புதன், டிசம்பர் 02, 2009

Politics and Language in Sri Lanka

Politics and Language in Sri Lanka

George Orwell, in his famous essay, ‘Politics and the English Language’ (1946) noted, inter alia, the following:
“In our time, political speech and writing are largely the defence of the indefensible.” Poor villages are bombarded from the air and the inhabitants driven out: this is called “pacification.” Peasants are “robbed of their farms and sent trudging along the roads with no more than they can carry: this is called transfer of population or rectification of frontiers.” Because, sitting comfortably, one cannot say, “I believe in killing off your opponents when you can get good results by doing so”, one says something like, “While freely conceding that the regime exhibits certain features which the humanitarian may be inclined to deplore, we must, I think, agree that a certain curtailment of the right to political opposition is an unavoidable concomitant of transitional periods, and that the rigors which the people have been called upon to undergo have been amply justified in the sphere of concrete achievement.” In our age there is no such thing as “keeping out of politics”. All issues are political issues, and politics itself is a mass of lies, evasions, folly, hatred, and schizophrenia. Language, by concealing and misleading, can “corrupt” thought.
The Indian Defence Review report (see, Montage, Colombo, October 2009, pages 27-31) identifies factors that led to victory against the Tamil Tigers. The language used in that and other erudite reports and analyses reminds me of Orwell’s essay. For example, one factor cited in the report as contributing to military success were the steps taken by the government to “regulate” (sic) the media so as to ensure “a unidirectional flow of conflict information” (sic). This translates into plain English as media censorship and state propaganda, that is, into both suppression and falsification. The admired “Go to hell” attitude adopted by the government of Sri Lanka vis-a-vis foreign governments and humanitarian organisations means that humanitarian considerations and compassion were rejected. Innocent, trapped and petrified children, women and men were made to pay an appalling price in the unnecessary haste to ‘finish the job’: “wade through slaughter” to victory and power, and “shut the gates of mercy on mankind” (Thomas Gray).
Secondly, from incorrect questions one cannot arrive at correct answers but I would draw attention to a question not asked by the Review or by anyone else. Allow me to quote from ‘A “great” military victory?’ published by you recently (Sunday Leader, 25 October 2009).
It is thought that, at their height, the Tigers perhaps numbered 30,000. Towards the end, down to a few thousand (finally, a few hundred), they faced an army of (again, perhaps) 250,000. The Tigers did not have jets and helicopters. Their mono, propeller, planes were slow and clumsy, and of no real military value. Rejected by foreign governments, the Tigers were as isolated internationally as they were totally surrounded in geographic and military terms. In contrast, the government of Sri Lanka received help and advice from several countries, even from those states in competition with, and suspicious of, each other. The Taliban fight in mountainous, inaccessible, terrain, while the Tigers occupied flat land, albeit forested. Sri Lanka being an island (and the government of the nearest country, India, implacably hostile), the LTTE did not have borders over which they could easily slip, regroup, recover and return to continue the struggle. The wonder is not that the government eventually won but that it took so long for final victory to be achieved.
The last should surely be investigated: given the above facts, why did victory take so long? The answer will point to shameful elements, such as money made through war, including lucrative commissions on the purchase of weaponry (at times, of poor quality and / or of little use); political corruption, nepotism and military incompetence; covert political compromise and secret “horse trading”; foreign governments playing roles which changed in Machiavellian fashion (or, if one prefers an Eastern text, in the spirit of Kautilya’s treatise on government, Arthashastra) according to their perceived interests, and so on. Most damningly, those in political power, as well as those in military command, were indifferent to the injury and death suffered by rank-and-file soldiers, drawn largely from the rural poor and the working class. (See, Elmo Jayawardena’s poignant, Sam’s Story.) Wounded, traumatized and disabled soldiers were not adequately cared for; close relations (wife and children; parents) of those killed not financially sustained. These last help to explain why recruitment was then difficult; why, for long, morale was low, and the rate of desertion embarrassingly high; why, at times, the Tigers were able to equip themselves with weapons abandoned by fleeing troops. Of course, as already indicated, another factor that contributed to the prolongation of the war was that the Tigers, granted their ethical failures and political failings (both several and of a grievous nature) did fight with exceptional courage and tenacity. Mr Christopher Rezel (Sri Lankan writer and journalist, now in Australia) in a recent message to me, points this out:
“Be that as it may, the LTTE leader must have had (a) brave and (b) brilliant men and women. Otherwise, those daring and successful military victories could never have been achieved – and there were many such battle-victories against unbelievable odds and circumstances. As for (b) above, consider the building of an air force and submarines, however rudimentary; the construction of airstrips and ports. Given time, they may have even got guided missiles up in the air!”
But to take up, discuss or argue this aspect here would distract from the present focus.
It is well to bask in the glow of victory (and exploit it for maximum political mileage), but if corruption is to be reduced, an honest examination of the conduct of the war over the last thirty years or more should be undertaken. Uncomfortable questions must not be swept under the carpet. In the long-term interests of the Island and its well-being, not only the reasons for victory, but why a totally unequal conflict prolonged itself for so long should also be confronted and investigated. The people are entitled to, and deserve, the truth, the total truth.
The laurel crown of victory must not be allowed to serve also as the proverbial fig-leaf that hides embarrassment and shame.

Charles Sarvan

by courtesy of: The Sunday Leader

வெள்ளி, நவம்பர் 20, 2009

OPEN LETTERTo Heads of Government attending the Commonwealth Heads of Government Meeting, November 23-26, 2009, Port of Spain , Trinidad & Tobago

Dear Heads of Government

On the occasion of the forthcoming meeting of Commonwealth Heads of Government, Amnesty International would like to draw your attention to recent developments in Sri Lanka , and urge you to raise concerns regarding the human rights situation in that country with your Sri Lankan counterparts. In particular, we wish to alert you to continuing serious problems affecting the safety and dignity of Sri Lankans displaced by armed conflict. We also ask you to support our calls for greater accountability for abuses of human rights and humanitarian law suffered by Sri Lankan civilians.

Releases from Sri Lanka ’s camps for internally displaced persons have accelerated, but six months after the end of the war, Sri Lanka continues to confine people who fled fighting in closed displacement camps in uncomfortable and sometimes hazardous conditions. Camp shelters have deteriorated as Sri Lanka has entered the rainy season, and the UN reports that funds for shelter repair are running out. Amnesty International has a global campaign, “Unlock the Camps”, (see http://www.amnesty.org/en/news-and-updates/news/unlock-camps-sri-lanka-20090807), calling on the Sri Lankan government to end its policy of forcibly confining people to camps, which amounts to arbitrary detention.


Some 150,000 people displaced by war and living in government camps in Northern Sri Lanka are denied their basic human rights including liberty and freedom of movement. The camps remain military in nature. The military controls all decision-making related to management of the camps and the fate of displaced people in those camps; the military severely restricts the residents from leaving the premises even to seek medical care, and denies the displaced population basic legal safeguards.

While the government has widely publicised recent releases from the camps, Amnesty International has received reports that displaced people have been subjected to rescreening by local authorities to determine whether they had links to the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). There are also reports that some people who have been released, have been denied necessary documents to ensure that they are safe from re-arrest.

The government has not alerted displaced people about impending releases or conditions in their places of origin that would enable them to make plans about their futures. Nor has the government given the displaced people clear info rmation about their rights and obligations, their legal status or procedures for tracing family members. Displaced people have been given no voice in decisions regarding their release, return or resettlement. There is inadequate monitoring of the conditions of release, and of alleged return or resettlement.

The Sri Lankan government has prevented humanitarian organizations from talking to displaced persons, and obstructed their ability to conduct crucial human rights protections activities, such as providing legal aid or assisting with family reunification.


The Sri Lankan government has legitimate security concerns, and there is a need to bring to justice members of both the LTTE and the Sri Lankan armed forces who engaged in abuse of civilians. Sri Lanka ’s displaced civilians suffered enormous physical danger and material deprivation during the war. As discussed below, both sides were accused of humanitarian law violations against these civilians, who were forced to remain at risk in the conflict zone by the LTTE, which used them as human shields against the approaching army. Adults and children were subjected to forced conscription.

Amnesty International stresses the need to ensure that in all cases, accountability is pursued through proper legal processes. Since the war ended in May 2009, many thousands of people detained in camps have been subjected to 'screening' by the security forces in an attempt to root out LTTE members. An estimated 12,000 people (including children) suspected of links to the LTTE have been arrested, separated from the general displaced population and detained by the authorities in irregular detention facilities, such as vacated school buildings. Amnesty International has received repeated, credible reports from humanitarian workers about the lack of transparency and accountability in the screening process, which is conducted outside of any legal framework and the increased dangers to detainees when they are held incommunicado. While screening is appropriate to ensure that LTTE combatants are not housed with the general camp population, proper procedures should be followed, and the screening process must not be used as an excuse for collective punishment.

The government denies independent monitors access to sites in the north housing adult LTTE suspects. Detainees have not been charged with any offense, and have been denied legal counsel and due process. Many are held incommunicado. UNICEF has access to former child soldiers detained in specialized “rehabilitation” camps for children, but there remains a need to verify that no children remain in facilities with adult detainees.


Sri Lanka has recently emerged from more than twenty-five years of armed conflict between government forces and the LTTE. In the course of fighting, both sides violated humanitarian law. The LTTE forcibly conscripted adults and children, and forced civilians to travel with its retreating forces and to serve as a buffer against the approaching Sri Lankan army. Thousands of these civilians died when government forces fired artillery into areas densely populated with civilians who were forced to remain at risk in the conflict zone. The LTTE reportedly fired at and killed civilians who attempted to escape.

Impunity for violations of human rights and humanitarian law has been the rule rather than the exception in Sri Lanka . On 26 October, the Sri Lankan government announced the appointment of a committee of experts to investigate alleged humanitarian law violations committed during the war. The Sri Lankan government has a poor record of providing genuine accountability through similar mechanisms: it has often appointed ad hoc Commissions of Inquiry in the past when it received adverse publicity for serious violations of human rights, but none of these has advanced justice. The President’s most recent proposal appears to be yet another attempt to deflect attention from repeated calls for an independent international investigation – calls supported by Amnesty International and many other international and domestic human rights organizations, and strengthened by the recently released report of the US Department of State’s Office of War Crimes.


The Sri Lankan government continues to justify its abusive policies and silencing of dissent, under the pretext of countering the threat of terrorism. Special security legislation, such as the Prevention of Terrorism Act, and the Public Security Ordinance and its accompanying emergency regulations (intended for states of national emergency, but imposed almost continuously for decades), remains in place and grants extraordinary powers to the authorities to arbitrarily arrest and detain individuals almost indefinitely.

In September 2009, journalist J.S. Tissainayagam was sentenced to twenty years rigorous imprisonment under the Prevention of Terrorism Act for writing articles that criticized the Sri Lankan government’s treatment of Tamil civilians during military operations in the East.

In addition to these restrictive laws and regulations, there is a pattern of regular threats and unchecked attacks against journalists (15 have been killed because of their reporting since 2004 and at least 11 have fled the country between June 2008 and June 2009), lawyers, witnesses against state forces, and human rights defenders by unidentified attackers presumed to have links to the state. The cumulative effect has eroded public faith in the justice system, and has also had a chilling effect on freedom of expression and association.


Your government could make a valuable contribution to improving the situation for Sri Lanka ’s war displaced and other Sri Lankans by raising these critical issues with your Sri Lankan counterparts during the course of the Commonwealth Heads of State Meeting and in subsequent communications.

Amnesty International welcomes your upcoming meeting as an important opportunity to urge the government of Sri Lanka to address, in particular, these urgent concerns:

· Restore the rights of Sri Lanka ’s displaced people to liberty and freedom of movement, ensuring that those held in Sri Lankan displacement camps are there voluntarily;

· Ensure independent access to, and monitoring of camps housing internally displaced people to protect them against human rights abuse, and ensure that their humanitarian needs are being met;

· Institute a consultative process with displaced people that allows them to make info rmed and voluntary decisions about return and resettlement;

· End arbitrary detention; ensuring that all “screening” and detention practices associated with the displaced population are transparent, and are carried out in accordance with legal safeguards and international human rights standards. Individuals affiliated with the LTTE arrested and accused of crimes, should be charged with legitimate offences, tried and prosecuted in accordance with the law and without recourse to the death penalty;

· Ensure accountability for abuses to guarantee effective investigations, due process and swift prosecution of all perpetrators, including those enjoying political influence and high social status;

· End reliance on legislation intended for emergencies that curtail enjoyment of basic rights and freedoms and subvert due process.

· To accomplish the needed reforms and improvements, an independent field monitoring presence is required with a strong mandate to conduct investigations and assist the national institutions to deliver justice in relation to grave violations of human rights. To ensure independence, such a body must be empowered by an international mandate, not a presidential mandate.

