anti-Christian rally this Sunday (June 22), where they have promised to “expose the great [Christian] conspiracy.”

Over the past week extremists have erected anti-Christian banners and posters and held four meetings inviting people to Sunday’s rally. A similar meeting in a public school yesterday resulted in students beating a Christian classmate, the National Christian Evangelical Alliance of Sri Lanka (NCEASL) reported today.

Christians attending the Assemblies of God (AOG) church in Middeniya fear the rally may lead to violence and discrimination against the town’s small Christian minority. At previous rallies, extremists ordered shopkeepers not to sell food to Christians and encouraged taxi drivers not to accept them as passengers.

As a result of such discrimination, the AOG church pastor, his wife and three children are virtual prisoners in their own home, according to NCEASL.

Hate Campaign

The Buddhist extremists have hung large banners and posters throughout the town – even in public buses – proclaiming, “Buddhists are in danger! Let’s save Middeniya from fundamentalists!”

An anti-Christian meeting was held yesterday in the Middeniya Maha Vidyalaya, a public school where the vast majority of students are Buddhists. At the meeting, the principal encouraged students to attend the rally on Sunday and warned them not to attend Christian gatherings.

After the principal’s speeches, the students turned on a Christian classmate, pulling her hair and beating her. The child was traumatized and is now afraid to return to school.

Anti-Christian sentiments appear to be spreading in the district, with banners and posters being erected in neighboring Weraketiya yesterday.

The local Buddhist temple last Thursday (June 12) launched a petition against the existence of a church in Middeniya, collecting signatures from area residents. Local sources say the monks intend to give the petition to President Mahinda Rajapaksa.

Christians in Hambanthota district have asked for prayer to defuse the situation, to protect their right to worship and protect their families.

Buddhist Monks Push for Anti-Conversion Laws

Buddhist extremists were responsible for scores of attacks against Christians over the past six years, following an anti-Christian campaign launched in 2002 by Gangodavila Soma, a much-revered Buddhist monk.

After Soma’s death in December 2003, extremists stepped up their campaign for anti-conversion laws, calling on the government to ban what they called “unethical conversions” to Christianity.

They eventually formed their own political party, the Jathika Hela Urumaya (National Heritage Party) to push forward an anti-conversion bill – modeled after similar laws in India – that would make it illegal to convert someone to another religion “by force or by allurement or by any fraudulent means.”

Ratnasiri Wickremanayake, Sri Lanka’s minister of Buddhist Affairs, put forward a similar bill that was approved in principle by the cabinet in 2004.

Both bills, however, have been put on hold due to intensifying conflict with the separatist Liberation Tigers of Tamil Eelam, fighting for an independent homeland in the country’s northeast.


செவ்வாய், ஜூன் 03, 2008

3 ஆம் ஆண்டு நினைவு ஒன்றுகூடல்

இலக்கியச் சந்திப்பு-35 ஆவது தொடர்

1988ம் ஆண்டு ஜேர்மனியில் Herne என்ற நகரில் ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்ட இலக்கியச் சந்திப்பின் 35வது தொடர் ஜேர்மனியின் ஸ்ருட்காட் நகரத்தில் 2008ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 14ம், 15ம் திகதிகளில் நடைபெறுகின்றது. ஆர்வலர்கள் அனைவரையும் இச்சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள அன்புடன் அழைக்கின்றோம்.

35வது இலக்கியச்சந்திப்பு
ஸ்ருட்காட், ஜேர்மனி.
இடம்: Narzissenweg 11, 73760 Ostfildern, Germany
காலம்: ஜூன் 14-15, 2008.


14.06.2008 சனிக்கிழமை காலை
காலை உணவு, பதிவுகள், சுயஅறிமுகம்
புலம்பெயர் சஞ்சிகைகள் - விமர்சனம்
தேநீர் இடைவேளை
இணைய சஞ்சிகைகள் - விமர்சனம்
சாமுவெல் பெக்கெற் - எழுத்தும் அரசியலும் : பேராசிரியர் சிறீதரன் (ஐக்கிய அமெரிக்கா)
மதிய இடைவேளை

14.06.2008 சனிக்கிழமை பிற்பகல்
சமகால ஜேர்மன் மொழி இலக்கியங்கள் - ஓர் அறிமுகம் : அனெற்ற (ஜேர்மனி)
தேநீர் இடைவேளை
இலங்கையில் சிறுபான்மை இனங்களுக்கிடையிலான உறவுகளின் இன்றைய நிலை - கலந்துரையாடல்

15.06.2008 - ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை
காலை உணவு
‘மை’, ‘இசை பிழியப்பட்ட வீணை’ - புத்தக விமர்சனம் : உமா (ஜேர்மனி)
தேநீர் இடைவேளை
பெண் எனும் நிலை - உடல், மொழி மற்றும் வெளிப்பாடு : அம்பை (இந்தியா)
மதிய இடைவேளை
15. 06. 2008 - ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகல்
அடுத்த இலக்கியச் சந்திப்பு செயற்பாட்டுக் குழுத் தெரிவு
புத்தக விமர்சனங்கள்:
புஸ்பராஜா படைப்புகள்
35வது இலக்கியச்சந்திப்பில் பங்கு கொள்ள விரும்புவோர் கீழ்க்காணும் தொலைபேசி இலக்கத்துடன் அல்லது இ-மெயில் விலாசத்துடன் தொடர்பு கொள்ளவும். வெளியிடங்களிலிருந்து வருபவர்கள் உங்கள் வந்தடைதல் மற்றும் தங்குமிட வசதிகளின் தேவை பற்றிய விபரங்களைத் தயவு செய்து முன்கூட்டியே அறியத்தரவும். (முடிந்தவரை படுக்கைப் பைகளைக் (sleeping bags) கொண்டு வருவது நல்லது.)பங்குகொள்பவர்கள் செலுத்த வேண்டிய கட்டணம்: 15 யூரோ

Tel:0049 71 14 40 34 31 அல்லது 0049 71 12 36 76 37
Mob:0049 17 34 88 52 33 அல்லது 0049 17 27 13 43 93

வியாழன், மே 29, 2008

உத்தப்புரம்: 16 உடைகற்களும், 1600 போலீசாரும்


இக்கட்டுரை கணிணியில் ஏற்றப்படும் இன்று உத்தரப்புரம் தீண்டாமைச் சுவர் இடிக்கப்பட்ட 7ம் நாள்(12.5.2008). இன்று வழக்கம்போல் மாவட்ட ஆட்சியர் மலையடிவார விரும்பிகளிடம் சமாதானம் பேசப்போவார். பல்வேறு அரசியல் கட்சித் தலைவர்களின் கார் பவனி உசிலம்பட்டி ரோட்டில் நடந்தபடி இருக்கும். உறவின்முறையிலிருந்து உணவுப்பொருட்களும் பணமும் கொண்டுபோய் கொடுத்தபடி இருப்பார்கள். எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்து, வாங்கிக்கொண்டு சட்டைக் காலரை தூக்கிவிட்டபடி அவர்கள் ஊடகங்களுக்கு பேட்டி கொடுப்பார்கள். கைவசம் 10 லட்சம் ரூபாயும், 30 நாட்களுக்குத் தேவையான உணவுப்பொருட்களும் இருப்பதை மறைத்து கஞ்சி காய்ச்சிக் குடிக்கும் கலர் புகைப்படம் ஒன்று நாளைய பத்திரிகையில் வெளிவரும்.

ஆனால் தலித் மக்களோ சுற்றிலும் நிகழும் பதற்றம் காரணமாக ஊரைவிட்டு வெளியேற முடியாமல் ஊருக்குள்ளே இருந்தபடி தோழர்களையும் கட்சி அலுவலகத்தையும் தொடர்புகொண்டு சதா பேசி தங்களுக்கான நம்பிக்கையை பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய போராட்டக் களத்தில் கடைசி வரிசையில் நிற்கிற ஒருவனாக இருந்தாலும் இதனைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்போ மனநிலையோ ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் ஊடகங்கள் மலையடிவாரவாசிகளுக்காக வடிக்கின்ற கண்ணீரும், அரங்கேற்றுகிற வஞ்சகமும் பொறுக்கமுடியாமல் எப்படியாவது இதை உடனடியாக எழுதவேண்டும் என்ற முடிவோடு எழுதுகிறேன்.

உத்தப்புரம், அங்குள்ள தலித்கள் மீது நடத்தப்பட்ட வன்முறை, அதற்கெதிரான போராட்டம், அதனால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள், அதிலிருந்து அவர்கள் பெற்ற படிப்பினை. இன்று புதுநம்பிக்கையோடு மீண்டும் எழுச்சிபெற்று அவர்கள் நடத்தும் போராட்டம் என அனைத்தையும் பற்றிய சிறு குறிப்பே இக்கட்டுரை.

மதுரை மாவட்டம் பேரையூர் தாலுகாவில் உள்ள ஒரு கிராம ஊராட்சி உத்தப்புரம். இங்கு வாழும் சமூகத்தினுடைய குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை: கொடிக்கால் பிள்ளைமார்-450, பள்ளர்-650, கவுண்டர்-150, பறையர்-25, மூப்பர்-75, அருந்ததியர்-30, பிரமலைக்கள்ளர்-5, நாயக்கர்-30, ஆசாரி-3, வண்ணார்-20, மருத்துவர்-6, செட்டியார்-5, சைவப்பிள்ளைமார்-1. பிரதான அரசியல் கட்சிகள் அதிமுக, திமுக, புதிய தமிழகம், பாரதீய ஜனதாக்கட்சி.

இக்கிராமத்தில் தலித் மக்களுக்கு எதிராக நடக்கும் கொடுமைகள், அதன் பொருட்டு நிகழும் எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள், அந்த வாய்ப்பை சாதிக்கலவரமாக மாற்றும் ஆதிக்க சாதிகள் என பல்லாண்டுகளாக பிரச்சனைகள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து வந்தபடி இருக்கிறது. 1948, 1964 ஆகிய ஆண்டுகளில் தலித்மக்கள் மீது நடந்த தாக்குதல்களும் அதனைத் தொடர்ந்து நடந்த மோதல்கள் பற்றிய விபரங்களும் என் கைவசம் இல்லை. மக்களின் நினைவுப் பகுதியிலிருந்து மட்டுமே அதன் தன்மையை உணர முடிகிறது. ஆனால் 1989ல் நடந்ததைப் பற்றி விரிவாக எழுத முடியும்.


உத்தப்புரம் தலித் மக்கள் கும்பிடும் சாமி கருப்பசாமி. பிள்ளைமார் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கும்பிடும் சாமி முத்தாலம்மன். தலித்துகள் தங்களது சாமியான கருப்பசாமியை கும்பிடும் முன் தங்களின் முன்னோர்கள் நட்டு வைத்த அரசமரத்தைக் கும்பிட்டு மூன்று முறை சுற்றி வந்து பின்னர்தான் கருப்பசாமியை வணங்கச் செல்வது வழக்கம். அந்த அரசமரம் பிள்ளைமார்களின் கோவிலான முத்தாலம்மன் கோவிலுக்கு நேர் எதிரே சில பத்தடி தூரத்தில் உள்ளது. தலித் மக்கள் தங்களின் கோவிலுக்கு முன்னால் வந்து சாமி கும்பிட்டு, சாமியாடி கொட்டு கொட்டிச் செல்வதைப் பொறுக்கமுடியாமல், இந்த அரசமரத்திற்கு நீங்கள் வரக்கூடாது, வந்தால் அடி உதைதான் கிடைக்கும் என பிள்ளைமார்கள் களத்தில் இறங்கினர்.

தலித் மக்கள் தங்களின் வழி வழி வந்த உரிமைக்காகப் போராடினர். போராட்டத்தின் வடிவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தீவிரமானது. இறுதியில் 1989ம் ஆண்டின் துவக்கத்தில் அது மோதலாக உருமாறியது. இந்த மோதலின் காரணமாக காவல்துறையால் 131 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். அதில் பெரும்பான்மையானவர்கள் தலித்களே. ஆனால் மோதலுக்குப் பின் பிரச்சனைகளில் தலையிட்டு நியாயம் வழங்கவேண்டிய அரசு நிர்வாகம் சாதியை ஆடையாகவும் ஆன்மாகவும் கொண்டு செயல்பட்டதால், தலித்களின் உரிமைக்கான இந்த சிறு எதிர்ப்பை பொறுக்க முடியாமல் சுத்துப்பட்டு கிராமத்தில் இருந்த ஆதிக்கசாதிகளெல்லாம் தோள்தட்டிக்கொண்டு களத்திலே இறங்கின. தலித்களில் முக்கியமானவர்கள் எல்லாம் கைதான பின்னணியில் அதிகாரிகளும் ஆதிக்க சாதியினரும் சேர்ந்து தயாரித்த ஒப்பந்தம்தான் இன்றைக்கு “மகத்தான சாசனமாக” சாதி இந்துக்களாலும் சில அதிகாரிகளாலும் கொண்டாடப்படும் 1989ம் ஆண்டு ஒப்பந்தம்.

இந்த ஒப்பந்த ஷரத்துகள் சொல்லும் உண்மை

1. பரம்பரை பரம்பரையாக தலித்கள் சாமி கும்பிட்டு வந்த அரசமரத்தடியில் அவர்கள் பிரவேசிக்க எந்த பாத்தியதையும் இல்லையென அறிவித்தது. அதாவது எங்களது சாமிக்கு முன் நீயோ உனது சாமியோ வரவோ நிற்கவோ கூடாது என்ற சாதித் திமிர் சட்டமானது.

2. தலித்களின் கோவிலான கருப்பசாமி கோவிலுக்குச் செல்லும் பாதையை அடைத்து அரசமரத்தை உள்ளடக்கி தலித்கள் பிரவேசிக்க முடியாதவண்ணம் சுவர் எழுப்பப்பட்டது. அதுவரை தலித்கள் தங்கள் குலதெய்வத்தை வணங்கச் சென்று கொண்டிருந்த பாதை நிரந்தரமாக மூடப்பட்டது.

3. பிள்ளைமார் தரப்பில் யாராவது இறந்தால் சுடுகாட்டிற்குச் செல்ல வேறுபாதை இருந்தும் தலித் பகுதி வழியாக வந்து அந்த பாதையின் உரிமையை நிலைநாட்டி, நீ சாமி கும்பிட தோரணங்கள் கட்டியிருந்தாலும், எங்கள் சவம் வரும்பொழுது அதை எடுத்துவிடவேண்டும். இல்லையென்றால் எங்களது சவம் தீட்டாகிவிடும் என்று தங்கள் சவத்தின் புணிதத்தை நிலைநாட்டியது.

ஏறக்குறைய கிராமத்தின் பொதுப்பயன்பாட்டில் தலித்களுக்கு இருந்த அனைத்து பொது உரிமைகளையும் நிராகரித்து எழுதப்பட்ட ஒப்பந்தமானது முழுக்க முழுக்க ஆதிக்க சாதிகளின் கட்டப்பஞ்சாயத்து மூலமே உருவாக்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தத்தில் தலித்கள் சார்பில் கையெழுத்திட்ட 5 பேரில் மூவர் இறந்துவிட்டனர். ஒருவர் மிகவும் வயோதிக நிலையில் உள்ளார். மீதமிருக்கும் ஒருவர்தான் இப்பொழுது தலித் மக்களின் ஊர்ப்பெரியவராக இருக்கிற கே.பொன்னையா. இவரிடம் ஒப்பந்தம் பற்றி கேட்டபொழுது “எங்கள் ஐந்துபேரையும் தூக்கிக்கொண்டு போய் சினிமா தியேட்டர்ல வெச்சு, கையெழுத்து போடாவிட்டால் இங்கிருந்து உயிரோடு போகமுடியாது என மிரட்டி கையெழுத்து வாங்கினர். சுத்துப்பட்டு கிராமப் பெரியவர்கள் எல்லாம் கூடியிருந்த சபையில் எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை” என்றார்.

(இடிக்கப்படாத உத்தபுரம் சுவர் முன்பு சு.வெங்கடேசன், பிரகாஷ் காரத், என்.வரதராஜன், உ.ரா.வரதராஜன்)
இந்த ஒப்பந்தத்தில் பஞ்சாயத்தார்கள் என்று 23 பேர் கையொப்பமிட்டுள்ளனர். அதில் 22 பேர் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒரே ஒருவர் மட்டும்தான் தலித் (எண்:15 இளையசாமி S/o சமையன், மல்லப்புரம்). இவர் காங்கிரஸ் கட்சியின் அந்தப் பகுதியின் எஸ்.சி, எஸ்.டி பிரிவின் தலைவர். அவர்களுடனேயே எப்போதும் அனுசரணையாக இருப்பவர். எனவே அவர் அந்த கூட்டத்திற்குள் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். இந்த பஞ்சாயத்தார்களிடம் இதைத் தவிர தலித்களுக்கு வேறென்ன தீர்ப்பு கிடைத்திருக்கும்? தங்களது சாதி ஆதிக்கத்தையே தீர்ப்பென எழுதி தலித்களிடம் அவர்கள் கையெழுத்தைப் பெற்றனர்.

தீர்ப்புரையின் கடைசியில் “இந்த ஒப்பந்தத்தின் நகல்களை இரு தரப்பினரும் வைத்துக் கொள்வதென்றும், மூலப்பத்திரம் போலீசிடம் ஒப்படைக்க வேண்டுமென்றும்” எழுதப்பட்டுள்ளது. அப்படியென்றால் இதை உருவாக்கியதில் காவல்துறை மற்றும் அரசு நிர்வாகத்தின் பங்கு என்ன? என்று விசாரித்தபொழுது உண்மையான முடிச்சு அவிழ்ந்தது. மாவட்டத்தின் உயர் அரசு அதிகாரிகளின் முன்னிலையில்தான் இந்த ஒப்பந்த ஷரத்துகள் உருவாக்கப்பட்டதாகவும், அதன் பின்னர்தான் தியேட்டரில் நாட்டுக்கூட்டம் போட்டு தலித்களிடம் கையொப்பம் பெறப்பட்டதாகவும், இந்த முழு நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட்டு இன்று பணி ஒய்வில் இருக்கிற அரசு ஊழியர் ஒருவர் தனது சங்க உணர்வின் மிச்சமிருக்கும் கடமைகளில் ஒன்றெனக் கருதி இப்பொழுது சொல்லித் தொலைத்தார்.

தலித்களின் பயன்பாட்டு உரிமைகள் அனைத்தையும் மறுத்து உருவாக்கப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் தான் தலித்கள் நடக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். அதுவரை அரசமரத்தை ஒட்டி பஸ் நிறுத்தம் இருந்தது. அது அங்கேயே இருக்குமானால் பஸ்சை விட்டும் இறங்கும் தலித்கள் அரசமரப் பகுதிக்கு வர நேரிடும். இது ஒப்பந்தத்தை மீறுவதாகும் என்பதால் அரசமரத்து பஸ் நிறுத்தம் ஒரு பர்லாங் தூரத்திற்கு தள்ளிக் கொண்டு போகப்பட்டது. இந்நிலையில் 2.8.89ம் ஆண்டு புது பஸ் டிரைவர் ஒருவர் பழைய இடத்தில் பஸ்சை நிறுத்தியதும் உள்ளே இருந்த தலித் ஒருவர் இறங்கி நடக்க அரசமரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த பிள்ளைமார்கள் அந்த தலித்தின் மீது கல்வீசி தாக்குதலைத் தொடுத்தனர்.

அதனைத் தொடர்ந்து மோதல் உருவானது. இத்தோடு இவர்களை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டுமென்று சுத்துப்பட்டு கிராமத்தின் ஆதிக்க சக்திகள் எல்லாம் உத்தப்புரம் தலித்களுக்கு எதிராக ஒன்று சேர்ந்தனர். பெரும் மோதலில் இரண்டு பக்கமும் இரண்டிரண்டு பேர் கொலை செய்யப்பட்டனர். காவல்துறை நடத்திய கண்மூடித்தனமான துப்பாக்கிச் சூட்டில் இரண்டு தலித்கள் கொல்லப்பட்டனர். மூன்று தலித் பெண்கள் படுகாயமடைந்தனர். பெரும் அழிவும் தீ வைப்பும் நடந்து முடிந்தது. தங்களது உரிமையை மறுத்துப் போடப்பட்ட ஒப்பந்தம், அதை மீற முயன்றால் பெரும் பொருட்சேதம் என தலித்கள் துயரத்தின் பாதளத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

இந்நிலையில் ஏற்கனவே போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் தலித்களின் அரசமர வழிபாட்டு உரிமையையும் கோவிலுக்கு செல்லும் பாதையையும் மறித்து சுவர் எழுப்பியவர்கள் இப்பொழுது தலித்கள் நடந்து செல்லும் மூன்று பொதுப் பாதைகளை அடைத்து சுமார் 600 மீட்டருக்கு பெரும் தடுப்புச் சுவரை எழுப்பினர். எங்கள் பகுதியில் உன் காலடி கூட படக்கூடாது என தலித்களை துண்டாக்கினர். அவர்களின் கருத்தை அப்படியே ஏற்ற அரசு, பொதுத்தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து பிரித்து தலித்களுக்கு தனித் தண்ணீர் தொட்டி அமைத்தது. ஊர்ப் பொது பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து தலித் மாணவர்களுக்கென்று தனியாக பிரித்து ஒரு தலித் பள்ளிக்கூடத்தை அமைத்தது. பால்வாடியை தனியாக்கியது. ரேசன்கடையைப் பிரித்தது. இவைகளை எல்லாம் ஏற்க முடியாது என்று சொல்லவோ, புகார் செய்யவோ தலித்களுக்கு நாதியில்லை. ஏனென்றால் பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப்பட்ட புறக்காவல் நிலையம் பிள்ளைமார் ஒருவரின் வீட்டிலே இருந்தது. அந்தத் தெருவில் தலித்கள் அதுவரை நடந்ததே இல்லை.

இந்தப் பெரும் கலவரம், அதனால் ஏற்பட்ட இழப்புகள், இந்த கலவரத்தைத் தொடர்ந்து அரசு அப்பட்டமாக எடுத்த சாதி இந்துக்களுக்கு ஆதரவான நிலைப்பாடு, இவையனைத்தும் தலித்களை மீடேற முடியா நிலைக்குத் தள்ளியது. வழிபாட்டு உரிமையை 89ம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்தின் பெயரைச் சொல்லி உருவாக்கப்பட்ட சுவர் அடைத்து நின்றது. பொதுப்பாதையை 4 தலித்களைப் பலியெடுத்த வெற்றியின் பெயரால் ஆதிக்கசாதிகளால் கட்டியெழுப்பப்பட்ட நெடுஞ்சுவர் மறைத்து நின்றது. தலித்களின் குழந்தைகள் மட்டுமே படிக்க பள்ளி உருவாக்கப்பட்டு விட்டது. பிற சாதிக்காரனுக்கு பக்கத்தில் உட்காராமல், அவனைத் தொடாமல், அவனோடு பேசாமல், அவனோடு உணவையோ, உணர்வையோ பகிர்ந்து கொள்ளாமலே உத்தப்புரம் தலித் குழந்தைகள் கடந்த 19 ஆண்டுகளாக பள்ளிப்படிப்பை முடித்து சாதீயத்தின் அருவருப்பு மிக்க துண்டாடலை பள்ளிக்கூடத்தின் வழியிலேயே அனுபவித்து வெளியேறுகின்றனர்.