சனி, அக்டோபர் 31, 2009

Former MP for Madurai P. Mohan passes away

CHENNAI: P.Mohan, former member of Indian parliament from Madurai constituency and a senior leader of the Communist Party of India (Marxist) passed away on Friday at 7.00 p.m. in Chennai Apollo Hospital. Due to intestinal bleeding he was admitted to hospital a week ago. He was 60 years old and lost the last election in April 2009.

வெள்ளி, அக்டோபர் 30, 2009

It is a Police officer who had openly killed an insane individual by attacking with clubs and drowning him

It is a Police officer who had openly killed an insane individual by attacking with clubs and drowning him!!!

(Lanka-e-News, Oct.30, 2009, 7.15PM) Police spokesman SSP Nimal Mediwake told Lanka e news today (30) that action is being taken to arrest the Police officer who was involved in the killing and drowning of an insane individual at Bambalapitiya beach on the 27th. The deceased had drowned following an attack with poles by two individuals. A police officer attached to the Bambalapitiya station has also been involved in the murder. The body of the deceased was found yesterday evening

The deceased is a 26year old youth, B. Sivakumar from Ratmalana. As he was insane he had been treated at the Angoda mental hospital on two occasions, police investigations reveal.

When attempts were made to seize this individual who was pelting stones at the trains and vehicles passing by, he had jumped into the sea. Two individuals armed with poles had moved into the sea and attacked him. The Rupavahini and TNL which telecast the incident yesterday, stated the deceased had begged and worshipped the attackers pleaded with them not to attack him.

These attackers had launched the assault in front of large crowd of viewers. It is not certain whether the deceased drowned due to the pole attack, or before is not certain.

Police spokesperson stated, that as one of the suspects is a Bambalapitiya Police officer, the investigations have been transferred from Bambalapitiya to the Colombo Crime division under CCD Director, Ravindra Kahawita.

courtesy: video:http://www.dailymirror.lk

செவ்வாய், அக்டோபர் 13, 2009

திங்கள், அக்டோபர் 12, 2009

What are the future perspectives for the Tamils?

The following talk was delivered by Nadarajah-Suseenthiran Straube at the conference, ‘Sri Lanka After The Victory: What Is The State Of Freedom, Democracy, Peace And Minority Rights?’ organised by the Protestant Academy, Bad Boll, in cooperation with the Association for Conflict Prevention, Democracy and Minority Rights (Gesellschaft für Konfliktprävention, Demokratie und Minderheitenrechte), the International Network of Sri Lankan Diaspora, and the Sri Lanka Association, Stuttgart, held from October 2-4, in Bad Boll, Germany.

The Tamils of Sri Lanka, robbed of all hope for the future, find themselves lost and staring into something much worse and threatening than emptiness. A chain of events has shown them that, throughout post-independence history, they have been disappointed, failed, betrayed. Unfortunately, the reaction to the present state of affairs has been emotional (rather than rational), and bereft of a long-term strategy. Through the establishment of a unitary state in 1948, the subsequent formulation of a succession of discriminatory constitutions (1972, 1978), with the help of majoritarianism, mob violence, and the force of the police and army, Sinhalese-Buddhist hegemony has been established in the island.

Tamil reaction to subordination and exclusion took several forms. The first was to cooperate with the government and, in that way, try to influence its policy and actions, and bring about some degree of development in the north and east. When that brought no results, Tamils tried non-violent resistance within the parliamentary system. That too having failed, Tamil youth, in despair and desperation, chose the path of armed resistance. The resulting fear, suffering and sense of hopelessness made thousands of Tamils to flee the land of their birth. Now, with the final defeat of the armed struggle, around 250, 000 civilians have been placed in concentration camps.

These people in the camps are simple folk who, in economic and educational terms, lived in undeveloped districts, namely, Kilinochchi, Mullaitivu, Mannar and Vavuniya, making a minimum living through hard work. These people did not demand a separate state. These people are not responsible for starting the armed struggle. The Tigers came into their region and set up their stronghold, first in Kilinochchi, then in Mallavi, and finally in Puthukudiyiruppu (all within the Wanni region).

Lives disrupted

The lives of the people were disrupted, and they were subjected to the fiat of the LTTE. They were exploited and forced to pay “tax” in various forms. A pass system was introduced in 1990 to control their exit. The restrictions imposed by the government on trade resulted in a dire lack of food and proper medical attention, felt by these people on a daily basis. They remained in the region not out of choice, not out of political loyalty, but because they were, in effect, imprisoned. On the one hand, they experienced and endured aerial bombardment; on the other hand, they helplessly saw their sons and daughters recruited into the ranks of the LTTE, and being used as cannon fodder. It is a cruel irony that it is these people - innocent, blameless and long-suffering - who are now being held prisoner by a state that (cynical and grotesque as it may be) claims to have come as liberators. The victims are being further victimised.

They whose misery has now deepened, had hoped and believed that, with the end of the war, their suffering would end; that they would have free movement again: after all, there must be LTTE supporters in Jaffna, and yet there is freedom of movement there. Free movement is a more immediate and greater priority for them than so-called “development”. Their hopes have been bitterly betrayed, and those Tamils who clung on to some degree of belief in the government’s good faith are now disillusioned and have to face stark realities. Let me quote from the UTHR(J) report:

End of war

“The end of war, rather than marking a return to normality or better yet an opportunity to improve inter-ethnic relations and justice in Sri Lanka appears to have been only another political milestone for chauvinist and authoritarian elements in power. They treated the war as an excuse to return to an ideological agenda that sought the debilitation of minorities; presenting them as permanent enemies, purposefully uprooting them from lands that had been their home for centuries and tolerating their existence only under the jackboot of the State.” UTHR(J): University Teachers for Human Rights (Jaffna) SRI LANKA, Special Report No:33.

To express it bluntly (albeit also sadly), the present government is lying, busily finding excuses and fabricating falsehood. For example, the state lies when it says that it continues to detain these people because of the presence of landmines. There are no landmines, for this area was never no-man’s-land but was inhabited and cultivated by the people now imprisoned. As the army advanced, the Tigers herded them to other areas. Even if there had been landmines, they would have been cleared by the army in order to facilitate its own progress. Again, the government claims there are about ten thousand Tigers among those detained. However, it is well known that the Tigers have melted away, several having bought their freedom. In a repetitive feature of history, those left behind are the innocent and the poor.

As already stated, what is paramount to these unfortunates is not “development” but freedom of movement. The government, on one pretext or another, is unwilling to release them because they are living testimony to the war crimes committed by the state. This is the reason for the continued imprisonment of so many thousands of children, women and men in primitive conditions. The rainy season has begun, bringing with it greater discomfort, disease and, inevitably, death – particularly to children. It is not surprising that journalists and foreign agencies are excluded from visiting these sites of extreme misery, sorrow and humiliation.

Plight of Tamils

I now move to the plight of Tamils elsewhere on the island. Though the so-called war on terror is over, the Prevention of Terrorism Act (PTA) is still in force, and used to harass and humiliate Tamils; to intimidate not only Tamils but also the rest of the population. The journalist Tissainayagam was charged under the PTA, so that the draconian sentence of 20 years hard labour could be handed down. Though the LTTE has been defeated, their entire leadership wiped out, the fear of the Tigers is deliberately kept alive in Sinhalese minds so that they condone the unjust and cruel acts of the government. The island is artificially, needlessly, kept in a permanent “state of emergency.”

Within the Tamil diaspora there are about 100,000 in India, most of them further scattered in 117 refugee-camps in Tamil Nadu state. Until recently, very little was said about the miserable conditions in these camps. Elsewhere, in Western countries, there are about 400,000 Tamils. Those of the Tiger movement have advanced the idea of a trans-national Tamil Eelam but this seems to me to be unrealistic.

Perhaps, it is an effort to keep alive the sense of oneness and commitment that existed right up to 18 May 2009. While I discount this idea, I find it also ironic. It is based on the Vaddukoddai resolution (1976), but several of those responsible for formulating this resolution, including the leader, A. Amirthalingam, were murdered by the LTTE! The mandate (1977) of the people was given to the TULF, and not to the LTTE. Further, I would ask for whom are we going to attain a political solution? Is it for minorities in Sri Lanka or for Tamil minorities in the Western countries?


Previously, the diaspora was able to call out thousands in public demonstration and protest, but such a galvanised togetherness is now hard to create, sustain and use. That the diaspora has not succeeded in gaining the freedom of those trapped and imprisoned in the Wanni shows its debilitated, disoriented and scattered condition.

While the war was raging, some members of the diaspora loudly proclaimed and protested the genocide that was taking place, but they did not demand with equal vehemence that the imprisoned population be set free. Perhaps, their thinking was that the presence of civilians would inhibit the Sinhalese state from waging “total war.” (If so, they miscalculated the nature of the government which, racist and cruel, was willing, even eager, to murder and maim thousands and thousands of innocent, helpless, Tamils in order to get at Tigers.) Whatever the reasoning and motivation, by keeping silent then, the diaspora has lost heavily in ethical, humane, terms.

Initially, the government took the promising step of setting up an all-party, representative conference, charged with the task of suggesting a blueprint for the equitable and harmonious development of the island.

However, there has been no progress, and the realisation grows that it is yet another plan of the government to deceive the people, particularly the minorities, and indefinitely delay addressing fundamental issues. The present government has lost the opportunity to prove its willingness to share power, at least with the full implementation of the 13th Amendment. Observing the present situation, I must frankly confess that I cannot see any glimpse of better prospects for minorities in Sri Lanka.

Unless the present constitution is changed, there will be no real peace, but the government neither has the will nor, indeed, the wish to make changes. Even if it did, the government cannot because its power-base is the chauvinist element among the Sinhalese. The only hope is that like-minded minorities and Sinhalese will work together to change the mind-set of the Sinhalese; allay irrational fears, remove suspicion and hatred, show that the Tamils ever since independence have been unjustly treated, and that, for the sake of the entire island and all its people, a different course must be set. We must learn from the past, objectively examine the present, and so fashion a more just and harmonious future.

Human Rights Activist Balagopal passes away


திங்கள், செப்டம்பர் 21, 2009

Keeping memories alive 20th anniversary of Rajani’s assassination

by Dayapala Thiranagama

Dr. Rajani Thiranagama
Head Dept of Anotomy, University of Jaffna

                      One night in 1983, soon after midnight Rajani woke me up and whispered to me that she had been asked to treat an injured boy from the Iyakkam (movement). For her, this was an act of compassion by a doctor towards her patient. For me it was a political act. I was frozen. I turned back and slept. I was caught up in the agony of belonging to the oppressor and the woman I dearly and unconditionally loved trying to ‘liberate’ her own community by undertaking her bit in the struggle. This whisper and the brief political argument that followed opened cracks in our relationship which grew wider and wider.
Rajani had an enormous influence on those around her. She was a mother of two young children, Narmada aged 11 years and Sharika aged 9 years respectively, at the time of her death. She was 35 years old. Rajani had begun to demonstrate an extraordinary courage and vision in her political activism defending human rights and took an uncompromising position whenever these rights were violated. The armed confrontation between the Tamil Tigers and the IPKF was at its peak at the time and no dissent was tolerated. She had had links with the LTTE and had treated injured Tamil militants before at the inception of Tamil tiger militancy. Then they were only a small band of armed men. Times had changed. Her assassins had been waiting for her on her way home after work at the Medical Faculty and she was gunned down near her home in Kokuvil, Jaffna on 21st September 1989 about 4.00pm.They came behind and called her by name. Then she was still sitting on the bike, turned back and looked at them. Eyewitnesses say that she tried to cover her forehead with her bare hands seeing the gunmen pointing the pistol at her head. They demonstrated extraordinary cruelty against a woman who had only her bare hands to cover her head against the bullets. Even after she fell on the ground they shot the back of her head with two bullets to make sure that she would not be alive to criticise them again. They showed no mercy towards the woman who had showed them such compassion and had treated them when they were injured. Her young daughters hearing the gun shots wondered who the victim would be this time.

The purpose of this account is to make some personal reflections and analysis on the life shattering individual experiences suffered by us as a young family in the unprecedented political upheavals for decades simply because we did not wish to be just observers. It also attempts to trace the political journey of two individuals with an intimate relationship in relation to the wider political process that engulfed the country.