மதுரை மாவட்ட தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணி 2008 பிப்ரவரி 9ம் தேதியன்று 47 மையங்களில் கள ஆய்வு நடத்தியது. எந்தெந்த வடிவங்களில் தீண்டாமைக் கொடுமை நிலவுகிறது என்ற விவரங்கள் சேகரிக்கப்பட்டு பிப்.22ம் தேதி பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு நடத்தி ஆய்வின் விவரங்கள் வெளியிடப்பட்டது. மார்ச் 25ம் தேதி பெரும்திரள் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்பட்டு ஆய்வின் முடிவுகள் மாவட்ட ஆட்சியரிடம் தரப்பட்டு நடவடிக்கை எடுக்க வலியுறுத்தப்பட்டது.

கட்டப்பட்டு 15 ஆண்டுகளாக வெளியுலகின் பார்வைக்கு தெரியாமல் இருந்த உத்தப்புரம் “தீண்டாமைச்சுவர்” இந்த கள ஆய்வில் தான் தெரியவந்தது. அதன்பின் ஓரிரு ஊடகங்கள் அதன்மீது கவனம் கொள்ளத் துவங்கின. ஏப்.17ம் தேதி அந்த சுவற்றின் மீது மின்சார வேலி அமைக்கப்பட்டதாக இந்து நாளிதழ் படத்துடன் செய்தி வெளியிட்டது. அன்றே மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் என்.நன்மாறன் சட்டமன்றத்தில் கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானம் கொண்டு வந்தார். உடனே மின்துறை அமைச்சர் ஆற்காடு வீராச்சாமி அந்த மின்வேலியை ஒரு பர்லாங் தூரத்திற்கு அப்புறப்படுத்தப்படும் என்று உத்தரவிட்டார்.

அது ஏதோ, வயரிங் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைபோல அரசு சட்டமன்றத்தில் பதில் சொன்னது. அந்த மின்வேலி அமைக்கப்பட்டது உண்மையா? அப்படியென்றால் யாரால், ஏன் அமைக்கப்பட்டது? அப்படியொரு தடுப்புச்சுவர் எதனால் இருக்கிறது? அதை ஏன் தாண்ட வேண்டுமென்று ஒரு பகுதியினர் கருதுகின்றனர். தாண்டவே விடக்கூடாது என்று ஒரு பகுதியினர் ஏன் துடிக்கின்றனர் என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஆட்சியாளர்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. வேலியைத் தூக்கி வெளியில் போடு என்பதோடு அவர்கள் வேலை முடிந்துவிட்டது.

ஆனால் தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணியும், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் களத்தில் இறங்கியது. மறுநாள் ஏப்.19 அன்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தலைவர்கள் மாவட்ட ஆட்சியரை சந்தித்து உடனடியாக சுவர் எடுக்கப்பட வேண்டுமென வலியுறுத்தினர். ஆனால் பலனேதும் இல்லை. ஏப்.29ம் தேதி பேரையூர் வட்டாட்சியர் அலுவலகம் முன்பு இரண்டாயிரம் பேர் பங்கேற்ற பெருந்திரள் ஆர்ப்பாட்டத்தை நடத்தி உடனடியாக சுவரை இடி.. அல்லது நாங்கள் இடிப்போம் என்று முழங்கியது. அதுவும் மாவட்ட நிர்வாகத்தின் காதிலே விழவில்லை. பின்னர் தீண்டாமைச் சுவரை பார்த்து காறி உமிழ மே 7ம் தேதி கட்சியின் அகில இந்திய பொதுச் செயலாளர் தோழர் பிரகாஷ்காரத் வருகிறார் என ஏப்.30ம் தேதி அறிவிக்கப்பட்டது.

அந்த அறிவிப்பு சென்னையிலே இருக்கிற தலைமைச் செயலகத்திற்கு கேட்டதன் விளைவு மதுரை மாவட்ட நிர்வாகத்தின் காதிலும் விழுந்தது. வேறு வழியேயில்லாமல் மே 2ம் தேதி உசிலம்பட்டி கோட்டாட்சியர் முன்பு பேச்சுவார்த்தை நடத்த மாவட்ட ஆட்சியர் உத்தரவிட்டார். அதாவது பிரச்சனை அரசின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டு 67 நாட்களுக்குப் பிறகுதான் அரசு பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்தது. பேச்சுவார்த்தை மே 2 மற்றும் 4 ஆகிய இரு தேதிகளில் மட்டுமே நடந்தது. அதுவும் கோட்டாட்சியர்தான் நடத்தினார். மாவட்ட ஆட்சியர் அதில் உட்காரவில்லை. அவருக்கு “நிறைய்ய்ய......” பணிகள் இருந்தன.

இறுதியாக பிரகாஷ்காரத் வருவதற்கு முன் “ஏதாவது செய்” என்ற மேலிட உத்தரவிற்குப் பணிந்து மே 5ம் தேதி உத்தப்புரத்தில் மாவட்ட ஆட்சியர் எழுந்தருளினார். கையில் பலவகையான வரைபடத்தை வைத்துக் கொண்டு ஊரைச் சுற்றி சுற்றி வந்தார். ஊர் இரண்டாக இருந்ததை அவர் கண்டுபிடித்தார். இதை சரிசெய்ய ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்று நடுவீதியில் நின்று தீவிரமாக யோசித்தார். பல போஸில் அவரது புகைப்படம் மறுநாள் பத்திரிகைகளில் வெளியானது. இறுதியில் மே 6 அன்று காலை சுமார் 7.45 மணியளவில் 19 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பஞ்சாத்தார்களால் முடிவு செய்யப்பட்டு, சாதிவெறியர்களால் சட்டத்திற்கு எதிராக கட்டப்பட்ட 600 மீட்டர் சுவரில் 4 மீட்டர் அகலம் கொண்ட ஒரு இடத்தைத் தேர்வுசெய்து (அவர்கள் தேர்வு செய்த இடத்தில் சுவரின் உயரம் 3 அடி மட்டும்தான். மீத உயரம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தானாகவே இடிந்துவிட்டது.)

(எழுச்சியுடன் உத்தப்புரம் தலித் மக்கள்)

சுமார் 1600 போலீசார் பாதுகாத்து நிற்க அந்த சின்னஞ்சிறு கிராமத்தின் சின்னஞ்சிறு சுவற்றின் 16 உடை கற்களை பெயர்த்து எடுத்தது அரசு. ஒரு கல்லுக்கு 100 போலீசார் வீதம் 1600 போலீசாரும் சாலையெங்கும் தயார் நிலையில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர். சுவற்றின் ஒருபுறம் பிள்ளைமார்களின் பயன்பாட்டில் இருந்த சிமெண்ட் சாலை, சுவற்றின் மறுபுறம் தலித்கள் குடியிருக்கும் பகுதி - இரண்டையும் இணைத்து 50 மீட்டர் நீளத்திற்கு செம்மண் கொட்டி சாலையமைக்கப்பட்டது.

மறுநாள் பிரகாஷ்காரத் வந்தது உத்தப்புரத்து தீண்டாமைக் கொடுமையையும் அதற்கெதிரான போராட்டத்தையும் உலகறியச் செய்தது. இந்தச் சின்னஞ்சிறிய சுவர் உடைப்புக்கு எதற்காக இவ்வளவு பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் என பேசியவர்கள், அடுத்தடுத்த நாட்களில் நிகழ்ந்ததைப் பார்த்து வாயடைத்துப் போனார்கள். எடுக்கப்பட்ட 16 கற்களின் வலிமை அதன்பின் தான் உலகிற்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.

302 ரேசன் கார்டுகளை தூக்கியெறிந்துவிட்டு “எங்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை... பாதுகாப்பில்லை...பாதுகாப்பில்லை...” என்று கத்திக் கொண்டே ஊரைவிட்டு வெளியேறி தாழையூத்து மலையடிவாரத்திற்கு ஓடின 200 குடும்பங்கள். வடக்குத்தெரு மொத்தமும் காலியானது. அவர்களின் கதறல் ஒரே நாளில் எட்டுத்திக்கும் கேட்டது. 19 ஆண்டுகளாக தொண்டை கிழிய, நரம்பு விடைக்க கத்தியும் யார் காதுக்கும் கேட்காமலிருக்க இது அடக்கப்பட்ட சாதியின் குரலல்ல. இது ஆதிக்கசாதியின் குரல். அதற்கேயுரிய வலிமையோடு அது எதிரொலித்தது.

எங்கெங்கிருந்தெல்லாமோ ஆதரவு சக்திகள் திரண்டுவந்தனர். ஆதரிக்க வேண்டிய தலித் தலைவர்களே எதிர்த்து அறிக்கைவிட இது ஒன்றும் அடக்கப்பட்ட தலித்களின் குரலல்ல. ஆண்டப் பரம்பரைகளின் குரல். எனவே எட்டுத்திக்கும் ஆதரவு பெருகி வந்தது. ஆட்சியர் அலுவலகம் கிடுகிடுத்தது. காரை எடுத்துக் கொண்டு கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் புறப்பட்டார் மதுரையிலிருந்து உசிலம்பட்டிக்கு தேசிய நெடுஞ்சாலையில், அங்கிருந்து உத்தப்புரத்திற்கு வழிநெடுக நிறுத்தப்பட்ட போலீசின் நடுவே, மாவட்ட மற்றும் ஊரக நெடுஞ்சாலையில், அங்கிருந்து மெட்டல் சாலை கூட இல்லாத மோசமான குண்டும் குழியுமான பகுதியில் ஒரு கிலோமீட்டர், பின் அங்கிருந்து கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தையென நடந்தே ஒன்றரை கிலோமீட்டர் வியர்த்து விறுவிறுக்க மலையடிவாரம் வந்துநின்றார்.

67 நாள் காட்டுக்கத்து கத்தியும் வராமலிருக்க இது ஒன்றும் அடக்கப்பட்ட தலித்களின் குரலல்ல. ஆதிக்கசாதியின் குரல். எனவே அவரே வந்தார். 6 மணி நேரத்திற்குள் வந்தார். காடு மலை கடந்து நடந்தே வந்தார். அவர்கள் இருக்குமிடம் தேடிவந்தார். யார் வந்தாலும் அவர்கள் கத்துவதை நிறுத்தவில்லை. “எங்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை... பாதுகாப்பில்லை...பாதுகாப்பில்லை...”என்று கத்திக்கொண்டேயிருந்தனர். 16 உடைகற்களை எடுத்ததால் உங்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதுகாப்பின்மைதான் என்ன? என்று கேட்க முதுகெலும்புள்ள யாரும் அங்கு செல்லாததால் அவர்கள் கத்திக்கொண்டேயிருந்தனர்.

ஊடகப்புலிகள் கேமிராக்களை தூக்கிக்கொண்டு ஓடியபடியே இருந்தனர். மூன்று குழந்தைக்கு அம்மை விளையாண்டு விட்டது. இரண்டு குழந்தைக்கு வயிற்றுப்போக்கானது. பொது சுகாதாரம் கெட்டுப்போய் கிடக்கிறது என்று ஆளாளுக்கு நீலிக்கண்ணீர் வடித்தனர். ஊரின் மொத்த சாக்கடை தலித்களின் வீடுகளுக்கு நடுவேதான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. அந்த சாக்கடைக்கு மூடிபோடு என்று கோரிக்கை வைத்துப் போராடும் தலித்களைப் பற்றி 7ம் தேதிக்குப்பின் ஒரு பத்திரிகைகூட படத்தையோ, செய்தியையோ (தீக்கதிர் தவிர) வெளியிடவில்லை. ஆனால் மலையடிவார விரும்பிகளின் ஒரு நூறு புகைப்படங்கள் தமிழகம் எங்கும் பிரசுரமாகிக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஊடகங்களின் சாதி மற்றும் சனநாயகப்பற்றுக்கு இதைவிட இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு தேவையில்லை.

19 ஆண்டுகளுக்குப்பின் 16 கற்களை எடுத்ததால் ஏற்பட்ட பதற்றம் தணிக்க அரசு தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டு நிற்கிறது. “எங்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை... பாதுகாப்பில்லை...”என்று கத்தியவர்கள் வழக்கம்போல் தங்களது பணிகளை திட்டமிட்டுச் செய்தார்கள்.

மே 7 அன்று காரத் வந்து சென்றபின் மே 8ம் தேதி பக்கத்து கிராமமான கோடாங்கி நாயக்கன்பட்டியிலிருந்த பசும்பொன் முத்துராமலிங்கத்தேவரின் சிலையை விஷமிகள் அவமரியாதை செய்தனர். அதிகாலையிலேயே செய்தி பரவத் தொடங்கி பதற்றம் உருவானது. உசிலம்பட்டி பகுதியெங்கும் பஸ்கள் ஓடவில்லை. கடையடைப்பு, கல்வீச்சு, மறியல் என சொல்லிவைத்த சூத்திரத்தை சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அரங்கேற்றி முடித்தனர். பிள்ளைமார்களுக்கு எதிராக தலித்கள், தேவர்களுக்கு எதிராக தலித்கள், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு எதிராக கம்யூனிஸ்ட்டுகள் என்றுகாட்ட ஒரே நேரத்தில் எல்லாக் காய்களும் நகர்ந்தன. உத்தப்புரம் பிள்ளைமார்களுக்கு ஆதரவான போராட்டமும், தேவர் சிலை அவமதிப்புக்கு எதிரான போராட்டமும் தினமும் ஒவ்வொரு பக்கமாக மாறி மாறி சங்கிலித் தொடர்போல் பின்னியபடி நடத்தப்பட்டது.

மதவெறியர்களும் சாதிவெறியர்களும் ஒன்று சேர்ந்தனர். 89 கலவரத்தில் உத்தப்புரம் பிள்ளைமார்களுக்கு ஆதரவாக களமிறங்கிய கோடாங்கிநாயக்கன்பட்டி, பாறைப்பட்டி, எருமார்பட்டி, ராஜக்காபட்டி, மானூத்து ஆகிய கிராமங்களில் உள்ள ஆதிக்க சக்திகள் இப்பொழுது மீண்டும் களத்திலே இறங்கியுள்ளன. பசும்பொன் தேவரின் சிலை அவமதிக்கப்பட்ட கோடாங்கிநாயக்கன்பட்டியில் வசிக்கும் தலித் குடும்பத்தின் எண்ணிக்கை-1, தேவர் குடும்பத்தின் எண்ணிக்கை-200. இந்த ஒரு புள்ளிவிபரம் போதும் உண்மையை விளக்க. இதற்குமேல் எத்தனை பக்கம் எழுதினாலும் அது உபரித்தகவல்தான்.

அன்றிரவு தேவர்சிலைக்கு பாதுகாப்பு பணியில் இருந்த போலீஸார் மீது என்ன நடவடிக்கை? காலையில் விஷயம் தெரிந்ததும் வெறிபிடித்தது போல் பஸ்சை உடை, மறியல் செய் என்று போலீசார் கத்தவேண்டிய காரணமென்ன? சிலையை மோப்பம் பிடிக்க போலீசின் மோப்பநாய் வருகிறது எனத் தெரிந்தவுடன் அவசர அவசரமாக சிலையை கழுவிய இரண்டுபேரின் பெயரைச் சொல்லியும் காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்காமல் இருப்பதேன்? அவர்கள் ஒரு கட்சியின் தலைவர்கள் என்பதாலா? எதிரிக்கு சாதகமாகி விடக்கூடாது என்று சொல்பவர்களின் பதிலை நாம் மௌனமாகக் கேட்கிறோம். இதில் யார் எதிரிகள் என்பது நமக்கு நன்றாகவே தெரிகிறது.

சாதக பாதக கணக்குகளை போட்டபடி சில அரசியல் கட்சிகள் காய்களை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மலையடிவார விரும்பிகளுக்கு தேவையான பொருளும் ஆதரவும் வந்த குவிந்தபடி இருக்கின்றன. மாவட்ட நிர்வாகம் வளைந்து, குழைந்து, பணிந்து என்ன வேண்டுமானாலும் செய்கிறோம், தயவுசெய்து மிகக்கடினமான வனவாசத்தை விட்டிறங்கி நீங்கள் கட்டிய வீட்டில் நீங்களே வந்து குடியேறி எங்கள் ஆட்சிக்கு பெருமை சேருங்கள் எனத் தவமாய் தவமிருக்கிறது. அவர்கள் மலையின் மீதிருந்து பேச ஆரம்பித்தார்கள். ஜனநாயகம், சமத்துவம், சட்டம் அனைத்தையும் புதைத்த புதைகுழியின் மீது நின்று அரசும் அவர்களும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மே 6ம் தேதி திறக்கப்பட்ட பாதையின் வழியே தலித்கள் நடக்கலாம். ஆனால் ‘பிணங்களைத் தூக்கி வரக்கூடாதென்று’ நடந்தே தங்கள் இருப்பிடத்திற்கு பேச்சுவார்த்தைக்கு வந்த கலெக்டரிடம் முதல்நாள் கோரிக்கை வைத்தவர்கள், மூன்றாம் நாள் ‘திறக்கப்பட்ட பாதையைப் பயன்படுத்துவது சம்பந்தமாக சுத்துப்பட்டு கிராமப் பெரியவர்களை கேட்டு எடுக்கிற முடிவை தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் ஏற்க வேண்டும்’ என்ற அளவிற்குப் போயுள்ளனர். தலித்களின் வழிபாட்டு உரிமையை மறுத்துக் கட்டப்பட்ட சுவரை அகற்றாமல் அது உள்ளிட்ட தங்களது கோவில் பகுதி முழுவதுக்கும் பட்டா வேண்டுமென கோரிக்கை வைக்கின்றனர். இவையனைத்தையும் பரிசீலித்து நடவடிக்கை எடுப்பதாக எவ்வித பொறுப்புணர்ச்சியும் இல்லாமல் மாவட்ட நிர்வாகம் எழுதிக் கொடுக்கிறது. “சட்டத்தின் ஆட்சி” என்று சொல்வதை விட அயோக்கியத்தனமான வார்த்தை வேறெதுவும் இருக்க முடியாது என்பது மீண்டும் மீண்டும் நிரூபணமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.


உத்தப்புரம் தலித்களுக்கு எதிரான அனைத்துக் கொடுமைகளும் மீண்டும் மீண்டும் அரங்கேறியபடியே இருப்பதற்கு பிரதான குற்றவாளியாக பொறுப்பேற்க வேண்டியது மாநில அரசே.

அ. அரசியல் சட்டம் வழங்கியுள்ள சமத்துவத்தை நிலைநாட்ட வேண்டிய அரசு அதற்கு நேர் எதிராக கட்டப்பஞ்சாயத்து மூலம் 1989ல் உருவாக்கப்பட்ட ஒப்பந்தத்தை சட்டவிரோதம் என்று பார்க்கவில்லை. அந்த ஒப்பந்தத்தை உருவாக்க அதுவே காரணமாக இருந்தது. ஒப்பந்தத்தின் மூலப்பத்திரத்தை போலீஸ் ஸ்டேசனில் வைத்து 19ஆண்டுகளாக அதுவே பாதுகாத்து வந்துள்ளது.

இப்பொழுது கூட அது சட்ட விரோதமான ஒப்பந்தம் என்று சொல்வதற்கு அரசு தயாராக இல்லை. பேச்சுவார்த்தையின் பொழுது “உங்க அப்பங்கெ போட்ட கையெழுத்துக்கு நீங்கதான் பொறுப்பு” என்று வெளிப்படையாக அரசு அதிகாரிகள் பேசியதைப் பார்க்க முடிந்தது. ஊர் மந்தையில் சாதித் திமிரோடு உட்கார்ந்து பேசுகிறவனுக்கும் இவர்களுக்கும் உள்ள ஒரே வித்தியாசம் கூடுதலாக அதிகாரி என்ற திமிரும் சேர்ந்திருப்பது மட்டும்தான்.

ஆ. 1989 ம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்திற்கு பின் பிள்ளைமார் நெடுஞ்சுவர் எழுப்பி தலித்களைத் துண்டாக்கி, தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் பாதச்சுவடு கூட படாத புனிதபூமியாக தங்களின் வாழ்விடங்களை மாற்றிக் கொண்டார்கள். அதன்பின் அரசும் புனிதத்திற்கான போராட்டத்திற்கு வலு சேர்க்க ஆரம்பித்தது. தண்ணீர் தொட்டி, ரேசன்கடை, பால்வாடி என அனைத்தையும் பிரித்தது. இறுதியில் பள்ளிக்கூடத்தையும் பிரித்தது. உத்தப்புரம் அரசுப்பள்ளி 1, அரசுப்பள்ளி 2 என்றானது.

“உத்தப்புரம் அரசு நடுநிலைப்பள்ளி 1”-ல் இந்த ஆண்டு 250 மாணவர்கள் படிக்கின்றனர். 1989க்குப் பின் இந்த ஆண்டு வரை ஒரு தலித் மாணவன் கூட இந்தப் பள்ளியில் சேர்க்கப்படவில்லை. சுமார் 19 ஆண்டுகளாக தலித் மாணவர்களோடு சேர்ந்து உட்காராத, பேசாத, பழகாத, நாமெல்லாம் பேசிப் பழக எந்தத் தகுதியுமற்ற இழி பிறவிகள் இந்த சுவற்றுக்கு அப்பால் இருக்கிறார்கள் என்ற அருவருக்கத்தக்க மனப்பதிவைத்தான் இந்தப் பள்ளிக்கூடம் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

பார்ப்பனரல்லாதவர்களுக்கு தனிப்பந்தி வைப்பதை ஏற்க முடியாது எனப்போராடி அதன் காரணமாக காங்கிரஸ் கட்சியை விட்டு வெளியே வந்த தந்தை பெரியாரின் வாரிசுகள் அதற்குப்பின் முக்கால் நூற்றாண்டு கழித்து தங்களது ஆட்சியில் அரசாங்கச் செலவில் பள்ளிக்கூடம் கட்டி, ஆசிரியருக்கு சம்பளம் கொடுத்து தலித் மாணவர்களுக்கு தனிப்பந்தியல்ல, தனிப்பள்ளிக்கூடத்தையே நடத்தி வருகின்றனர்.

இ. அன்றிலிருந்து இன்றுவரை உத்தப்புரம் தலித்கள் மீது பிள்ளைமார் சமூகத்தினர் நடத்திவரும் தாக்குதல்களும், உளரீதியான வன்முறைகளும் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. எவ்வளவோ உதாரணங்களை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். ஒரு சில.

1) பஞ்சாயத்து தலைவர் பதவி கடந்த பத்தாண்டுகள் தலித்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. இம்முறை பொதுப் பிரிவானது. அப்படி மாறிய பின்பும் தலித்களை கும்பிட்டு ஓட்டுக் கேட்க வேண்டுமென்பதற்காக பிள்ளைமார் தரப்பில் யாரும் போட்டியிடவில்லை.

2) கடந்த காலத்தில் பிள்ளைமார்களின் ஆதரவோடு வெற்றி பெற்ற பஞ்சாயத்து தலைவர் பஞ்சாயத்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்து பேசியதில்லை.

3) கடந்த 15 ஆண்டுகளாக தேர்தலில் போட்டியிடும் தலித்கள் யாரும் இதுவரை பிள்ளைமார் தெருவில் நுழைந்து ஓட்டுக் கேட்க அனுமதிக்கப்பட்டதில்லை. ஊர் முக்கிலிருந்து கும்பிட்டு ஓட்டு கேட்டுவிட்டுப் போய்விட வேண்டும்.

4) இப்போது வார்டு உறுப்பினராக இருக்கிற பிள்ளைமார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த இருவர் பஞ்சாயத்துக் கூட்டங்களுக்கு வரும்போது டீயோ, காபியோ குடிப்பதில்லை.