First meeting

I met Rajani in September 1976 when the student unrest was rapidly spreading within Sri Lankan universities and there was a renewed militant student activity among the university students. An innocent student, Weerasuriya at Peradeniya had been gunned down by the police and the student militancy grew stronger in the face of such atrocities against the student movement... These were extraordinary times. The political unrest in the country had already begun to change our lives and our lives in turn were set to change the political course of the country, even in a small way, to a point of no return. I had just come out of prison for the second time after spending long years in prison in 1976. Rajani, a young Tamil woman with Christian religious background and radical political thinking had just started to influence the medics at the Colombo Medical Faculty with her thirst for justice and democracy against a repressive state apparatus that had a hallmark of historical discrimination and violence against Tamils. I had just become a university academic by this time. When we met and forged our relationship it was clear that our lives would never be the same again, for us, as well as our children who were yet to be born. We got married on 28 August 1977 in Colombo, without a ceremony, in the midst of anti- Tamil riots in Colombo. On the day we got married we stayed in Rathmalana with a Sinhalese friend of mine and her father loaded his shot gun and kept awake all night in order to protect us as a number of Tamil families had been attacked on the previous night in the neighbourhood. Our marriage brought together two ethnically, socially, politically and culturally diverse individuals into a relationship based on human understanding and deep love which appeared unshakable at the time. Once she wrote to me saying that her love for me was as deep as the ocean. With all these differences, one of the most interesting issues was how far our loving relationship with all its complexities would serve to protect our marriage during a politically divisive time when the two communities were at war and in which the Tamil minority was at the receiving end. Both Sinhalese and Tamil popular cultures had been at war with each other and the Sinhalese considered their culture was superior.

Ethnic differences

Our ethnic differences would have appeared unbridgeable at the very beginning, as I was a product of the 1956 Sinhalese Buddhist social mobility that had been created by my parents’ generation of people who were part of the Panchamaha Balavegaya. (Sanga, weda, guru govi, and kamkaru) and in turn the 1956 and its perpetuation. Its ideology had shaped our thinking and political outlook as young people who had very little to do with the Tamil community and understanding of their issues. The political issues Rajani tried to grapple with as a young medic had in fact become intractable due to the ideological and political outlook perpetuated by the 1956 social mobility amongst the Sinhalese youth, which discriminated against the minorities in Sri Lanka. This was a big advantage for the JVP to build their pro- Sinhalese political project in the late 60’s, throughout the 70’s and 80’s. Rajani was able to understand this political trend when she studied and worked in the Sinhalese areas and in Colombo. The JVP’s pro Sinhalese project showed that the Tamil democratic struggle had to be fought by the Tamil themselves as it did not accept the Tamils had specific democratic and political grievances to be resolved. It was this kind of political rejection in the Sinhalese South that drew people like Rajani to support militant organizations in the Tamil community.

Social class

Socially, we belonged to two different social classes. Rajani had a middle class upbringing in Jaffna. I was brought up in a poor peasant family in the South and the only life chance opened to me was education. As a young boy I had walk to my school miles and miles with my bare feet. My childhood poverty and deprivation and how I had to overcome these as a young boy was very distressing to Rajani to the extent that I never wanted to explain the full extent of my past to her beyond a certain point. It was a lottery that I managed to succeed in my education. Rajani had no issue whatsoever about my social class vis-à-vis her middleclass background. She defended me strongly within her own middle class family members and outside whenever it came to their attention that I had not been living up to their middle class norms.
We were also politically different and in reality these political differences played a divisive role in our marriage. I had near religious belief in the Marxist-Leninist/Maoist political agenda and Rajani wanted to apply the revolutionary success stories in other countries to Sri Lanka as pragmatic examples of social justice. It was also due to this pragmatism that Rajani became closer to the Tamil Tigers in her own political journey. In the same way this core ideological belief of pragmatism benefited her to turn her energy and emotions into human rights campaigning later in her political life when she left the Tamil Tigers.
When I met Rajani I had only just left prison I still had scars of torture all over my body and while in prison I had never expected to live again let alone have a relationship. Rajani showed extraordinary courage to accept me as I was with all the differences between us, with my own social and political past which was such a contradiction to her own middle class life and aspirations. She had to battle it over with her family. Rajani had accepted that I would one day leave her and go in order to fulfil my political responsibilities. It was also accepted we would not meet again once I left the family. My generation had undergone a tremendous change in their mind set and all our personal needs and aspirations had to be suppressed for political justice and the emancipation of the poor. We also had a very deep sense of family ties and gratitude and the need to provide for our parents who underwent untold sufferings to bring us up. This sentiment and obligations we had suppressed in the belief that social justice followed by the armed revolution would resolve this for ever. Rajani had been coming to terms with a life with our children without my presence and her expressed determination to look after them on her own. This idea was no longer sustainable when the demands upon us required us to sacrifice our expectations and throw away our perceived traditional roles. This is what exactly Rajani did. We thought at the time that even if we were not there our children would be looked after by others, particularly our comrades.

1983 anti-Tamil riots

The 1983 anti- Tamil riots had an unprecedented influence on every Tamil’s conscience and their dignified existence became untenable: either you had to accept your unequal status and keep quiet or you had to fight for justice and democracy. For the Tamil community it seemed there was no way out.However, Rajani was still unclear about the political line to be taken in search of justice and democracy. My views were clear in this regard... I never wanted to join any political organisation which would not allow you to get out if you disagreed with them. Without that kind of internal democracy it becomes a very dangerous affair if they take up arms. Additionally, here was another issue which we did not pay adequate political attention to as youthful political minds: even nominal parliamentary democracies could withstand armed struggle and demonstrate flexibility in recreating political space defeating the resolve of armed combatants. In Sri Lanaka still the political space had not been closed. We were in a hurry and the political space for the democratic struggle had not been exhausted. The failure of the JVP armed struggle in 1971 and 1987-89 as well as Tamil Tigers’ recent military defeat has to be viewed in this context, despite its own organisational and structural weaknesses.
Rajani’s pragmatic mind and her compassion were drawn to the Tamil Tigers’ political project. Rajani left for England in 1983 on a commonwealth scholarship and by the beginning of 1984 Rajani had joined the Tamil Tigers in London. I visited Rajani in May 1984 in London. Following a very painful but comprehensive discussion it appeared that there was no space for the continuation of our marriage except our joint responsibility for our daughters. We decided to part and I went back to Colombo. Rajani had become a seemingly unwavering member of the Tamil Tigers’ military project. Once our relationship had appeared to be unshakable but there were no guarantees in a time of war that we could maintain it with such divergent political views. The deep human love that brought us together over our differences had vanished for forever ever. Rajani became very distressed but her political loyalty was placed above the loyalty that had existed in our relationship. We had decided to go our own ways as our political and personal differences were irreconcilable. Our differences had their own dynamics in a relationship that became dysfunctional.
After a couple of months of my return to Colombo, Rajani had resigned from the Tamil Tigers. She wrote a letter to me breaking the news and assured me that our relationship was still as strong as during our happiest times. Rajani acknowledged our separation in these words in all my trials and tribulations you stood by me in strong love but I was cruel to you…Rajani was always open and frank. For me still there was no guarantee that it could ever be the same again. On my part I had moved on. During this time the political suppression had become acute and I was keeping a low profile... Rajani would now be returning home to her beloved people and Jaffna, to resume her work in the University after completing her Phd.
Rajani arrived in Jaffna in 1986. She became the Head of the Anatomy Department. Rajani’s political transformation was becoming impressive. She was evolving as a human rights activist and her feminist outlook look brought a new political dimension to her politics and a pioneered a new kind of people’s political agenda in Jaffna. She became a tireless campaigner for freedom and democracy against the rule of the gun. She pioneered the formation of the University Teachers of Human Rights (UTHR J) with three other academics which drew anger and wrath from both IPKF and militant groups particularly the Tamil Tigers. Rajani and others recorded all the human rights violations from all sides in the conflict. She believed the human life was so precious that no human life should be eliminated for political reasons. She also supported and was actively involved in Purani, a refuge for destitute women. She became a remarkable mother, a tireless activist and respected academic in an environment that posed a great danger to every human being there at the time.
From time to time Rajani visited me with the children in Colombo in order to make sure that they did not miss their father. During this time she also began to write Broken Palmyra with some others in the UTHR this made her an obvious target of the Tamil tigers. When I read the manuscript I had no doubt what the outcome would be if it was published. I advised Rajani that she would have to lie low and that they would not spare her if she went ahead with its publication. She agreed but the UTHR (J) had to make the decision. By the time she was gunned down, it had not been even published. The Tamil Tigers knew that it was going to be published.
Rajani clearly understood the danger to her life if she continued campaigning but she did not wish to scale down her activities and stop what she felt she had to do. Such was her indomitable courage and determination during such difficult times in the history of Tamil militancy.
Rajani was buried in her family cemetery in Nallur on 25 September 1989. I walked with my two young daughters hand in hand, the most difficult, most painful and saddest of walks in my life. Along with her, the happy days of our family were buried and the family was never the same again without her presence. We have not been able to visit her grave for twenty long years. Each day her daughters passed without their mother, brought home to them their irreplaceable loss. They joined other children in Sri Lanka who lost their parents due to the war. The irony was that it was me, not Rajani who had expected to die in the struggle and she had accepted that her role would be to care for the children. But the total opposite happened. At the beginning of our relationship I never thought that I would end my political career for the responsibility of looking after my children. I thought that my involvement in Sri Lankan politics would result in my death. That did not happen. Instead Rajani gave her life for the human rights of the Tamil people and I had to be alive for the children. I looked after them until they were independent. But my tribute goes to Rajani. It was Rajani’s solid foundation she laid in their formative years that helped me to complete the task. This situation was not specific to my children or family. Such was the dramatic transformation of the political situation and its impact on individual members in the Tamil community within a short period of time of militant activity.
Before she was gunned down, in early September Rajani was in Colombo on her way back from England after a short trip and waited for me in Colombo before travelling back to Jaffna. But I could not make contact with her. She left Colombo in disappointment. Before leaving Rajani wrote a few lines on the back of the cover of the book she bought for me in London and left it for me. This was her last note to me.

Him, who lives out of the paradox of deep tenderness and love –with the strive of Bakunin’s characterization of ‘a revolutionary has no interest of his own, no cause of his own…no habits, no belongings he does not even have a name’ If in this era of cataclysm and overwhelming terror – when no victories are won or end seen - if it is only reverence that this woman can pay to him who carries fire in his heart and burning determination in his spirit let it be only that

Rajani 1989.

After Rajani wrote this, she went to Jaffna. Then I received a message on 22nd September which I never wanted to hear. Her death brought the demise of my political career. Rajani’s death also made our relationship brief but our memories have become life long with rich life experiences.
The commencement of Rajani’s political journey with the Tamil Tigers brings to the fore questions about why people join certain militant organizations where dissent will not be tolerated and where criticism might lead to death. I had discussed this issue with Rajani over and over again. The elimination of ‘traitors’ was a common practice in Sri Lanka in both JVP and Tamil militant organizations. Both the JVP and LTTE killed their political adversaries and these killings showed no mercy and some of them demonstrated unimaginable brutality.
Any responsible political organization must explain to the people why they had to resort to such brutal eliminations of their critics. The JVP has failed to do it so far and it’s unlikely that they would do it after so many years have passed since their gruesome murders were carried out... They have not ruled out that they would not do it again. They eliminated those Sinhalese who advocated granting the rights of the Tamil people under the 13th amendment during 1987-89. Both the JVP and Tamil Tigers should take this issue seriously as it is a demonstration of their democratic credentials. If they choose to eliminate their political dissent without dealing with them in a democratic manner now, there will never be room for democratic freedom in the future even if they were to succeed in installing their dictatorships over the masses of people. Rajani’s death and her political legacy shows that ordinary human beings, when faced with acute degradation of human freedom under the rule of the gun will never be silent and their political reaction will be more powerful than the gun. I salute Rajani for being one of such heroic women.Rajani was asked not to return to Jaffna in 1977 from England by the family and friends in the midst of a very destructive war during a time many professionals were leaving Jaffna, but she felt very strongly to get back to serve her community. Rajani refused to listen to the same advice just before her death on her return to Jaffna.
Rajani’s assassination had weakened the Tamil democratic movement. Those who are responsible for her death should accept their political mistake if the Tamil democracy is to become a mature, responsible and viable political force in the coming years. This is because her assassination was symbolic of the political indecency, dictatorial and anti-human nature of Tamil militancy that went off track, leaving a huge political vacuum in the Tamil community.
Even though Rajani was assassinated the political ideas she fought for will never be vanquished. The pro- people political ideas she developed and analysed in Broken Palmyra provides a very powerful critique of Tamil militancy which in the name of Tamil liberation was becoming a ruthless military apparatus and using people cynically to build a dictatorship.
The Tamil democratic struggle needs peoples structures in every sphere of life that would guarantee their rights and freedom and these structures should be strengthened against corrupt politicians and the rule of the gun...