5) இப்போது பஞ்சாயத்து கிளார்க்காக இருக்கிற தலித் வரி வாங்கக்கூட அவர்கள் பக்கம் போக முடியவில்லை. ஆனால் கிராம நிர்வாக அதிகாரியாக இருக்கிற பிள்ளைமார் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் கலெக்டரை விட அதிகாரத்துடன் இருப்பதாக எல்லோரும் சொல்கின்றனர்.

6) இவ்வளவு ஏன், இப்பொழுது மத்திய அரசின் தேசிய வேலைவாய்ப்பு ஊரக உறுதியளிப்புத் திட்டத்தின் கீழ் 100 நாள் வேலைத் திட்டத்தின் பயனாளிகள் கணக்கெடுக்கப்பட்டு புகைப்படங்கள் எடுக்கும் வேலைகள் முடிந்துள்ளது. அதில் ஒருவர் கூட பிள்ளைமார் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. அங்கு இருப்பவர்கள் கூலி வேலை செய்ய தேவையே இல்லாத அளவு பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்தவர்கள் இல்லை. பாதிப்பேருக்கு மேல் கூலி வேலையை விட்டால் வேறு வழியில்லை. அப்படியிருந்தும் பெயரை யாரும் கொடுக்கவில்லை. காரணம் தலித் வெட்டிப்போடும் மண்ணை தான் சுமப்பதா? தான் வெட்டியெடுக்கும் மண்ணை தலித் தொடுவதா? அவனும் நானும் சேர்ந்து வேலை பார்ப்பதா? என்ற தீண்டாமையின் உச்ச வெளிப்பாடுதான் இந்த புள்ளி விபரம்.

இன்னும் வண்டி வண்டியாக சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். இன்று இருக்கும் ஒவ்வொரு இளைஞனும் அனுபவித்த கொடுமையை கேட்கக்கூட அருகதையற்ற சமூகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம் என்ற குற்ற உணர்வு எழுத முடியாமல் செய்கிறது. இவ்வளவையும் எழுதுவதற்குக் காரணம் அரசு எந்திரம் நாளையே மனம் திருந்தி நடவடிக்கை எடுக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அல்ல. இப்போது இதையெல்லாம் சொல்லாமல் எப்பொழுதுதான் கேட்க வேண்டிய காதுகளுக்கு இந்தத் துயரத்தின் வலி கேட்கும் என்ற நம்பிக்கைதான்.


“இதையெல்லாம் எழுதினாயே, நம் அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று கேட்காமல் இருக்க நியாயம் இல்லை. எனவே அவர்களின் செயல்களைப் பற்றி எழுதுகிறேன் சுருக்கமாகச் சொல்லப் போனால் ‘எப்பொழும் போல் நடந்து கொண்டார்கள்.’

விரிவாகச் சொல்வதாக இருந்தால், உத்தப்புரம் பிரச்சனையை சட்டமன்றத்தில் தோழர்.நன்மாறன் எழுப்பிய பொழுது படு வேகமாக பதில் சொன்ன சேடப்பட்டி தொகுதி அதிமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர் துரைராஜ், அம்மாவின் கட்டளைக்கிணங்க அன்றே களமிறங்கினார். பிள்ளைமார்களின் பிரச்சனையை பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளின் மொத்த பிரச்சனையாக மாற்றிய சூத்திரதாரியாக அவர் செயல்பட்டார். அவர் எதிர்பார்த்தது போல தலித்களுக்கு எதிரான கூட்டு வெகு சீக்கிரமே கைகூடியது.

பேரையூரில் பிள்ளைமார்களுக்கு ஆதரவாக அதிமுக ஒன்றியச் செயலாளர் தலைமையேற்று நடத்திய போராட்டத்தில் திமுக பொறுப்பாளர்கள் அணிவகுத்து நின்றனர். சாதிக்கு முன்னால் திமுகவாவது, அதிமுகவாவது எல்லாவற்றையும் கழற்றி எறி என்று நாலு திக்கும் எறிந்தனர். கோபாலபுரத்திலும், போயஸ் தோட்டத்திலும் கழன்ற துணிகள் போய் விழுந்தன. அவர்களுக்கும் இது ஒன்றும் புதிதல்ல.

அதிமுகவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்துப் போர்வை போர்த்தி நடித்துக் கொண்டிருந்த பாரதீய ஜனதா தாழையூத்து மலையடிவாரத்தில் தலித்களுக்கு எதிரான கோரப்பற்களோடு இரத்த வெறிகொண்டு அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. “சாதி இருக்கிறது என்பதை விட ராணுவம் வருகிறது என்பது அவமானமல்ல” என்று சட்டமன்றத்தில் திமுக தலைவர் கம்பீரமாக அறிவித்த இரண்டாம் நாள் பிரச்சனை விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆரம்பித்தது. சாதி இருக்கிறது என்ற மகத்தான உண்மை வானத்துக்கும் பூமிக்குமாக எழுந்து நின்றது. அதன் மெய்க்கீர்த்தியை வணங்கி, அதன் ரூப வடிவமான மலையடிவார விரும்பிகளை சமாதானப்படுத்தி அழைத்துவர தனது பிள்ளைமார் அணியை அனுப்பி வைத்தது திராவிட முன்னேற்றக்கழகம்.

மதுரை மேயரின் கணவர் கோபிநாதன் தலைமையில் பெரும்படை காடு நோக்கி புறப்பட்டது. “நம்ம சாதிக்காரங்களா...” என்று அலறியபடி அவர்கள் காட்டுக்குள் ஓடினர். சாதிப் பெருமைகளையும், கலைஞரின் பிள்ளைமார் கரிசனங்களைப் பற்றி மணிக்கணக்கில் எடுத்துக் கூறினர். அவர்களோ மசிவதாக இல்லை. ஆனாலும் அணி அணியாக அடலேறுகள் போய்க் கொண்டேயிருக்கின்றன.

இத்தனை ஆண்டுகாலம் எத்தனை வடிவங்களில் தீண்டாமை உண்டோ அத்தனை வடிவங்களிலும் தீண்டாமைக் கொடுமை தலைவிரித்தாடுகிற உத்தப்புரத்தில் உண்மையில் தீண்டாமை இருக்கிறதா என்று ஆய்வு செய்ய உண்மையறியும் குழுவை இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவாக்கியிருக்கிறதாம். இந்த உண்மையை அறிய இன்னும் எத்தனை காலம் எடுக்கப் போகிறார்களோ தெரியவில்லை. நேற்றைய தினம் மதுரை மாவட்டம் மேலூரில் பொதுக் கூட்டத்தில் பேசவந்த தோழர் தா.பாண்டியன். உத்தப்புரத்திற்கு ஒரு எட்டு போய் வந்திருக்கலாம் உண்மையை கண்டறிய அல்லது அவரது சொந்த ஊரான வெள்ளமலைப்பட்டியில் குடியிருக்கும் ஒரு தலித்திடமோ அல்லது ஒரு பிரமலைக்கள்ளரிடமோ போன் போட்டு இரண்டு நிமிடம் பேசியிருக்கலாம். அவருக்குத் தேவையான உண்மை கிடைத்திருக்கும். சரி எப்படியோ அவர்கள் உண்மையை கண்டறிந்து வரட்டும். இடதுசாரி ஒற்றுமைக்காக நாம் காத்திருப்போம்.

இப்படியாக சோகக் காட்சியும் காமெடிக் காட்சியும் மாறி மாறி வந்துபோக கடைசியில் தலித் கட்சிகளின் தலைவர்கள் கிளைமாக்ஸ் காட்சிக்காக வந்து நின்றார்கள். தோழர் நன்மாறன் உத்தப்புரம் பிரச்சனையை சட்டமன்றத்தில் கிளப்பிய பொழுது விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் செல்வப்பெருந்தகை “அரசியல் லாபத்திற்காக ஒரு கட்சி இந்தப் பிரச்சனையை எடுக்கிறது” என்றார். எழுத்தாளர் ஆதவன் தீட்சண்யா கூறியிருப்பதுபோல, “பொருளாதார லாபத்திற்காக என்றால் அவர் ஆதரித்திருப்பாரோ என்னவோ”.

அடுத்த ஒரு வாரத்தில் பிரச்சனை பெரிதாகி பிரகாஷ்காரத் வருவது வரை நீண்டு சென்றவுடன் மே 6ம் தேதி விடுதலைச் சிறுத்தைகள் சார்பில் உத்தப்புரம் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக மதுரையில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தப்பட்டது. காரத் வருவதற்கு முதல்நாள் சுவர் இடிக்கப்பட்டவுடன் மே 7ம் தேதி மாலை மற்றும் 8,9 ஆகிய மூன்று தேதிகளிலும் பேரையூர், எழுமலை இரு நகரங்களிலும் கதவடைப்பு, மறியல், காவல்நிலைய முற்றுகை என தினமும் நடந்து வந்தது. மறு நாள் 10ம் தேதி பேரையூரில் அம்பேத்கர் பிறந்தநாள் விழாவுக்கு வந்த விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தலைவர் திருமாவளவன் “சமூக ஒற்றுமைக்கும் அமைதிக்கும் முன்னுதாரணமாகத் திகழும் இப்பகுதிக்கு வருவதில் பெருமைப்படுகிறேன்” (மறு நாள் மே 11 பேரையூரில் முழு அடைப்பைத்தான் முன்கூட்டியே பேசினாரோ என்னவோ?) என்று தன்னுடைய பேச்சை ஆரம்பித்து, நானோ எனது கட்சியோ ஒரு போதும் சாதிக் கலவரத்தை தூண்டியதில்லை எனச்சொல்லி சுமார் ஒரு மணிநேரம் விளக்கவுரையாற்றினார். ஆனால் உத்தப்புரம் பிரச்சனையை பற்றி அவர் வாயே திறக்கவில்லை. அதுவெல்லாம் சாதிக்கலவரத்தை தூண்டுபவர்களின் செயல் என்று ஆதிக்க சாதிகள் சொல்லும் அதே வார்த்தையை அவரும் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

கூட்டத்திற்கு ஒருவரை அனுப்பி செல்போனை ஆன் செய்ய வைத்து உத்தப்புரத்திலிருந்து அவரது முழுப்பேச்சையும் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்த இளைஞர்கள் அவர் பேசிமுடித்ததும் சொன்ன வார்த்தையை எழுத முடியாவிட்டாலும் அவரால் எளிதில் யூகிக்க முடியும்..

“தென் தமிழகத்தில் சாதீய மோதல்களை உருவாக்கவும் அதில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களை பலிகடா ஆக்கவும் தொடர்ந்து சாதிய சகதிக்குள் சிக்க வைக்கவும் அதன் மூலம் நிரந்தரமாக அவர்களை தனிமைப்படுத்தவும், சில சுயநல அரசியல் சக்திகள் செய்யும் சதியாகும்” என்று உத்தப்புரம் பிரச்சனையைப் பற்றி கோபத்தோடு அறிக்கை விட்டார் டாக்டர் கிருஷ்ணசாமி. பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக அவரது இயக்கத்தின் மதுரை மாவட்டத் தளமாக விளங்கிய உத்தப்புரத்தில் அவரது கட்சிக் கொடிக்கம்பங்கள் அகற்றப்பட்டு விட்டதால் கோபப்பட்டு இப்படி அறிக்கை விட்டுள்ளார் என்று நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் அந்தக் கொடியை பிடுங்கியது உத்தப்புரம் தலித்துகள் அல்ல, அவர்தான் என்பதை அவரால் ஏன் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்று நமக்குத் தெரியவில்லை.

இறுதியாக உத்தப்புரம் தலித்கள் 89ம் ஆண்டு உரிமைக்காக குரல் கொடுத்தபோது பிள்ளைமார்களுக்காக வரிந்து கட்டிக்கொண்டு களத்திலே இறங்கியது கோடாங்கி நாயக்கன்பட்டி, பாறைப்பட்டி, எருமார்பட்டி, மானூத்து, ராஜக்காபட்டி ஆகிய கிராமங்கள். இப்போதும் அதே ஐந்து கிராமங்கள் களத்திலே இறங்கியுள்ளன. ஒவ்வொரு நாளும் மறியலும் போராட்டமும் நடத்துகின்றன. இந்த கிராமங்களில் தேவர்கள், பிள்ளைமார்கள், நாயக்கர்கள், கவுண்டர்கள் இருக்கிறார்கள். அதிமுகவினரோ, திமுகவினரோ, காங்கிரஸ்காரரோ யாருமில்லை.

ஆனால் இந்த ஐந்து கிராமங்களிலும் தலித்களுக்கு ஆதரவாக, தீண்டாமைச்சுவர் இடிக்கப்பட்டதன் நியாயத்தை விளக்கி, வருகிற தாக்குதல்களை சந்தித்து கம்பீரமாக பறந்து கொண்டிருக்கிறது மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செங்கொடி. சிகப்புத்துண்டை தோளில் போட்டபடி ஐந்து ஊர் சாவடியிலும் ஒருவன் உட்கார்ந்து மொத்த ஊருக்கும் எதிராக பொழுதெல்லாம் பேசி, தவித்து, தொண்டை அடைத்தபடி இருக்கிறான். அவனுக்குப்பின்னால், “அம்பேத்கர் பிறந்த தின விழா” என்ற பேனர் எதுவும் கட்டப்படவில்லை. அது அவனுக்குப் பொருட்டுமல்ல. இது 89 அல்ல என்று உலகுக்குச் சொல்லும் ஒரே சாட்சி அவன்தான். அந்த சாட்சி போதும், உத்தப்புரத்து தலித்துகளின் ஆதார நம்பிக்கை விண்முட்ட எழ. தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராக வர்க்க உரமேறிய போராட்டத்தை முன்னிலும் வேகமாக நடத்த.


கட்டுரையை முடிக்கும் முன் இரண்டு விஷயங்களை சொல்லியே ஆகவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

1. 1964 கலவரத்தில் பெரும் சேதமும் உயிர்ப்பலியும் தலித்துகளுக்கு ஏற்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் தளர்ந்து விடவில்லை. மீண்டு எழுந்தார்கள். மீண்டும் 1989ல் பெரும் சேதமும் நான்கு உயிர்ப்பலிகளும் ஏற்பட்டது. ஆனால் அவர்கள் மனம் தளரவில்லை. தொடர்ந்து முயற்சித்தார்கள். இப்போது 2008ல் புதிய பரிணாமத்தோடு களத்திலே இறங்கி நெஞ்சுரத்தோடு போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சாதீய அவமானத்தை துடைத்தெறிய கடந்த 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து இழப்புகளை சந்தித்த வண்ணம் போராடிக் கொண்டேயிருக்கும் உத்தப்புரத்து மக்களின் ஆணிவேர் எதுவென்று கேட்டால் அடுத்தவனை அண்டிப்பிழைக்க அவசியமில்லாத அவர்களது வாழ்நிலை. அங்கே இருக்கும் தலித்கள் பெரும்பான்மையோருக்கு சொந்தநிலம் இருக்கிறது. அவற்றை மையப்படுத்தி வாழ வழி இருக்கிறது. அதன்மேல் நின்று சுயமரியாதைக்கான போராட்டத்தை அவர்கள் விடாமல் நடத்தி வருகின்றனர்.

அதே உத்தப்புரம் பஞ்சாயத்தின் துணை கிராமமான பொட்டல்பட்டியில் உள்ள தலித்துகள் இன்றுவரை வாய்திறக்க முடியவில்லை. கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் தனது சகோதரர்கள் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் உரிமைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாக முணுமுணுக்கக்கூட முடியவில்லை. ஏனென்றால் மறுநாள் காலை ஆதிக்கசக்திகளின் நிலத்தில்தான் அவர்கள் வேலைக்குப் போயாக வேண்டும். வயிறும் வாழ்வும் குடும்பமும் அவர்களை நம்பித்தான். நிலம் வாழ்வுக்கும் வயிற்றுக்கும் அடிப்படை. சுயமரியாதைக்கும் தன்மானத்துக்கும் அடிப்படை. தலித் விடுதலைக்கான மூல முழக்கம் நிலம்... நிலம்... நிலம்...

2. மே 6ம் தேதி காலை 7.45 மணியளவில் தீண்டாமைச்சுவர் இடிக்கப்பட்டு தலித் பகுதியில் பாதை உருவாக்க முயற்சி செய்யப்பட்டபோது நடுவில் பெரும் கிணறு ஒன்று இருந்தது. இந்தக் கிணற்றை மூடினால் தான் பாதைபோட முடியும். அது தனியார் பட்டா நிலத்தில் உள்ள கிணறு. எனவே என்ன செய்வது என்று அதிகாரிகள் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தோழர்கள் கே.பொன்னையா, கே.முத்து இருளன் இருவரும் அந்த இடத்தில், இந்த கணத்திலே “பொதுப்பாதைக்காக எங்கள் கிணற்றை அரசுக்கு ஒப்படைக்கிறோம்” என்று மாவட்ட கோட்டாட்சியருக்கு எழுதிக் கொடுத்தனர். அதன்பின் தான் கிணற்றை நிரப்பி பாதை போடப்பட்டது.

ஆனால் பாதை அமைக்கப்பட்டவுடன் அவமானம் தாளாமல் பிள்ளைமார்கள் ஊரையேக் காலி செய்து மலையடிவாரத்திற்கு ஓடிவிட்டனர். தங்களின் உரிமைக்காக எதையும் இழக்கத் துணிகிற தலித்துகள் ஒருபக்கம். எதை இழந்தாலும் சாதியை இழக்க மாட்டோம் என்று கொக்கரிக்கிற சாதீயர்கள் ஒருபக்கம். இரண்டுக்கும் இடையில் இருக்கிறது ‘உத்தப்புரம்’, ‘தமிழகம்’, ‘இந்தியா’

நன்றி: கீற்று

A Journey towards Peace in Sri Lanka..............Open Letters to Sri Lankan President Mahinda Rajapaksa and LTTE Leader V. Pirapaharan

From North America ...Europe ….Asia…And to end in Sri Lanka.
Meditating & Fasting for 10 Hours
From 8.00 A.M to 6.00 P.M

மீராபாரதி (தொடர்புகளுக்கு:awareness@rogers.com)

இலங்கையில் நடைபெறும் போரை நிறுத்தவும் அதிலிருந்து அமைதியையும் சமாதானத்தையும் ஏற்படுத்தி பிரச்சனைகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் தீர்வு ஒன்றை முன்வைப்பதற்கான ஆரோக்கியமான உரையாடல் களத்தை உருவாக்கவும் அதற்கான சூழலை ஏற்படுத்துவதையும் நோக்கமாக கொண்ட அமைதிக்கான ஒரு பயணம் இது.

இன்றைய போர்ச் சூழல், இலங்கையின் இனப் பிரச்சனைகளையும் முரண்பாடுகளையும் தீர்க்கும் என்பதற்கான எந்தவிதமான நம்பிக்கையையும் தருவதாக இல்லை. மாறாக அழிவையும் ஆரோக்கியமற்ற சூழலையும் பகைமை உணர்வையும் ஆழமான வடுக்களையும் வன்மத்தையுமே விளைவாகத் தருகின்றது. மேலும் நிகழ்கால, எதிர்கால சந்ததியினரை வன்முறையாளர்களாக ஆயுதபாணிகளாக உருவாக்குவதுடன் அவர்களை உடல், உளவியல் அடிப்படையில் நோயாளிகளாகவும் மாற்றுகின்றது. இந்தப் போக்கானது இம் மனிதர்களிடமிருந்து இவற்றை அகற்றமுடியாதவாறு ஆழமான உடல் உள பாதிப்பை நீண்டகாலத்திற்கு ஏற்படுத்தக் கூடியது. மேலும் இயற்கை வளங்களும் பயன்படுத்த முடியாதவாறு மாசடைவதுடன் அழிவுக்கும் உள்ளாகின்றது. இது மனித வாழ்க்கைக்கு ஆரோக்கியமானதல்ல. மேலும் எதிர் காலம் தொடர்பான எந்தவிதமான நம்பிக்கையையும் இந்த அழிவுகள் தரவில்லை. ஆகவே தற்பொழுது நடைபெறும் போரும் ஆயுத வழிப் போரட்டமும் வன்முறை நடைவடிக்கைகளும் உடனடியாக நிறுத்தப்பட்டு பேச்சுவார்த்தை நடைபெறுவதற்கான ஆரோக்கியமான சூழலை உருவாக்கவேண்டும்.

அமைதியான ஒரு சூழலிலையே பிரச்சனைகளுக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் ஆரோக்கியமான முடிவுகளையும் தீர்வுகளையும் இனங் காணவோ முன்வைக்கவோ முடியும். ஆகவே, ஆமைதியான சமாதான சூழலை இலங்கையில் உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டு நான்கு முனைகளிலும் தளங்களிலும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து நமது செயற்பாடுகளையும் பயணத்தையும் ஆரம்பிக்கவேண்டும். அதாவது, இலங்கை ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஸவுக்கும் மற்றும் சிங்கள கட்சிகளுக்கும் விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கும் மற்றும் தமிழ் ஆயுதக்குழுக்களுக்கும், இலங்கையுடன் தொடர்புடைய பிற நாடுகளின் தலைவர்களுக்கும் சர்வதேச சமூகத்திற்கும். மற்றும் கஸ்டப்பட்டு ஆனால் பாதுகாப்பாக புலம் பெயர்ந்து வாழும் இலங்கை மக்களையும் நோக்கி பின்வரும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்த அமைதிக்கான பயணம் நடைபெறுகின்றது.

1. இலங்கை அரசிடம் மற்றும் சிறி லங்காவின் அனைத்து கட்சிகளிடமும் போரை நிறுத்த வேண்டும் என்ற வேண்டு கோளை முன்வைப்பது.
2. மேலும் இலங்கை அரசிடம் இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வை முன்வைக்கும் படியும் வேண்டுகோள் விடுவது.
3. விடுதலைப் புலிகளிடமும் மற்றும் அனைத்து தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களிடமும் வன்முறை பாதையைக் கைவிட்டு தமது உரிமைகளுக்காக வன்முறையற்ற வழிமுறைகளில் ஆரோக்கியமான போராட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செயற்படுமாறு வேண்டுகோள் விடுவது.
4. அமெரிக்க ஆசிய ஐரோப்பிய நாட்டு தலைவர்களிடமும் சர்வதே சமூகத்திடமும் ஆரோக்கியமான பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் இலங்கை இன முரண்பாடுகளை தீர்ப்பதற்கான ஆதரவை அளிக்கும்படி கோருவது.
5. மேலும் இலங்கை அரசு போரை நிறுத்துவதற்கும் விடுதலைப் புலிகளையும் பிற தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களையும் வன்முறையற்ற பாதைக்கு கொண்டு வருவதற்கும் நிர்ப்பந்திக்கக் கோருவது.
6. புலம் பெயர்ந்து வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கை (தமிழ் சிங்கள மொழி பேசும்) மக்களை வன்முறைப் பாதைக்கு ஆதரவளிக்காது அமைதிக்கும் சமாதானத்திற்கும் ஆதரவளிக்கக் கோருவதுடன் தாம் வாழும் நாடுகளிலுள்ள அரசிடம் இலங்கை இனப் பிரச்சனை முரண்பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்கு நடவடிக்கை எடுக்கத் தொடர்ச்சியான அழுத்தங் கொடுக்க வேண்டுகோள் விடுவது.
7. மேலும் இந் நாடுகளிலுள்ள இலங்கை தூதரகங்களின் முன்னால் அமைதியான முறையில் தொடர்ச்சியாக செயற்பாடுகளை போரை நிறுத்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்தும் சமாதானத்தையும் அமைதியையும் உருவாக்குவதற்கும் தீர்வு ஒன்றினை முன்வைக்கவும் வலியுறுத்துவது.
இந்த நோக்கங்களுடன் உடன்பாடு உள்ளவர்களும் இலங்கையில் அமைதியை உருவாக்கி சமாதானத்தையும் ஏற்படுத்துவதன் மூலம் இன பிரச்சனைக்கான முரண்பாடுகளுக்குத் தீர்வைக் காண ஆரோக்கியமான சூழலை உருவாக்கலாம் என நம்பிக்கை உள்ளவர்களும் இணைந்து செயற்படுவதற்கான அழைப்புபிதழ் இது.