To commemorate Rajani’s life and her contribution to human rights a commemoration meeting will be held on 25th September 2009 at 6.00pm at BMICH in Colombo by the Rajani Thiranagama Commemoration Committee.

Courtesy: http://transcurrents.com

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 20, 2009

Opinion: Tissainayagam, Richard de Zoysa and Professor Rajiva Wijesinha

(Published : Sunday Leader, 20 September 2009. Altered version.)

By Charles Sarvan

The ‘reaction’ cited below was published by you last week ("My intention was to stop the killing of youth", September 13, 2009). It followed your reproduction of the statement made by Mr. Tissainayagam in that court which handed down a sentence of twenty years hard labour on him. I quote verbatim:

REACTION – Sinhala bloggers
“In 1989, Tissainayagam translated some documents on the human rights violations of the regime for (now President) Mahinda Rajapakse, a key human rights activist of the day to be taken to Geneva. He was a hero then, but now a villain. Is this because then he was fighting for rights of the Sinhalese and now for Tamil rights?”

The question that concludes the above caught my attention. As I have written elsewhere, the whites who joined the struggle against apartheid in South Africa did not do so because they were “for” the blacks, but because they were against discrimination, and the brutality (and resulting human suffering and tragedy) which accompany the imposition and maintenance of injustice. White Americans from the North who supported Martin Luther King’s campaign were insulted (“Nigger lovers”), beaten and, in certain cases, murdered. Some of the most trenchant accounts I have read of Palestinian suffering are by individuals of Jewish origin.
One can identify three kinds of protest. The first would be if I were to suffer injustice as a member of a group; protest and work towards dismantling that injustice. A second kind of protest would be if I took an interest, for example, in the plight of the (to me) distant peoples of the Amazon rain-forest. It would be disinterested, since there is no hope of gain for me in expressing concern and indignation. (Increasingly, “disinterest” tends to be confused with “uninterested”.) The third and the most challenging is to speak truth to power when that power is wielded by one’s own group and, what is more, when injustice and force work to the advantage of one’s own group and, therefore, it can be argued, to oneself. The examples I have cited from South Africa, the USA and Israel arguably come within this third, and heightest, category.
To return to the question, “Is this because then he was fighting for rights of the Sinhalese and now for Tamil rights?”, the sickness of ethnic division (call it primitive “tribalism”, if you will) has gained such a hold in the Island that one now speaks of Sinhalese rights and Tamil rights, rather than of (fundamental, universal) human rights: human-rights recognise our common humanity, regardless of language, religion, sex or skin-colour. Writing about the late Adrian Wijemanne, I pointed out that his was a principled, essentially decent and caring, stance. Transcending narrow tribalism, he did not “fight for the Tamils” but for equality, justice and inclusion. If the Sinhalese had been oppressed, herded and corralled in prison camps, he would have been among the first to espouse their cause.
The position adopted by such individuals calls for rare courage and inner strength because they are execrated and abused as “traitors”; experience physical terror, even pay the final price of death. (The “cost” is borne also by those most close and dear to them.) At times of inhumanity, such individuals, their character and conduct, affirm our humanity, restore confidence, hold out some hope, give courage.
On the other hand, to go with the majority, to use unethically one’s intelligence and “cleverness” with language, has its rewards: public admiration and applause; media attention; appointment and promotion; entry into the higher circles of power (and the privilege and social status that that brings); invitations and deference. It is an intoxicating, addictive, cocktail that must make one feel successful, powerful - and smugly conceited. But it is a gaining of the “world” at the loss of what is best in us as human beings.
And yet, at moments of silent, honest, introspection, some of those who have “sold out” must look in the mirror of the past, see their earlier self and pause - however briefly, uncomfortably and hurriedly. As a poet wrote (albeit in another context) good is the life ending faithfully – faithful to the values, principles and ideals one believed in and cherished. Many souls, as noble as they were modest, both Sinhalese and Tamil, have refused to be intimidated, declined to compromise, disdained dangled prizes and rewards, and paid the price. And this brings me (not without a sense of irony) to Rajiva Wijesinghe. It was he who, several years ago, drew my attention to one such individual: Richard de Zoysa, political activist and poet. I conclude with extracts from my resulting review.
[Richard de Zoysa] was well known: a human rights activist, a fearless critic of political immorality and cruelty. As an actor (on stage and screen) and as a journalist and broadcaster, he reached many. In a time of unreason, of “racial” and political hatred and violence, he upheld the values of justice, decency and humanity. He was brutally murdered in February 1990, not having quite reached the age of thirty¬-two. His mother's attempts, despite State obstruction, to bring his killers to justice, excited national admiration and pity.
Sri Lanka is not without such individuals and, therefore (despite the present combination of suave falsehoods and appalling cruelty) not without hope of ethical and political redemption and renewal. When that awakening happens, many now wallowing in power and pride will be seen quite differently.

The Editor of the Sunday Island added the following. It must be noted that Mr Rajapakse’s protest comes within the first of the three categories discussed, namely, fighting for one’s own group.

“Totalitarian leader was once a young idealist fighting for human rights” - Excerpt

“The year was 1989. A violent youth insurrection that had terrorised the Sri Lankan populace was being brutally quelled by the state establishment. Bodies were burned on rubber tyres and the charred remains were left on every street corner. Hundreds of corpses were polluting the major rivers of the island’s south-west. Disappearances, arbitrary detention and revenge killings were the order of the day. With a government at the zenith of its power determined to crush the insurgency through force, leaving a trail of innocent victims in its wake, a young Sri Lankan opposition parliamentarian from the rural south decided to take a stand against the country’s deteriorating human rights situation and the state terror being unleashed upon his fellow citizens.
“Travelling to Switzerland without a penny in his pocket and on an air ticket purchased for him by a friend, the young politician entered the building of the United Nations Commission on Human Rights (UNCHR) in Geneva and parked himself in the lobby. Over several days, he waylaid every delegation passing through those halls, using each opportunity to tell members of the world community about the tragedy that was unfolding in Sri Lanka. So eager and relentless was the young man that he was finally given a special meeting at the UNCHR to present his case. Back in Sri Lanka he organised anti-government campaigns and founded organisations that looked into disappearances. He was, if anything, the face of the agitation campaign against the regime of the day, the street fighter determined to secure the rights of the oppressed and release them from the brutal grip of state terror.
“That man is now Sri Lanka’s fifth Executive President, elected to office in 2005. And so, beyond the signature moustache and the shawl he still wears around his neck, there is no resemblance between the starry-eyed Mahinda Rajapakse from Hambantota, fighting for the rights of his citizens in Geneva, and the corpulent, shrewd politician occupying the premier seat of power in Sri Lanka today. If we were to set aside the remarkable victory against the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) for just a moment, the other most significant legacy of Rajapakse’s presidency is the veritable death of the free Sri Lankan media.”

— Special Correspondent, The Independent

courtesy: The Sunday Leader,Sunday Sep.20,2009; Vol.:16 & No.11

ஞாயிறு, செப்டம்பர் 13, 2009

My intention was to stop the killing of youth

"I always agitated against violence, fought for justice and for the oppressed" — Tissainayagam.

Full text of Tissainayagam’s statement to the Court:
I wish to commence this statement with a brief introduction about my home.

My father was a government servant for 40 years. He served at the Department of Information and retired as its Director. Later he worked in the Prime Minister’s office as an Assistant Secretary and was the speech writer to the Prime Minister. I grew up in an environment of mixed ethnic groups in Colombo. In school too my friends were from all the different ethnic communities of our country.

My first language is very much English and although I can speak Tamil, I am not very fluent in Tamil. After my high school I entered Peradeniya University and studied in English. There too all my friends were from different ethnic backgrounds.

I joined the Sunday Times in 1987 after university and later have worked as a journalist in a few English language national newspapers. I joined Marga in 1989, pioneered discussions and engaged in research on how to solve the national issue peacefully.

While I was at Marga and later also, I helped OPFMD (Organisation of Parents and Family Members of the Disappeared :

* I helped the families of the disappeared persons from the south due to insurrection by collecting information and translating them into English to send to organisations such as Amnesty International and the UN.

* Vasudeva Nanayakkara and HE Mahinda Rajapakse gave it political leadership and took the documents to Geneva.

* Was always worried for the safety of the civilians.

* Intention was to stop the killing of youth, whoever they were.

Although I told all this when questioned at the TID, they never wrote these things down, and even when Razik dictated for me to write down he left all this out.

I spoke up for the employees and as a consequence my services were terminated. I filed an application in the Labour Tribunal and was awarded compensation. Although Marga appealed to the High Court, it was dismissed.

1994 to 1995 – I worked on a project for UNICEF through an organization called The Medium. Went to the east and did a documentary on children left parentless due to the conflict due to activities of the LTTE, JVP, EPRLF, IPKF, state created violence and other paramilitary groups.

This was also left out of all my statements.

Disappearance Commission – 1994 to 96: I helped them in various ways, collected info, translated them into English, helped to coordinate with families. This was also left out of all my statements.

Knowledge of Tamil: I am not fluent in Tamil, my work has always been in English. I can speak Tamil, but am not fluent. For the first time after I left school I was made to write in Tamil when Razik forced me to take down what he dictated. This is what is now claimed to be my confession. I never wrote it on my own and I stand by the evidence I gave at the voir dire.

I was also scared of my eye condition since I have had surgery for retinal detachment. If it recurred, I would go blind fully. Therefore even when I protested as the factual inaccuracies what is said to be my confession, I wrote it since Razik threatened me and also told me that I would be released soon if I cooperated. He said that they had to send it to the Supreme Court.

Charge under the PTA: It is unfair and illegal to charge me under the PTA for acts said to have been committed during the operation of the Ceasefire Agreement when the government had given an undertaking to relax the operation of PTA and allowed the free movement of the people from north and south into both LTTE and government controlled areas.

I travelled to the north and east during the CFA, as a journalist, collected information about life there to include in my writings, interviewed people from a vast spectrum such as political leaders, religious leaders, scholars, the displaced people, activists, NGO, LTTE leaders. I personally know that many other journalists also travelled to the north and east during this time for the same purpose. I have also spoken on the telephone many times with persons who lived in those places to obtain information.

"I was and am still an advocate against terrorism. I have criticised terrorism in whatever form. I never advocated violence, my objective was to generate non violent means of resolving the conflict, my research, writings and work was towards achieving this."— Tissainayagam.

A person called Baba never offered me any money I never received money from him or the LTTE. North Eastern Monthly was run on a commercial basis. It was sold at bookshops like Vijitha Yapa and Makeen Bookshop. There were subscribers too. The Account Number in which to deposit the subscription money was printed in the North Eastern Monthly from January 2007. Therefore the Account Number was available to anyone who bought the magazine.

I was and am still an advocate against terrorism. I have criticised terrorism in whatever form. I never advocated violence, my objective was to generate non violent means of resolving the conflict, my research, writings and work was towards achieving this.

OPFMD was at one stage involved in securing the release of soldiers and policemen captured by the LTTE. They made contact with the LTTE for this purpose and travelled to the Wanni also. In order to arrange these trips, I have often spoken on the phone in Tamil. I could manage with their contact persons. This was also left out of all my statements.

I am a non violent person and always agitated against violence and for justice for the oppressed. By writing the two articles referred to in the indictment, I never intended to cause violence or communal disharmony and no such thing ever occurred as a result of those articles. This is all I have to say.

புதன், ஜூலை 08, 2009

பிரபாகரன் ஜீவிக்கிறார்

சரியாக இருபத்தைந்து வருடங்களிற்கு முன்பாக நான் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் பயிற்சி முகாமில் இருந்தபோது ஒவ்வொருநாள் காலையிலும் நாங்கள் ஏற்கும் உறுதிமொழியின் வாசகங்கள் இப்போது எனக்கு முழுமையாக ஞாபகத்திலில்லை எனினும் அந்த உறுதிமொழியின் முதல் வரியும் இறுதி வரியும் எனக்கு இன்னமும் நினைவிலுள்ளன. உறுதிமொழியின் முதல்வரி “எமது புரட்சிகர இயக்கத்தின் புனித இலட்சியமாம் சோசலிஸ தமிழீழம் அடைய” என்பதாய் இருக்கும். இறுதிவரி “எனது தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனுக்கு விசுவாசமாக இருப்பேனென்றும் உறுதியேற்கிறேன்” என்பதாக இருக்கும்.

தலை கோடரியால் பிளக்கப்பட்டுக் கொடூரமாகக் கொலைசெய்யப்பட்டிருந்த எனது முன்னாள் தலைவரின் உடலத்தை இணையத்தளத்தில் நான் பார்க்க நேரிட்டபோது எனது கண்கள் தாழ்ந்துபோயின. அந்த உடலம் அவருடையதுதான் என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. நாங்கள் உறுதிமொழி ஏற்றபோது உறுதிமொழியின் முதல் வாசகம் வெறும் புரட்சிகரமான வாய்ச்சொல் மட்டுமே என்பது அப்போது எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் உறுதிமொழியின் இறுதி வாசகத்தை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு என்போன்ற ஆயிரக்கணக்கானவர்களை இந்த மனிதரின் செயல்கள்தான் தூண்டிவிட்டன. ஏங்கிய கண்களும் இரத்தம் காய்ந்த முகமுமாயிருந்த அந்த உடலத்தைப் பார்க்கும்போது ஜோன் பெர்க்கின்ஸின் வார்த்தையொன்று ஞாபகத்திற்கு வந்தது. ‘இந்த மனிதர் இரக்கத்திற்குரியவராக இருக்கலாமே தவிர, நாயகனாக கொண்டாடப்படக் கூடியவரோ தலைவராகப் பின்பற்றப்படக் கூடியவரோ அல்ல’.

ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல், சமூக வாழ்வில் கடந்த இருபத்தைந்து வருடங்களாக முதன்மை அதிகாரச் சக்தியாகவும் மாபெரும் அமைப்புப் பலத்தைப் பெற்றதாகவும் எண்ணற்ற போரியல் சாதனைகளைச் செய்ததாகவும் உலகம் முழுவதும் கிளை அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்ததுமான விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் தலைமைக் குழு கடந்தமாதம் இலங்கை அரசால் ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கப்பட்ட அடுத்த விநாடியே புலிகள் அமைப்பு கலகலத்து மண்ணோடு மண்ணாகச் சரியலானது.

முள்ளிவாய்க்காலின் கடைசித்துண்டு நிலமும் இலங்கை இராணுவத்தினரால் கைப்பற்றபட்டதும், புலிகளின் தலைவரும் தலைமைத் தளபதிகளும் இலங்கை அரசிடம் சரணடைந்தார்கள் என்ற செய்தியும், பிரபாகரன் மற்றும் முதன்மைத் தளபதிகளின் சாவும் புலிகளின் ஆதரவுத் தளத்தினரை அமைப்புரீதியாகவும் உளவியல்ரீதியாகவும் முடக்கிப்போட்டன. எதார்த்தமான களநிலவரத்தைப் புரிந்துகொண்டு அடுத்தகட்ட நகர்வை மேற்கொள்ளாமல் புலிகளின் அணிகள் ஒன்றில் மேல் ஒன்றாகப் பொய்களைப் பரப்பலாயின. அந்தப் பொய்களில் பெரியதும் புலிகள் இயக்கத்திற்கு எதிர்காலமே இல்லாமல் செய்ததுமான பொய்தான் ‘பிரபாகரன் ஜீவிக்கிறார்’ என்பதாகும்.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் தனது ஒட்டுமொத்த வரலாற்றிலும் எந்தப் பிரச்சினையையும் நேர்மையாகவும் வெளிப்படையாகவும் அணுகியதே கிடையாது. 1976ல் பிரபாகரன் தனது தோழர்களும் புலிகள் இயக்கத்தின் நிறுவன உறுப்பினர்களுமான மைக்கல், பற்குணம் இருவரையும் சுட்டுக் கொன்றதில் தொடங்கி 2009ல் இரண்டு இலட்சம் மக்களைப் பணயக் கைதிகளாகவும் மனிதத் தடுப்பரண்களாகவும் நிறுத்திவைத்து, அந்த மக்களில் இருபதாயிரம் பேரை இலங்கை அரசபடைகளின் இலக்குகளாக முன்தள்ளிக் கொல்லக் கொடுத்த பின்பு அதே படையினரிடம் புலிகள் சரணடைந்ததுவரை எதுவுமே வெளிப்படையாகவோ அரசியல் நேர்மையுடனோ தார்மீகத்துடனோ மக்கள்மீதான குறைந்தபட்சக் கரிசனையுடனோ நடத்தப்படவில்லை.

விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் ஒருபோதும் முற்போக்கு அரசியல் சார்ந்த உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அது தனது பிறப்பிலேயே அதிவலதுசாரி இயக்கமாகத்தான் உருவெடுத்தது. அது தனது தொடக்ககாலத்தில் உச்சரித்துவந்த சோசலிஸச் சொல்லாடல்கள் அடேல் பாலசிங்கம் தனது ‘சுதந்திர வேட்கை’ நூலில் ஒப்புக்கொண்டவாறு தமிழ்க் குறுந் தேசியத்தை நியாயப்படுத்தவே புலிகளால் பயன்படுத்தப்பட்டன. எனினும் புலிகள் இயக்கம் ஒரு தேசியவாத இயக்கம் என்ற பாத்திரத்தைக் கூட வரலாற்றில் பெறப் போவது கிடையாது. தனது சொந்த மக்களையே கட்டாயமாக மரணக்குழிகளுக்குள் தள்ளிய அந்த இயக்கத்திற்கு அதற்கான யோக்கியதை கிடையவே கிடையாது. மாற்றுக் கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் துரோகத்தனமாக மட்டுமே கற்பித்து மாற்று அரசியலாளர்களைக் கொன்றொழித்துவிட்டு இன்று ஒட்டுமொத்தமாக இலங்கை அரசிடம் சரணடைந்து இலங்கை அரசுக்கு உளவும் அடையாளமும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அதன் அரசியல் பிரிவிற்கு வரலாற்றில் எந்த மரியாதையும் கிடையாது.

விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் பிரிவென்றல்லாம் ஒரு தோதுக்காகத்தான் எழுதுகிறேனே தவிர விடுதலைப் புலிகளிடம் அரசியலென்றெல்லாம் எதுவுமேயிருக்கவில்லை. அதுவொரு அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்ட இராணுவவாத இயக்கம். அதன் தலைமை அரசியல் நெறிகள் குறித்தோ மாறிவரும் சர்வதேச அரசியல் சூழல்கள் குறித்தோ அக்கறைகொண்டதல்ல. தலைமையின் காட்டுமிராண்டித்தனங்களுக்கும் சாகசத் திட்டங்களிற்கும் அரசியல்சாயம் பூசி மக்களிடம் விற்பனைசெய்வதே அரசியல் பிரிவின் பணியாயிருந்தது. விடுதலைப் புலிகளின் அமைப்பு வடிவம் ஒரு அரசியல் இயக்கத்தையோ, மக்கள் யுத்தக் குழுக்களையோ ஒத்த வடிவம் கிடையாது. அதிகாரங்கள் முழுவதும் தலைமையிடம் குவிந்திருந்த, எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்பது என்றே பேச்சுக்கே இடமற்ற, விமர்சனங்களைக் கடுகளவேனும் சகித்துக்கொள்ளாத, இரகசியமும் தந்திரங்களும் சூழ்ச்சிகளும் பேரங்களும் திரைமறைவு ஒப்பந்தங்களும் நிறைந்திருந்த ஒரு தலைமையால் அந்த இயக்கத்தின் அனைத்து செயற்பாடுகளும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. அந்தத் தலைமைக்குழு முற்றாக அழிக்கப்பட்டதும் அந்த இயக்கம் செயலற்றுப்போனது.

அது செயலற்றுப் போகும் என்பது ஓரளவு எதிர்பார்க்கப்பட்டதுதான். எனினும் அதனுடைய உறுப்பினர்களும் ஆதரவாளர்களும் செத்த விலங்கிலிருந்து உண்ணி கழருவதுபோல் இவ்வளவு வேகமாகக் கழன்றுகொள்வார்கள் என்பது எதிர்பார்க்கப்படாத ஒன்று. இன்னும் மிச்சமிருப்பவர்கள், பிரபாகரன் மட்டுமின்றி ஒரு பாவமும் அறியாத அவரது குழந்தை உட்பட அவரது குடும்பமே அழிக்கப்பட்டதென்பதை நன்றாகத் தெரிந்திருந்தும் தங்களது சொந்த அரசியல், பொருளியல் இலாபங்களிற்காகப் பிரபாகரனின் சாவுச் செய்தியை மறுத்தே வந்தார்கள்/ வருகிறார்கள். வாழுங்காலத்தில் சூரியதேவனாகவும் தேசியத் தலைவராகவும் இந்தக் கூட்டத்தால் புகழப்பட்ட அந்த மனிதருக்கு அஞ்சலி செலுத்தி உலகத்தின் எந்த மூலையிலும் ஒரு மெழுகுவர்த்தி கூட இந்த நிமிடம்வரை இந்தக் கூட்டத்தால் ஏற்றப்படவில்லை. தவறான தலைமை தவறான அணிகளையும் ஆதரவாளர்களையும் சுயநலமிகளையுமே உருவாக்கும்.

ஒருபகுதி மக்கள் திரளின் ஆதரவுபெற்ற, அவர்களால் பிரதிநிதிகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட புலித் தலைவர்கள் சரணடைந்தபோது சர்வதேசப் போர்விதிகளுக்கு முரணாக இலங்கை அரசால் கோரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் குடும்பங்களும் ஈவிரக்கமின்றி அரசால் அழிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றை மனிதவுரிமைகள், யுத்தவிதிகள் மீறல்களாக்கி குரல்கொடுக்க புலம்பெயர்ந்த, தமிழகத்துப் புலிகளின் ஆதரவுப்படைகள் தயங்குவதை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது. பிரபாகரன் மறைந்து சரியாக ஒருமாதத்திற்குப் பின்பே புலிகளின் ஆதரவு இணையத்தளங்கள் தங்கள் தலைவர் களத்தில வீழ்ந்தார் என முனகி முனகி பிரபாகரனுக்கு அஞ்சலி செலுத்த ஆரம்பித்திருப்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? தலைவர் இறந்த செய்தி ஒருமாதத்திற்குப் பின்புதான் தமக்குத் தெரியவந்தது எனப் புலிகளின் புலனாய்வுத்துறை அறிக்கையிடும் அக்கிரமத்தை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? ஒரு பொய்யை மறைக்க மேலும் பல பொய்கள்.

ஒரு தனிமனினைத் சுற்றிக் கட்டியெழுப்பப்பட்ட பிரமைகளாலும் புனைவுகளாலும் அந்த மனிதரின் இரும்புப்பிடியிலும் இருந்த அந்த இயக்கத்தின் அழிவும் அந்த மனிதரின் அழிவும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பகுத்துப்பார்க்க முடியாதவை. இவ்வளவு காலமாகப் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து களமாடி மரணித்த போராளிகளுக்கு தவறான தலைமையால் வழிநடத்தப்பட்டு மரணித்த மனிதர்கள் என்ற பாத்திரத்தைத்தான் வரலாறு வழங்கும். இருபதாயிரம் போராளிகளின் மரணம் தலைமையின் எண்ணற்ற தவறுகளால் பொருளற்றவை ஆக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

புலிகள் இயக்கத்தின் தரித்திர அரசியல் வெறுமனே அவர்களை மட்டும் அழித்துவிடவில்லை. கடந்த முப்பது வருடங்களில் புலிகள் இயக்கம் ஈழத் தமிர்களிடையே சனநாயம், கருத்துரிமை போன்ற விழுமியங்களை ஒட்ட அழித்திருக்கிறது. சிவில் சமூகத்தின் ஒருபகுதியை அது பாஸிசத்தின் ஆதரவாளர்களாக்கியிருக்கிறது. தொழிற்சங்கம், சாதியொழிப்பு இயக்கங்கள், இடதுசாரி அரசியல் அமைப்புகள் போன்ற அத்தனை முற்போக்கு இயக்கங்களையும் புலிகள் இயக்கம் அழித்து அரசியலற்ற ஆயுதக் கலாசாரத்தில் மூழ்கிய புதிய தலைமுறைகளை உருவாக்கிவிட்டிருக்கிறது. புலிகளுக்குப் பின்பு என்ன என்ற கேள்வியை அணுகும்போது இந்தச் சீரழிவுகளையும் இந்தச் சீரழிவுகளிலிருந்து தோன்றப்போகும் விளைவுகளையும் கவனத்தில் எடுத்தே நாம் பேசவேண்டியிருக்கிறது.