நண்பர்களே! இப் பயணம் எதிர்வரும் 20ம் திகதி மே மாதம் டொரோன்டோவிலுள்ள இலங்கை தூதரகத்திற்கு முன் ஆரம்பமாகி பின் 22ம் திகதி குயின்ஸ் பாக்கிலுள்ள ஒன்டாறியோ பாராளுமன்றத்திற்கு முன்பும் 25ம் திகதி ஞாயிற்றுக் கிழமை ஸ்காபுரோவிலுள்ள உலகத் தமிழர் இயக்க காரியாலயத்திற்கு முன்பாகவும் மற்றும் ஒட்டோவாவிலுள்ள இலங்கை தூதரகத்திற்கு முன்பாகவும், கனேடிய பாராளுமன்றத்திற்கு முன்பாகவும் அடுத்த நிகழ்வுகளும் நடைபெற உள்ளது.

இதில் மேற்குறிப்பிட்ட கோரிக்கைகளை முன்வைத்து அமைதியான முறையில் தியானம் மற்றும், உண்ணாவிரதம் என்பன அனுஸ்ட்டிக்கப்படும். ஆர்வமுள்ளவர்கள் அனைவரும் கலந்து கொள்ளலாம்.

மேலும் இச் செயற்பாட்டிற்கு அனைவரினதும் ஆதரவு கிடைக்குமாயின் இப் பயணத்தை கனடாவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கும் பின்பு ஐரோப்பிய நாடுகளான இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிஸ், நோர்வே மற்றும் ஆசிய நாடுகளான யப்பான் சீனா போன்ற நாடுகளின் தலைநகரங்களிலுள்ள இலங்கை தூதரகங்களிற்கு முன்பாகவும் அந் நாடுகளின் பாராளுமன்றங்களுக்கு முன்பாகவும் மற்றும் இந்திய நாட்டில் டெல்லியிலும் சென்னையிலும் இறுதியாக இலங்கையின் பிரதான நகரங்களிலும் “போரை நிறுத்தி பேச்சுவார்த்தை மூலம் பிரச்சனைக்கான தீர்வைக் காணுமாறு” கோரி அமைதிக்கான சமாதானத்திற்கான செயற்பாட்டை நோக்கமாகக் கொண்டு இப் பயணத்தை முன்னெடுக்கலாம்.
இச் சந்தர்ப்பங்களில் பின்வரும் கடிதங்களை இலங்கை தூதர்களிடமும் அந் நாடுகளின் தலைவர்களிடமும் ஒப்படைக்கப்படும். இக் கடிதங்களில் உங்களது கருத்துக்களும் இடம் பெறவேண்டுமாயின் தொடர்பு கொள்க.


மதிப்புக்குரிய இலங்கை ஐனாதிபதி அவர்களுக்கு!

இலங்கை ஒரு அழகான நாடு. பல்வேறு வளங்களையும் தன்னகத்தே கொண்ட சிறந்த நாடு. ஆனால் கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு மேலாக நடைபெறும் போரும் வன்முறையும் இந்த அழாகான நாட்டையும் அதன் வளங்களையும் அழிக்கின்றது என்பது நீங்கள் அறிந்ததே. இந்த அழிவை நிறுத்தவும் இதன் வளங்களை பாதுகாக்கவும் மக்களின் ஆதரவுடன் தங்களால் நடைமுறைபடுத்த முடியும். ஆனால்; அவ்வாறு செய்யாது நீங்களும் இந்த போரை முன்னெடுப்பது கவலைக்கிடமானது. கடந்த கால இலங்கை தலைவர்களும் உங்களைப்போல இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வாக போரையே முன்மொழிந்து வழி நடாத்தி தோல்வியையே தழுவினர் என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்த யதார்த்தமான ஒரு உண்மை. இதுவரை நடந்த போரில் வெற்றி தோல்வி என்பது மாறி மாறி நடபெற்ற அல்லது நடைபெறுகின்ற ஒன்று. ஆனால் பிரச்சனைக்கான தீர்வு மட்டும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. மாறாக மக்களுக்குத் துன்பமும் துயரமுமே கிடைத்தன. உயிர்கள் எந்தவிதமான மதிப்புமின்றி அழிக்கப்பட்டன. இந்த அழிவுகளிலிருந்தும் எந்தவிதமான முடிவுகளும் இனப் பிரச்சனைக்கு கிடைக்கவில்லை. ஆனால் அழிவு மட்டும் இரு பகுதிகளிலும் தொடர்கின்றது. நீங்கள் பிற இலங்கை தலைவர்களிலிருந்து வேறுபட்டவர். காரணம் மக்களின் பிரச்சனைகளுக்காக வீதிகளில் இறங்கி போராடியவர். மக்களுடன் மக்களாக இருந்து செயற்பட்டு நாட்டின் தலைவரானவர். ஆகவே மக்களின் பிரச்சனைகளை வேதனைகளை உங்களுக்கு விபரிக்கத் தேவையில்லை. ஏனெனில் உங்களால் அவற்றை உணர முடியும். புரிந்து கொள்ள முடியும். இலங்கையின் தெற்குப் பகுதி மக்கள் எதிர்நோக்கும் அதே பிரச்சனைகளையே வடக்கு கிழக்கு மக்களும் எதிர் கொள்கின்றனர். மேலும் தெற்குப் பகுதி மக்களைவிட வடக்கு கிழக்கு மக்கள் இன அடிப்படையில் இதுவரை காலமும் ஒதுக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றனர் என்பது கடந்தகால நிகழ்கால வரலாறு. இந்த வரலாறு தொடராது நிறுத்தப்படவேண்டிய பொறுப்பு நாட்டின் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் உங்களுடையது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். இருப்பினும் நீங்களும் தொடர்ந்தும் போரை முன்னெடுத்துச் செல்வதால் இங்கு மீண்டும் வலியுறுத்த வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது. இன்று இரு பகுதி மக்களும் ஒருவர் மீது மற்றவர்கள் நம்பிக்கை அற்று சந்தேகப் பார்வை கொண்டு வாழ்கின்றனர். இந்த சந்தேகப் பார்வையை அகற்றி மக்களுக்கிடையில் மீண்டும் நம்பிக்கையை வளரச்செய்யவேண்டியது நாட்டின் தலைவர் என்ற அடிப்டையில் உங்களின் பொறுப்பு. இதுவே இலங்கையில் அமைதியும் சமாதானமும் நிலவுவதற்கு வழிவகுக்கும். பல்வேறு நாடுகளின் நடைபெற்ற உள் நாட்டு போராக இருந்தால் என்ன நாடுகளுக்கு இடையிலான போராக இருந்தால் என்ன அனைத்தும் இறுதியாக பேச்சுவார்த்தைகள் மூலமும் பரஸ்பர நம்பிக்கையை வளர்ப்பதன் மூலமுமே தீர்க்கப்பட்டன. போரினாலும் வன்முறையினாலும் தீர்வு காணப்பட்ட நாடுகளில் தொடர்ந்தும் அமைதிக்கும் சமாதானத்திற்கும் பதிலாக பதட்டமும் அமைதியின்மையுமே காணப்படுகின்றன. ஆகவே நீங்களும் இந்த இனப் பிரச்சனைக்கும் முரண்பாடுகளுக்கும் தீர்வைக் காண போரை நிறுத்தி சமாதானத்தை உருவாக்கி ஆரோக்கியமான திறந்த பேச்சு வார்த்தைகளில் ஈடுபட்டு நியாயமான தீர்வை முன்வைத்து சிறந்த இலங்கை தலைவர் என்ற பெயரை பெற்றுக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றோம். நீங்கள் போரை வன்முறை பாதையை முன்னெடுப்பதானது நீங்கள் பின்பற்றும் புத்தரின் போதனைகளுக்கு எதிரானது என்பது நீங்கள் அறிந்ததே. புத்தரின் போதனைகளை இலங்கையில் நிலைநாட்டுவதற்கு போரை நிறுத்தி அமைதியையும் சமாதானத்தையும் உருவாக்குவதே புத்தருக்கு செய்யும் மரியாதை மட்டுமல்ல அவரை புரிந்து கொண்டதற்கும் அடையாளமாகும். முற்றாகப் போரை முன்னெடுப்பது புத்தருக்கு செய்யும் துரோகம் என்றால் மிகையல்ல. மனித வளர்ச்சிக்கு பயன்படக்கூடிய புத்தரின் போதனைகளைப் பரப்புவதற்கு அவரது வழிகாட்டலின் படி வாழ்வதும் செயற்படுவதுமே சிறந்த வழி. இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தமிழ் பேசும் மக்கள் மட்டுமல்ல சிங்கள மக்களும் தங்களுடைய கடந்த கால தவறுகளை மன்னித்து உங்கைள சிறந்த தலைவராக போற்றுவார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. போரை நிறுத்துக்கள்! பிரச்சனைக்கு நியாயமான தீர்வை முன்வையுங்கள்! அமைதியை உருவாக்கி சமாதானத்தைக் கட்டி எழுப்புங்கள்.

அமைதியையும் சமாதானத்தையும் நேசிப்பவர்கள் சார்பாக,

மதிப்புக்குரிய விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனுக்கு,

தமிழ்பேசும் மக்களின் உரிமைகளுக்காக விடுதலைக்காக கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாக ஆயுத வழி போரட்டத்தைத் தலைமை தாங்கி வழி நடாத்தி செல்கின்றீர்கள். உங்களது உறுதியில் திறமையில் தமிழ் மக்கள் மிகவும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கின்றனர். பெருமையும் கொள்கின்றனர். மேலும் சர்வதேசமும் உங்களைப் பார்த்து வியக்கின்றது. இது காலவரையான ஆயுத வழி வன்முறைப் போரட்ட வழி முறைகளால் சர்வதேச சமூகத்திற்கும் சிங்கள மக்களுக்கும் தமிழ் மக்களின் மீதான சிறிலங்கா அரசின் அடக்கு முறைகளையும் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதையும் தெள்ளத் தெளிவாக வெளிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இன்று சர்வதேச சமூகம் தமிழ் மக்களின் பிரச்சனைகள் தொடர்பாக கவனம் கொள்கின்றது. இந்த நிலை உருவாகுவதற்கு உங்களின் முக்கியமான பங்கு உண்டு என்பது மறுக்கப்பட முடியாதது. தமிழ் மக்களின் உரிமைகளைப் பெறுவதிலும் இன முரண்பாட்டை தீர்ப்பதிலும் ஆயுதப் போரட்ட வழி ஊடாக இதுவரை வந்துள்ளீர்கள் எவற்றை பெற்றுள்ளீர்கள் என திரும்பிப் பார்க்கும் பொழுது நம்பிக்கையின்மையே தோன்றுகின்றது என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்வீர்கள்.