கடந்த சில மாதங்களாகப் புகலிடத் தேசங்களில் இளையோர் அமைப்புகள் புலிகளிற்கு ஆதரவாகத் தெருக்களில் இறங்கியதை அடுத்த தலைமுறைகளின் தேசிய எழுச்சியாக சித்திரிக்கும் முயற்சியையும் புலிகளின் ஆதரவு ஊடகங்கள் முன்னெடுத்தன. அந்த இளைஞர்களின் முயற்சி எழுச்சியல்ல. அவை தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் அரசியல் வீழ்ச்சி. மத்திய கிழக்கிலும் லத்தீன் அமெரிக்காவிலும் தேசியப் படுகொலைகளை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் அமெரிக்காவையும் மேற்கு நாடுகளையும் இலங்கையில் பஞ்சாயத்துப் பண்ண அழைத்த அவர்களின் பேதமையை வேறு எப்படிச் சொல்வது? நடந்த ஒட்டுமொத்த ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் மேற்கு ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதிராக ஒரு சொல் கூட ஏவப்படவில்லை. ‘எங்களுக்குத் தமிழீழம் வேண்டும்’, ‘எங்கள் தலைவன் பிரபாகரன்’ என்ற வெற்று முழக்கங்களுக்கு அப்பால் இந்த இளையோர் எந்த அரசியலும் பேசினார்களில்லை. ஒரு இலட்சம் பேர்கள் எந்தவித அரசியல் பிரக்ஞையுமற்று வெற்று முழக்கங்களுடன் வீதிகளில் இறங்கியதை அரசியல் எழுச்சியெனச் சொல்லாமல் வீழ்ச்சி எனச் சொல்வதே சரியானது. யுத்த முனைகளில் புலிகளுக்கும் இலங்கை இராணுவத்திற்குமிடையே சிக்கியிருந்த மக்களை அங்கிருந்து விடுவிக்குமாறு இலங்கை அரசிடம் மட்டுமல்லாமல் புலிகளிடம் கோருவதை விடுத்து ‘அவர் லீடர் பிரபாகரன்’ என்று முழக்கமிட்ட இந்த இளையோர்களின் துரோகத்தை எப்படி மன்னிக்க முடியும்?

இலங்கை அரசு யுத்தத்தில் வெற்றிபெற்றுள்ளது. ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட இந்த வெற்றிக்கான திட்டம் இந்திய அரசு உட்பட பல்வேறு அந்நிய அரசுகளால் வகுக்கப்பட்டு அவற்றின் பூரண ஒத்துழைப்புடன் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. ‘இந்திய அரசின் யுத்தத்தை நான் நடத்தினேன்’ என்று மகிந்த ராஜபக்ச பகிரங்கமாக அறிவித்துள்ளார். புலிகளை ஒழிப்பதற்காக நடந்த இறுதி யுத்தத்தில் இருபதாயிரம் தமிழ் மக்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். அறுபதாயிரம் மக்கள் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். இலட்சக்கணக்கான மக்கள் வாழ்விடங்ளை இழந்து தடுப்பு முகாம்களில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இந்த யுத்தத்தில் அப்பாவித் தமிழ்ப் பொதுமக்களே தங்களுடைய பீரங்கி வாய்களுக்கு முன்னால் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தார்கள் என அரசு கவலைப்படவில்லை. அவ்வாறாக மக்களை உயிருள்ள தடுப்புச் சுவர்களாக நிறுத்தி வைக்கப் புலிகளும் தயங்கவில்லை. தடுப்பு முகாம்களில் மக்களோடு மக்களாகக் கலந்து நுழைந்துவிடுவதில் புலிகளும் சளைக்கவில்லை. புலிகளைக் களையெடுக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒட்டுமொத்த மக்கள்மீதும் அரசு கடுமையான ஒடுக்குமுறையையும் கண்காணிப்பையும் செலுத்தத் தயங்கவில்லை. அரசு, புலிகள் என இரண்டுதரப்புகளுமே மனிதவுரிமைகளை மீறியபோது உண்மைகளைப் பேசுவோர்களைச் சகித்துக்கொள்ள அரசும் தயாராகவிருக்கவில்லை புலிகளும் தயாராகவிருக்கவில்லை. புலம்பெயர் நாடுகளிலுள்ள புலிகளின் குண்டர்படைகளும் தயாராகவிருக்கவில்லை.

யுத்தத்தில் இந்திய அரசின் பாத்திரமும் இந்திய உளவுத்துறையின் வகிபாகமும் முதன்மையானவை. இந்திய நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்கான வாக்குப்பதிவுகள் தொடங்குவதற்கு ஒருவாரத்திற்கு முன்னாகவே இலங்கை அரசபடைகள் தமது தாக்குதலை மட்டுப்படுத்திக்கொண்டன. தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவரத் தொடங்கியதும் மீண்டும் முழுமூச்சில் படைகள் புலிகள் மீது தமது இறுதித் தாக்குதலைத் தொடங்கின. டெல்லியில் புதிய அரசு பதவியேற்கும் தினத்துக்கு ஒருநாள் முன்னதாக மகிந்த ‘இலங்கையில் யுத்தம் முடிவுற்றது’ எனக் கொழும்பில் அறிவித்தார். ராஜீவ் காந்தியின் நினைவுதினத்துக்கு மூன்றுநாட்கள் முன்னதாகப் பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டது தற்செயலானதா அல்லது முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சி நிரலா என்றொரு கேள்வியுமிருக்கிறது.

சனாதிபதி ராஜபக்ச இன்று பெரும் வலிமைபெற்றுவரும் ஆசியப் பொருளாதாரத்தின் பங்காளியாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறார். இந்தியா, சீனா, மலேசியா, பாகிஸ்தான், ஈரான் போன்ற நாடுகளின் உறுதியான ஆதரவு அவருக்குக் கிட்டியிருக்கிறது. டக்ளஸ் தேவானந்தா, கருணா போன்ற தமிழ் அரசியல் சக்திகளும் இலங்கை அரசுடன் இணைந்தேயிருக்கிறார்கள். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பினர் இப்போதுதான் அரசின் பக்கம் தாவ ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். விரைவிலேயே சாதித்துவிடுவார்கள். ஒட்டுமொத்த தேசமும் ராஜபக்ஸவின் கட்சியாலும் அய்க்கிய தேசியக் கட்சியாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இருகட்சி முறையை நோக்கி மிகவும் தந்திரமாக அரசு காய்களை நகர்த்திவருகிறது. எதிர்காலத்தில் எந்த விதத்திலும் தமிழ்த் தேசிய அரசியல் முனைப்புறாமலிருக்கச் செய்வதில் இலங்கை அரசு தனது முழுச் சக்தியையும் செலவு செய்கிறது. தமிழ்க் கட்சிகளிலிருப்பவர்களை அது தன்னிடம் இழுத்துக்கொள்கிறது.

ஒரு நியாயமான அரசியல் தீர்வை முன்வைக்காமல் இலங்கையில் ஆயுதப் போராட்டம் ஒரு முடிவுக்கு வராது என்ற முன்னைய அனுமானங்களை மே 18 சிதறடித்திருக்கிறது. புலிகளின் ஒட்டுமொத்தச் சரணடைவும் அது நடந்த விதமும் பிரபாகரனின் மறைவுக்குப் பின்னே புலிகளின் அணிகள் ஈழத்திலும் தமிழகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் நடத்திய நாடகங்களாலும் செய்த நேர்மையீன அரசியலாலும் புலிகள் இராணுவரீதியாக மட்டுமின்றி அரசியல்ரீதியாகவும் முற்றாகத் தோல்வியடைந்திருக்கிறார்கள். இப்போது சனநாயமுறையிலான போராட்டத்துக்குத் திரும்புதல் என்ற விதத்தில் அவர்களிடையே ஒரு உரையாடல் தோன்றியிருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான். ஆனால் எவ்வாறு சனநாயத்திற்குத் திரும்பப்போகிறார்கள், அவர்களின் அரசியல் வேலைத்திட்டம் என்ன என்பதையெல்லாம் நாம் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. அவர்கள் திரும்பவும் திரும்பவும் ‘வணங்காமண் திட்டம்’, ‘நாடு கடந்த அரசாங்கம்’ போன்ற வெறும் பம்மாத்துகளைச் சொல்லியே தமது ஆதரவுத் தளத்தினரையும் நிதியாதாரங்களையும் தக்க வைக்க நினைத்தால் தமிழர்களைத் தமிழர்களே காப்பாற்றிக்கொள்வார்கள், புலிகளைக் கடவுள்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

வடக்கில் தேர்தலை நடத்த அரசு இயந்திரம் முழு வேகத்தில் முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ளது. தடுப்புமுகாம்களில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் மக்கள், சரணடைந்த புலி உறுப்பினர்களின் மீள்வாழ்வு, குறிப்பாக அரசபடையினரால் கைதுசெய்யப்பட்டுத் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண் போராளிகளிற்கான பாதுகாப்பும் உரிமைகளும் என எண்ணற்ற மனிதவுரிமைப் பிரச்சினைகள் இன்னும் தீர்த்துவைக்கப்பட வேண்டியிருக்கின்றன. யுத்தத்தில் இலங்கை அரசு புரிந்த கூட்டு மனிதப் படுகொலைகள், மனிதவுரிமை மீறல்கள் என எல்லாவற்றிற்கும் நாம் நியாயம் கேட்க வேண்டியிருக்கிறது. அதே வேளையில் இலங்கையில் யுத்தம் முடிவுக்கு வந்தது குறித்து ஒரு இலங்கைக் குடிமகனாக நான் நிம்மதியடைகிறேன். ஆனால் இவ்வளவு பொதுமக்களும் போராளிகளும் இராணுவ வீரர்களும் கொல்லப்படாமல் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் யுத்தம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டிருந்தால் ஒட்டுமொத்தத் தேசமே மகிழ்ந்து கொண்டாடியிருக்கும். அரசுக்கும் புலிகளுக்குமான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகளில் நடுவராக முதன்மைப் பாத்திரம் வகித்த எரிக் சொல்ஹெய்ம் ‘இரு தரப்புகளுமே ஒரு அரசியல் தீர்வுக்கு ஒத்துழைக்க மறுத்துவிட்டன’ என இன்றுவரை சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.

‘கிழக்கின் உதய’த்தைப்போல ‘வடக்கில் வசந்த’த்தை அரசு கொண்டுவந்துவிடும். இனி விமானத் தாக்குதல்களோ எறிகணை வீச்சுகளோ அங்கு நடத்தப்படப் போவதில்லை. புலிகளின் வரித் தொல்லையோ பிள்ளைபிடிப்போ அங்கு இருக்கப்போவதில்லை. அரசியல் சட்டம் திருத்தப்பட்டு மகாணசபைகளுக்கு உரிய அதிகாரங்கள் வழங்கப்படும் என்று அரசுதரப்பு சொல்கிறது. அதுவே போதுமானது என்பதுதான் தமிழ் மையக்கட்சிகளினதும் பெரும்பாலான தமிழ் அறிவுஜீவிகளினதும் கருத்தாகயிருக்கிறது. இந்தச் சட்டத் சீர்திருத்தம் எப்போது நடக்கும்? முகாம்களில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருப்பவர்கள் எப்போது விடுவிக்கப்படுவார்கள்? பொதுமக்கள் வாழும் பிரதேசங்களிலிருந்து எப்போது இராணுவத்தினர் அகற்றப்படுவார்கள்? விசாரணைகளின்றி நீண்டகாலமாகச் சிறைகளில் தடுத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழர்களின் கதியென்ன? என்று பதிலில்லாத கேள்விகள் நீண்டுகொண்டேயிருக்கின்றன.

இன்று இலங்கை பெரும் கடன்சுமையில் திணறிக்கொண்டிருக்கிறது. உலகவங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் போன்ற பொருளாதாரப் பிசாசுகளின் நிபந்தனைகளால் இலங்கையின் ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் மக்களும் திணறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தின் இலங்கையின் மீதான நேரடித் தலையீடு சகிக்க முடியாதவாறிருக்கிறது. இந்தியாவின் 200 எரிபொருள் நிரப்பு நிலையங்கள் இலங்கையில் அமைக்கப்படவிருக்கின்றன என்பது கடைசிச் செய்தி. சிறுபான்மை இனங்கள் மீதான அரசின் இன ஒடுக்குமுறையும் இந்த அந்நிய வல்லாதிக்கசக்திகளின் தலையீடும் தனித்தனியானவை அல்ல. இந்த இனவாத அரசாங்கத்திற்கு அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்களையும் இராணுவ நிகழ்ச்சி நிரல்களையும் இந்த வல்லாதிக்கவாதிககளே வடிவமைத்துக் கொடுக்கிறார்கள். இந்தக் கொடிய சூழலை தமிழர்கள் x சிங்களவர்கள் என்ற தமிழ்க் குறுந்தேசிய அரசியலால் ஒருபோதும் எதிர்கொள்ளவே முடியாது.