மேலும் கடந்த கால வன்முறை போரட்ட வழி முறைகளில் ஏற்பட்ட தவறுகளான ஜனநாயகமின்மையும், முக்கியமான அரசியல் தலைவர்களைக் கொலை செய்ததும் மற்றும் சகோதரப் படுகொலைகளும் விடுதலைப் போராட்டத்தை சிதையடையவே செய்துள்ளமை அனைவரும் அறிந்த ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு உண்மை. இதனால் தவறுகளே செய்யாது செயற்பட முடியும் என யாரும் நம்பவில்லை. ஆனால் ஒரு தவறை மீள மீள செய்வது தவறானதே. இது முன்னேற்றகரமானதல்ல. இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வு கிடைக்காது போகுமாயின் ஆயுதப்போராட்டத்திற்காக இதுவரை அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அர்ப்பணிக்கப்படும் மனித வளங்களும் செலவு செய்யப்படும் பொருட்களும் பணமும் இறுதியில் அர்த்தமின்றி சென்றுவிடலாம். ஏனெனில் இந்த வன்முறைப் பாதையால் பெரும் பயன் அடைபவர்கள் ஆயுத வியாபாரிகளும் இடைத் தரகர்களுமே. இவர்களுக்கு இலங்கையின் இன பிரச்சனை மட்டுமல்ல பிற நாடுகளில் நடைபெறும் வன்முறை செயற்பாடுகளும் ஆயுத போராட்ட வழிமுறைகளும் ஒரு முடிவுக்கு வருவதில் அல்லது தீர்வு ஒன்றை நோக்கிச் செல்வதில் ஆர்வமோ அக்கறையோ இல்லாதவர்கள். அவர்களது ஒரே நோக்கம் இந்த சூழலைப் பயன்படுத்தி பணம் உழைப்பதே. இது நீங்கள் உட்பட நாம் அனைவரும் அறிந்த ஒரு உண்மை. இதனால் தொடர்ந்தும் விடுதலைக்காக உரிமைகளுக்காக ஆயுத வழி போராட்டத்தை முன்னெடுப்பது தொடர்பாக சிந்திக்கவேண்டிய ஒரு காலகட்டத்தில் இருக்கின்றோம் என்றால் மிகையல்ல. ஏனனில் ஆயுத வழி போரட்ட முறைமைகள் புதிய மிலேனியத்தில் தடம் மாறி செல்கின்ற ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. ஆகவே உரிமைகளுக்கான விடுதலைக்கான போராட்ட பாதைகள் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டிய காலகட்டத்தில் தமிழ் விடுதலைப் போராட்டம் மட்டுமல்ல சர்வதேசமும் நிற்கின்றது. இதுவரை நீங்கள் பார்க்கத் தவறிய ஒரு பாதை உண்டு. அதாவது தமிழ் விடுதலைப் போராட்டத்தில் மிகப் பெரிய பலவீனம் மக்களின் பங்களிப்பின்மையும் அரசில் மயப்படுத்தப்படாமையுமே என்றால் மிகையல்ல. வன்முறையற்ற ஒரு புதிய பாதையில் மக்கள் சக்தியில் நம்பிக்கை கொண்டு தமிழ் மக்களுக்கு தலைமை தாங்கி செல்வதே தமிழ் மக்கள் தமது உரிமைகளைப் பெறுவதற்கும் விடுதலையடைவதற்கும் வழிவகுக்கும். இதேவேளை சிங்கள மக்களின் ஆதரவு இன்றி பிரச்சனை நியாயமான வழியில் தீர்க்க முடியாது. ஆகவே சிங்கள மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதிலும் கவனம் செலுத்தவேண்டி உள்ளது. வன்முறை பாதைக்கு முற்றிப்புள்ளி வைத்து மக்களின் மீது நம்பிக்கை வைத்து வன்முறையற்ற பாதையில் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பீர்களாயின் கடந்த கால தவறுகள் எவ்வளவு பெரிதாயினும் தமிழ் மக்களும் சர்வதேசமும் உங்களைப் புரிந்து மன்னிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் உண்டு. தமிழ் மக்களினது மட்டுமல்ல ஒடுக்கப்பட்ட அடக்கப்பட்ட சர்வதேச மக்களினதும் மதிப்பை பெற்ற ஒரு முன்மாதிரியான தலைவராக உங்களை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆயுதப் போராட்ட வழிமுறையை நிறுத்துங்கள். திறந்த பேச்சு வார்த்தையை முன்னெடுங்கள். பேச்சு வார்ததைகள் தோற்றுப் போனாலும் மீண்டும் பேச்சு வார்த்தையே!! வன்முறையல்ல என்பதை அனைவருக்கும் உணர்த்துங்கள். அமைதியை சமாதானத்தை கட்டி எழுப்புவதன் மூலம் பிரச்சனைக்கான முரண்பாடுகளுக்கான தீர்வுகளைக் காண தங்களது ஆற்றல்களைப் பயன்படுத்த முன்வாருங்கள். மக்களை ஒன்றினைத்து ஐனநாயக வழியில் தலைமை தாங்கிச் செல்லுங்கள். இதனால் அனைத்து மக்களும் உரிமைகள் பெற்று சுதந்திரமாக வாழும் அதேவேளை தமிழ் மக்களுக்கும் இலங்கைக்கும் சிறந்த காலம் ஒன்று நிச்சயமாக உருவாகும். இதற்கான புதிய விதையை விதைக்க வேண்டிய பாரிய பொறுப்பு உங்களிடம் இருக்கின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் நாங்கள் வாழ்கின்றோம்.

அமைதியையும் சமாதானத்தையும் விரும்பும் மனிதர்கள் சார்பாக

புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் வாழும் தமிழ் சிங்கள மொழி பேசும் மனிதர்களே!

இலங்கையில் நடைபெறும் போரிலிருந்து தப்பி வந்து போரைப் பயன்படுத்தி அகதி அந்தஸ்து பெற்று புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் கடந்த கால வடுக்களுடனும் ரணங்களுடனும் ஆனால் அமைதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் ஆனந்தமாகவும் வாழ்கின்றோம் என்றால் யாரும் மறுப்பதற்கில்லை. நமது குழந்தைகள் தொடர்பான கவலையின்றி வாழ்கின்றோம். ஏனெனில் அவர்களுக்கு சிறந்த பாதுகாப்பும் கல்வியையும் வாழ்க்கையையும் புலம் பெயர்ந்ததன் மூலம் வழங்கியிருக்கின்றோம் என்ற பெருமையும் நம்பிக்கையும் நமக்கு உண்டு. இந்த நிலைமை இலங்கையில் வாழும் மனிதர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இல்லை என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒரு உண்மை. இவர்களது வாழ்க்கையை அதன் தரத்தை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்களுடையது என்றால் மிகையல்ல. ஆனால் இந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்த புலம் பெயர் நாடுகளிலிருந்து கொண்டு வன்முறை அல்லது போருக்கு ஆதரவு அளிப்பது மனசாட்சி இல்லாத ஒரு செயற்பாடு. ஏனனில் இந்த வன்முறைப் பாதையும் போரும் இந்த மனிதர்களின் உரிமைகளையும் சுநத்திரத்தையும் மேலும் மேலும் மறுக்கின்றமையும் மற்றும் குழந்தைகள் உடல் உள நோய்க்கு உள்ளாவதையுமே விளைவாக கிடைக்கின்ற யாதார்த்தமான ஒரு உண்மை. ஆகவே புலம் பெயர்ந்து வாழும் மனிதர்கள் வன்முறைக்கோ போருக்கோ ஆதரவளிக்காது இலங்கையில் அமைதியையும் சமாதானத்தையும் உருவாக்குவதன் மூலம் இன பிரச்சனைக்கு தீர்வு ஒன்றினைக் காண உறுதியாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் செயற்படமுடியும். புலம் பெயர்ந்த நாடுகளில் நாம் அடிப்படை உரிமைகளான பேச்சுரிமை எழுத்துரிமை அதற்காக போராடும் உரிமைகளை குறைந்தளவிலாவது அனுபவிக்கின்றோம். நாம் அனுபவிக்கும் உரிமைகளைப் பயன்படுத்தி அதன் வரையறைகளுக்குள் இருந்து நமது சமாதானத்தை அமைதியை தீர்வை நோக்கிய செயற்பாடுகளை முன்னேடுக்கலாம். இலங்கையிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து இங்கு வாழும் மனிதர்கள் இவ்வாறு செயற்படுவதன் மூலம் தமது வாழ்வின் மீதான பொறுப்புக்களை குறைந்த அளவிலாவது நிறைவேற்றலாம். இதற்கு மாறாக வன்முறை பாதைக்கும் போருக்கும் ஆதரவு அளிப்பது நமது குற்ற உணர்வுகளும் பழி தீர்க்கும் செயற்பாடுளுமே. இது ஆரோக்கியமான வாழ்வல்ல. இவ்வாறன வாழ்வுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்து சுய பிரக்ஞையில் சுயமாக செயற்படுவதன் மூலம் நமக்கும் இலங்கை வாழ் மனிதர்களுக்கும் வாழ்வின் மீது புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி வழி காட்டலாம். நமது இன சாதிய மொழி மற்றும் இயக்க சார்புகளுக்கு அப்பாற்பட்டு மனிதர்களாக ஒன்றினைந்து இலங்கையில் போரையும் வன்முறையையும் நிறுத்துவதற்கும் அங்கு வாழும் மனிதர்களின் விடுதலைக்கும் சுதந்திரத்திற்கும் உரிமைகளுக்கும் அமைதியான ஆனந்தமான வாழ்வுக்கும் நாம் புலம் பெயர்ந்து வாழும் நாடுகளில் செயற்படுவற்கான அழைப்பிதழ் இது.

இலங்கை மற்றும் புலம் பெயர்ந்து வாழும் சமாதானத்தை அமைதியை விரும்பும் மனிதர்கள் சார்பாக
A Journey towards Peace in Sri Lanka
From North America ...Europe ….Asia…And to end in Sri Lanka.
Meditating & Fasting for 10 Hours
From 8.00 A.M to 6.00 P.M

Our slogans...,

v Stop the war in Sri Lanka by Sri Lankan state!
v Stop all kinds of violence in Sri Lanka by Tamil armed movements!
v Implement the ceasefire immediately!
v Government should put forward a solution for the conflict!
v Negotiate for a solution for the conflict!
v International community should persuade all parties in Sri Lanka to implement ceasefire and work for peace in Sri Lanka!
v Peace in Sri Lanka! Peace in Earth!

Holding the demonstration in front of…
Ø Consulate General of Sri Lanka, 40, St.Clair Avenue West, Toronto, on May 20th, Tuesday
Ø Ontario provincial parliament, Queens Park, on May 22nd, Thursday.
Ø World Tamil Movement, 39 Cosentino Drive, Scarborough, on May 25th, Sunday,
Ø Sri Lankan High Commission, 333 Laurier Avenue, Ottawa, Ontario, TBA
Ø House of Commons in Ottawa, TBA.
Ø The same way we can organize in other countries like USA, England, Germany, France, Swiss, Norway, Japan, China and Delhi and Chennai in India and....hopefully from there we can move towards Sri Lanka by carrying our message for peace.
Need Your Support and Help!
Welcome and Join the movement to work for Peace in Sri Lanka
awareness@rogers.com awakeningawareness.org
This is an individual demonstration!
As an individual, everyone can come and participate each day by sitting there silently with their placards for one or more hours.
If you like to meditate,
you can close your eyes and watch your breath as long as you like.

I feel that it is my responsibility to work for peace,
If you feel, it is your responsibility too,
You are most welcome.

This is an invitation for all individuals,
who like to work for peace,
to participate in this journey as an individual by presence in the demonstration, invite other friends and support for fundraising until
we bring peace in Sri Lanka.

Please forward this message to your friends.
Need your support to bring peace in Sri Lanka by implementing ceasefire.
There is a small break after every three hours.
by osho...
Meditation is not a solution of any problem in particular;
it solves nothing.
It simply helps you to get rid of the mind, the problem-creator.
It simply helps you to slip out of the mind like a snake slips out of the old skin.
Once you know you are not the mind the great transcendence has happened.
Suddenly all problems become insignificant; slowly, slowly they evaporate.
You are left with a profound peace;
a great silence prevails.
This silence is the solution.
This peace is the answer,
the answer of all answers.

with love
647 505 (OSHO)6746

contact: "meerabharathy vks osho"