தமிழ்த் தேசியவாத அரசியல் கடந்த முப்பது வருடங்களாகத் தமிழர்களுக்கு அதிகாரத்தையும் மரணத்தையும் அடிமைத்தனத்தையுமே பரிசளித்திருக்கிறது. தோல்வியையும் அவமானத்தையும்போல கண்டிப்பான ஆசான் யாருமில்லை. இந்தத் தமிழ்த் தேசிய அரசியலை துல்லியமாகப் பிரேதப் பரிசோதனை செய்வதின் முலமே அடுத்த அரசியல் அடியை வைக்க முடியும். அது முடியாதெனில் தமிழர்கள் கிழக்கின் உதயத்துடனும் (கிழக்கு மகாணத்தைப் புலிகளிடமிருந்து அரசு கைப்பற்றிய நிகழ்வை அரசு ‘கிழக்கின் உதயம்’ எனப் பெயரிட்டு அழைத்தது) வடக்கின் வசந்தத்துடனும் திருப்திப்பட்டுக்கொள்ள வேண்டியதுதான். கடைசிவரை தமிழர்களின் வாழ்விடங்களில் இராணுவம் நிலைகொண்டிருக்கும். நடுநிசிக் கைதுகளையும் கடத்தல்களையும் வாயை மூடிக்கொண்டு சகித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கும். கடைசிவரைக்கும் ஒருதொகை தமிழ் மக்கள் அகதிகளுக்கான நிவாரணப் பொருட்களிலேயே தங்கியிருக்கவும் நேரிடும்.

வெற்றியின் எக்களிப்பிலிருக்கும் இனவாத இலங்கை அரசைச் சவால் செய்வதற்கு இன்றைய சிறுபான்மையினக் கட்சிகள் அமைப்புரீதியாகவோ சிந்தாந்தரீதியாகவோ பலமற்றவை. சொல்லப்போனால் அவை அரசின் சலுகைகளிலேயே உயிர் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஒருபேச்சுக்காக நாளைக்குப் புலிகளின் அணிகள் ஒரு அரசியல் கட்சியை நிறுவிக் களத்தில் இறங்குவதாக வைத்துக்கொண்டாலும் சிங்கள - தமிழ் வலதுசாரிக் கட்சிகளுக்கு இடையேயான போட்டிகளாகவும் பேரங்களாகவுமே இலங்கையின் அரசியல் சீரழியும். யுத்தகாலத்திலேயே பிரேமதாசவுடனும் ராஜபக்சவுடனும் டீல் போட்டுக்கொண்டிருந்தவர்கள் புலிகள் என்பது வரலாறு.

உலக இடதுசாரி இயக்கங்களால் இலங்கை ஆசியாவின் வெடிமருந்துப் பீப்பா என்று வர்ணிக்கப்பட்ட காலம் ஒன்றிருந்தது. இனம் கடந்து ஒன்றிணைந்த இலங்கையின் உழைக்கும் மக்கள் டட்லி சேனநாயக்காவை அரசுத் தலைவர் பொறுப்பிலிருந்து விரட்டிய பாரம்பரியமும் இலங்கை மக்களிற்குண்டு. அந்தப் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுக்காமல் வேறெந்த வழியாலும் தமிழ் மக்களுக்கும் இலங்கையின் ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் மக்களுக்கும் விடிவு ஏற்படப்போவதில்லை. ஒடுக்கப்படும் சக்திகள் இனவாத அரசியலிலிருந்து மீண்டுவர வேண்டும்.

ஆனால் அதுவொன்றும் சுலபமோ அல்லது அடுத்தடுத்த வருடங்களில் சாத்தியப்படக் கூடிய அரசியல் மாற்றமோ அல்ல. தமிழின வெறியாலும் ஆயுதக் கலாச்சாரத்தாலும் தனிநபர் வழிபாட்டாலும் மூழ்கடிக்கப்பட்ட ஒருதொகை மக்களிடையே, குறிப்பாகப் புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களிடையே இன்னும் பலகாலங்களுக்குப் பிரபாகரன் ஜீவித்திருக்கப் போகிறார். யுத்தம் முடிந்ததாக அறிவித்த பின்பும்கூட இலட்சம்பேரை இராணுவத்திற்குப் புதிதாக சேர்க்கப்போவதாக அரசு அறிவித்திருக்கிறது. படைவீரர்களுக்கான குடியிருப்புகளைத் தமிழ்ப் பகுதிகளில் அமைப்பதற்கான முயற்சிகளிலும் அரசு இறங்கியுள்ளது. தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைக்கான போராட்டங்கள் மட்டுமல்லாமல் நாட்டில் வேறெந்த சனநாயக் கோரிக்கைகள் எழுந்தாலும், போராட்டங்கள் முனைப்புப் பெற்றாலும் அதை அரசாங்கம் பயங்கரவாதமாக அடையாளப்படுத்தி நசுக்கிவிட முயலும். அதற்காகவே பிரபாகரனை இலங்கை அரசு ஜீவிக்க வைத்திருக்கும். இன்னும் ஒரிரு தசாப்தங்களுக்காவது பிரபாகரன் ஜீவிப்பார்.

(’தீராநதி’ இதழில் வெளியாகிய கட்டுரை)

வெள்ளி, ஜூலை 03, 2009

கருத்துப்புலிகள் அல்லது சற்றேறக்குறைய காகிதப்புலிகள்

தமிழ்நதி அவர்களுக்கு, வணக்கம்.
நான் உங்களைப்போல புலியடிமையல்ல. அல்லது மொன்னையான புலி ஆதரவு/ எதிர்ப்பு அமைப்பு எதுவொன்றின் உறுப்பினனுமல்ல. எனவே இலங்கை/ ஈழம் சார்ந்து உணர்ச்சிப்பிழம்புகள் நடத்தும் எந்தவொரு விவாதத்திலும் குறுகிய ஆதாயங்களுக்காக பங்கேற்கும் நோக்கம் எதுவும் எனக்கில்லை. எனது வாசிப்பு மற்றும் தோழர்கள் நண்பர்களுடனான உரையாடல்கள் வழியே எட்டிய புரிதல்கள் வழியே நான் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையை புரிந்துகொள்கிறேன். சிங்களப் பேரினவாதத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ஒரு அரசின் பயங்கரவாதத்திற்கு ஆளாகிவிட்ட இலங்கைத் தமிழர்களை நான் வாழும் காலத்தின் மிகக்கொடிய துயரமாக கருதுகிறேன்.
அதேவேளையில் ஜனநாயக உரிமைகளுக்காவும் சுயமரியாதைக்காவும் இலங்கை மக்கள் மேற்கொண்ட போராட்டத்தை என்றென்றைக்குமாக மிகப்பெரும் பின்னடைவுக்குள் தள்ளிவிட்டவர்கள் என்ற முறையிலும் ஏகப்பிரதிநிதித்துவம் என்கிற தன்முனைப்பில் பிற இயக்கங்களையெல்லாம் அழித்தொழித்தவர்கள் என்பதற்காகவும் புலிகள் மீது எனக்கு கடும் விமர்சனங்களுண்டு. புலிகள் இயக்கத்தின் பாசிசத்தன்மை, இந்துத்துவ வெறி, இஸ்லாமிய எதிர்ப்பு, சாதியழிப்பு பேசியவர்களையும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளையும் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களையும் தலையெடுக்கவொட்டாமல் தீர்த்துக்கட்டியவர்கள் என்று அந்த விமர்சனங்களுக்கான காரணங்கள் இன்னும் நீள்கின்றன. ஆகவே இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில் எனது அக்கறை புலிகள் சார்ந்தது அல்ல, அது எளிய மக்கள் சார்ந்தது. இனவெறி ராணுவத்தின் இலக்காகவும் புலிகளின் கேடயமாகவும் சிக்கித் தவித்த லட்சக்கணக்கான மக்கள் குறித்தது. தமிழ்நாட்டின் அகதிகள் முகாமில் கைதிகளைப் போல வதியும் ஏதிலிகள் பற்றியது. ( இனவுணர்வின் மிகுதியில் எகிறிக் கொண்டிருக்கும் பல தலைவர்கள் இருக்கும் தமிழ்நாட்டில் அகதி முகாம்கள் எந்தளவிற்கு வாழத்தகுதியற்றதாய் இருக்கின்றன என்பது நீங்கள் அறிந்ததுதானே? )
தங்களது உட்சாதிப் பிரிவைக்கூட தாண்டி வெளியே வரத் துணியாத சாதிவெறியர்கள் இங்கே எழுப்பும் தமிழ் இனம் என்கிற முழக்கத்தின்பால் எனக்கு எப்போதும் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டதில்லை. தலித்துகள் தாக்கப்படும்போதெல்லாம் இவர்கள் தீண்டத்தக்க சாதியினராகவும், சிறுபான்மையினர் தாக்கப்படுகையில் சுத்த இந்துக்களாகவும் பெண்ணுரிமை குறித்த விவாதங்களில் உள்ளாடையை கழற்றிக் காட்டத் துணிகிற ஆண்களாகவுமே வெளிப்படுகின்றனர். இத்தகைய குறுகிய வட்டங்களுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கிற இனவுணர்வுத் திலகங்கள்தான் இன்று உங்களைப் போன்றவர்களின் கபடம் நிறைந்த பேச்சுக்கு கைதட்டும் ரசிகர்களாக இருக்கிறார்கள். அதிகாரப் பெருமிதமும் சாதிய சிறுமதியும் கொண்ட இவர்கள் இலங்கையின் பூர்வீகத் தமிழர்களை தம் சொந்த இனமாகவும், தமிழ்நாட்டிலிருந்து 150 வருடங்களுக்கு முன்பு இலங்கைக்கு பிடித்து செல்லப்பட்ட தமிழர்கள் குறித்து பாராமுகமாகவும் இருக்கின்றனர்.

இவற்றையெல்லாம் உள்ளடக்கியே புதுவிசை இதழின் தலையங்கங்கள், நேர்காணலில் எழுப்பப்படும் கேள்விகள் அமைந்துள்ளன. எனவே ஈழப்பிரச்னையில் உள்ளன்று வைத்து புறமொன்று பேசி உங்களை நான் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிவிட்டதாக கருதவில்லை. உங்களது நிலைப்பாட்டைச் சொல்ல உங்களுக்கிருக்கும் அதே உரிமை எனக்கும் உண்டு. ஆனால் அப்படியரு ஜனநாயகப் பண்பை கடந்தகாலத்தைப்போலவே இனியும்கூட நீங்கள் எட்டப்போவதில்லை என்பதற்கு என்னைப் பற்றிய உங்கள் அவதூறான பதிவே நிரூபணம்.


‘ஓரளவுக்கு பதட்டம் தணிந்தால்கூடப் போதும், நான் ஊருக்குப் போய்விடுவேன்’ என்று கீற்று.காம் நேர்காணலில் தாங்கள் தாய்மண் பாசத்தோடு சொல்லியிருந்தபடியால் இந்நேரம் இலங்கைக்கு பறந்தோடிப்போய் மக்களோடு மக்களாகத்தான் இருப்பீர்கள் என்றெல்லாம் அதீதமாக நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஆகவே மதுரை முகாமில் உங்களைப் பார்த்தபோது (அகதிகள் முகாமில் அல்ல- அங்கு போய் அவதியுற உங்களுக்கு தலையெழுத்தா என்ன?) எனக்கு சற்றும் அதிர்ச்சியில்லை. எனக்குத் தெரியும், இலங்கை முழுவதும் ஏ.சி.செய்யப்பட்டாலும்கூட நீங்கள் நாடு திரும்ப மாட்டீர்கள் என்று. இலங்கை ராணுவத்தாலும் உங்களது பிரியத்திற்குரிய போராளிகளாலும் சுடுகாட்டுச் சாம்பல் கொண்டு நிரவப்பட்டுவிட்ட அந்த மண்ணுக்குத் திரும்புகிற அளவுக்கானதல்ல உங்களது தாய்நாட்டு பக்தி. ஏனென்றால் நீங்கள் நேசித்தது நாட்டையோ மக்களையோ அல்ல, புலிகளை. (உடனே ஆதவன் என்னை நாட்டை விட்டுப் போகச் செல்கிறான் என்று திரித்து அடுத்தப் பதிவு எழுதி மூக்கு சிந்த பதைக்காதீர்கள் தமிழ்நதி. அந்த மலிவான உத்தி எல்லா நேரத்திலும் கைகொடுக்காது. )

ஆனால் நான் ஆச்சர்யப்பட்ட விசயம் என்னவென்றால், ‘இந்த தேவேந்திர பூபதியிடமிருந்து எப்படி என்னை தற்காத்துக் கொள்வது என்பதுதான் தமிழ்நாட்டில் எனக்கு மிகப்பெரிய சவாலாகவும் திகிலாகவும் இருக்கிறது...’ என்று 2009 ஜனவரியில் அஞ்சி நடுங்கிய தமிழ்நதி இப்போது ஏன் அதே தேவேந்திரபூபதி நடத்துகிற முகாமுக்கு வலிய வந்திருக்கிறார் என்பதுதான். ஒருவேளை பூபதியைக் கையாளும் தற்காப்புக்கலையை அவர் பயின்றிருக்கவேண்டும் அல்லது சிங்கத்தின் குகைக்குள்ளேயே சென்று அதன் பிடரியை உலுக்குவது என்று தீர்மானித்து புறநானுற்று மறத்தமிழச்சியாக மனதளவில் மாறியிருக்கக்கூடும் என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டேன்.

மதுரை கூடல் சங்கமத்தின் இறுதி அமர்வில் தாங்கள் பேசத்தொடங்கும் போது ‘எனக்கு கதைகள் அவ்வளவாக வராது, அவை எல்லாமே சோதனை முயற்சிகள்தான்’ என்று சொன்னீர்கள். 24 மணிநேர அவகாசம்கூட எடுத்துக்கொள்ளாமல் ரெடிமிக்ஸ் சாம்பார் செய்கிற அதிரடி வேகத்தில் ‘ஆதவன் தீட்சண்யா தந்த அதிர்ச்சி’ என்ற தலைப்பில் பிரமாதமான ஒரு கதையை எழுதத் தெரிந்த நீங்களே இப்படி உங்களை மட்டம்தட்டிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஒட்டுமொத்த நிகழ்விலிருந்தும் உங்களது நோக்கத்திற்கு இயைவான துணுக்குகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து நீங்கள் எழுதியிருக்கும் இந்த கதைக்கு வந்திருக்கும் பின்னூட்டங்களின் எண்ணிக்கையைப் பார்த்தாலே தெரியவில்லையா உங்கள் கதை வாசகர்களை ஈர்க்கும் வல்லமை கொண்டது என்பது? நீங்கள் திரித்துச் சொன்ன கதையை உண்மையென நம்பி ஈழப்போராட்டத்தின் லேட்டஸ்ட் துரோகி ஆதவன்தான் என்று முத்திரைக் குத்துவதற்கு சிலர் கிளம்பியிருப்பதும்கூட உங்கள் கதைத்திறமைக்கு கிடைத்த வெற்றி என்று கொண்டாடுங்கள் தமிழ்நதி.

(ஷோபா சக்தி ராஜபக்ஷேவிடம் வாங்கியப் பணத்தில் ஒரு பகுதி ஆதவனிடம் இருப்பதாகவும் அந்தப் பணத்தில்தான் இப்படி மிடுக்காக திரிகிறார் என்றும், செருப்பால் அடிக்கவேண்டும் என்றும் வந்த பின்னூட்டங்களை மகிழ்ச்சியோடு பிரசுரித்துவிட்டு ‘‘ஆதவன் மீதும் ஷோபா சக்தி மீதும் தாக்குதல் தொடுத்து பின்னூட்டங்களை நான் வெளியிடவில்லை, எனக்கென்று சில அடிப்படை நேர்மைகள் உண்டு’’ என்று மற்றுமொரு சுவாரசியமான கதையை தொடங்கியிருக்கிறீர்கள். இப்படியெல்லாம் பேசுவதற்கு கூசவில்லையா உங்களுக்கு? பணம் பெற்றிருக்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தவரும் மற்றும் அதை ‘நேர்மையோடு’ வெளியிட்ட தாங்களும் இந்த அவதூறுக்கான ஆதாரத்தை அவசியம் வெளியிட்டாக வேண்டும். அதுபோலவே செருப்பால் அடிக்கவிரும்புகிறவர் அநாமதேயம்போல் ஒளிந்துகொண்டிருக்காமல் நேருக்குநேர் என்னைச் சந்திக்க வேண்டும். அந்த சந்திப்புக்கான ஏற்பாட்டை அவருடைய நண்பர் என்ற வகையில் தாங்கள்தான் செய்யவேண்டும். இவ்விரண்டு விசயத்திலும் உங்களிடம் ஒருபோதும் சமரசம் கிடையாது)

28.06.08 அன்று நடந்தவை எல்லாவற்றையும் மீண்டும் நன்றாக நினைவுபடுத்திக்கொண்டு தாங்கள் எழுதியிருப்பதெல்லாம் உண்மையா என்று ஒருமுறை உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள் என்றெல்லாம் நான் வற்புறுத்தமாட்டேன். அந்தளவிற்கு உங்களுக்கு அறிவு நாணயம் இருந்திருந்தால் இப்படியரு கட்டுக்கதையை எழுதத் துணிந்திருக்கமாட்டீர்கள். எனவே நடந்ததை நானே ஒருமுறை உங்களுக்கு ரீவைண்ட் செய்து காட்டவேண்டியிருக்கிறது. உலகத்திலிருப்பவர்களெல்லாம் எங்களுக்காக ரத்தக்கண்ணீர் வடிக்க வேண்டும், ஆனால் மற்றவருக்காக நாங்கள் ஒரு சொட்டு உப்புக்கண்ணீரைக்கூட சிந்தமாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்துவிட்டு வந்திருக்கிற உங்களுக்காகவெல்லாம் எங்களது நேரத்தை செலவிட வேண்டியிருக்கிறதே என்ற ஆற்றாமையோடுதான் இதை எழுதித் தொலைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

அந்த அமர்வில் என்முறை வந்தபோது, எழுதுவதில் நான் சந்திக்கும் இடர்ப்பாடுகள் குறித்து மட்டுமே பேசிவிட்டு அமர்ந்துவிட்டேன். எனக்கு அடுத்து நீங்கள் பேச வந்தீர்கள். ‘எனக்கொரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும் சாமீ’ என்று நீங்கள் யாரையோ பார்த்து கேள்வி கேட்டிருந்தால் நான் என்பாட்டுக்கு இருந்திருப்பேன். ஆனால் ‘ சமூக ஒடுக்குமுறைகளை காத்திரமாக எதிர்த்து எழுதுகிற ஆதவன் தீட்சண்யா ஏன் ஈழத்தமிழர் குறித்து எழுத மறுக்கிறார்’ என்று நீங்கள் மிக நேரடியாக என்னைக் கேட்டதை முன்னிட்டே நான் பேசித்தொலைக்க வேண்டியதாயிற்று என்பதையாவது மறுக்கமாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன். நரியோ நதியோ இடமும் போகாமல் வலமும் போகாமல் என்மீதே குறிவைத்துப் பாய்ந்தநிலையில்தான் நான் பேச வேண்டியிருந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவும்கூட உங்களுக்கு ஆதரவாக ஊளையிட்டவர்கள் தயாரில்லாத நிலையில்தான் இந்த தன்னிலை விளக்கம்.


‘‘நான் ஏன் எழுதவில்லை என்று கேட்க தமிழ்நதிக்கு உரிமையிருப்பதைப் போலவே தமிழ்நதியிடம் கேட்பதற்கு சில கேள்விகளும் அதை கேட்பதற்கான உரிமையும் எனக்கிருப்பதாக கருதுகிறேன். தமிழ்நாட்டில் இருக்கிற தமிழ்நதி இங்கு நிகழும் எத்தனை ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக குரல் கொடுத்திருக்கிறார்?

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் தமிழகத்தின் தென்மாவட்டங்களிலிருந்து இலங்கைக்கு தோட்டத் தொழிலாளர்களாக ஆடுமாடுகளைப்போல லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் பிடித்துச் செல்லப் பட்டனர். அந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் கொடிய சுரண்டலிலிருந்தும் அட்டைக்கடியிலிருந்தும் தம்மை விடுவித்துக் கொள்வதற்காக அவர்கள் நடத்தியப் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவாக ஈழப்படைப்பாளிகள் எத்தனைபேரின் கவிமனம் பதறித் துடித்திருக்கிறது? பிறந்தமண்ணை பிரிந்து ஏறத்தாழ 150 ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்ட நிலையில் இலங்கை அரசாங்கம் அவர்களது குடியுரிமையைப் பறித்து சுமார் 10 லட்சம் பேரை நடுத்தெருவில் நிறுத்தியபோது ஈழப்படைப்பாளிகள் எத்தனைபேர் தங்களது ஆவேசத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள்? ( இந்தியத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக செல்வநாயகம் பாராளுமன்றத்தில் பேசியதை படைப்பாளிகளின் கணக்கில் வரவி வைக்கத் துணிந்துவிடாதீர்கள்)

2005 ஆம் ஆண்டு சென்னை பல்கலைக்கழக கருத்தரங்கு ஒன்றில் எழுத்தாளர் அந்தனி ஜீவா, ‘இன்றளவும்கூட இலங்கைத்தமிழருக்கும் இலங்கையிலுள்ள இந்தியத்தமிழருக்கும் எந்த தொடர்பும் இல்லை என்று குறிப்பிட்டதை சமீபத்திய செங்கதிர் இதழ் மறுபிரசுரம் செய்துள்ளதே- அதை என்னவென்று புரிந்து கொள்வது? இந்தியத் தமிழர்களை தோட்டக்கூலிகள், கள்ளத்தோணிகள் என்று இலங்கைத்தமிழர்கள் இன்றளவும் ஏளனம் பேசுவதைக் கண்டித்த ஈழப்படைப்பாளிகள் என்று யாரைக் காட்டுவீர்கள்? இந்தியாவிலிருந்து பிடித்து செல்லப்பட்ட இந்த மலையகத்தமிழர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தலித்துகள் என்பதால் அவர்களை தமிழர்கள் என்று இனரீதியாக இணைத்துக்கொள்ள யாழ்ப்பாண வெள்ளாள மனநிலை இடம் கொடுக்கவில்லை என்பதைக் கண்டித்து எழுதிய ஈழப்படைப்பாளிகள் உண்டா?

தமிழ்பேசும் முஸ்லிம்கள் அனைவரையும் ஈழ விரோதிகள் என்று முத்திரை குத்தி 48 மணி நேர கெடு விதித்து 500 ரூபாய் பணம் அல்லது அதற்கீடான பொருளுடன் வெளியேற்றிய புலிகளின் இனச்சுத்திகரிப்பைக் கண்டித்த படைப்பாளி எவரேனும் உண்டா ஈழத்தில்?

தமிழ்நாட்டில் வெண்மணியில் 44 பேர் எரித்துக் கொல்லப்பட்டபோது ஈழத்திலிருந்து எந்த குரலும் ஒலிக்கவில்லை. திண்ணியத்தில் தலித்துகள் வாயில் மலம் திணிக்கப்பட்ட கொடுமையை எதிர்த்தோ இதோ இப்போதும் உத்தபுரத்தில் மறித்து நிற்கிற சாதிச்சுவரை இடிக்க வேண்டுமென்றோ ஈழத்திலிருந்து எழுந்த தமிழினக்குரல் எதுவுமுண்டா?

இதையெல்லாம் நீங்கள் செய்யவில்லை என்பதற்காக நாங்களும் எழுதவில்லை என்று ஏட்டிக்குப் போட்டியாக - டிட் ஃபார் டாட் என்று நான் சொல்வதாக நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. இலங்கைத்தமிழர் மீது நிகழ்த்தப்படும் கொலைபாதகங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறவர்கள் இங்கு யாருமில்லை. அது குறித்த ஆழ்ந்த கவலைகள் எமக்குண்டு. ஆனால் அதற்காக ‘ஆண்ட பரம்பரை மீண்டும் ஒருமுறை ஆள நினைப்பதில் என்ன குறை?’ என்று காசி ஆனந்தனைப்போல அதிகாரத்துக்காக நான் எழுத முடியாது.

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னை என்பது மட்டுல்ல, பொதுவாகவே சமகால நிகழ்வுகளை உள்வாங்கிச் செரித்து படைப்பாக வெளிப்படுத்துவதில் தமிழகப் படைப்பாளிகளிடம் ஒரு மனத்தடை இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு கண்ணி அறுபட்டுக் கிடக்கிறது. ஒருவேளை கூட்டாக விவாதித்து அதை கண்டுபிடிப்போமானால் உடனடி நிகழ்வுகள் மீது படைப்புகள் வரலாம். அதுகுறித்து வேண்டுமானால் பேசலாம்...’’

மேற்கண்டவை தான் அந்த அமர்வில் நான் பேசியவை. இவையெல்லாம் நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களின் கைவசமிருக்கும் வீடியோ பதிவில் இடம் பெற்றிருப்பது ஒரு ஆறுதலான விசயம்தான். அதை விடுத்து உங்கள் பதிவில் இட்டுக்கட்டி குறிப்பிட்டுள்ளவாறு ‘நாங்கள் ஈழத்தமிழர்களுக்காக பேசவேண்டுமென்று, குரல் கொடுக்க வேண்டுமென்று நீங்கள் ஏன் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?’ என்றோ ‘எங்களுக்கே ஆயிரம் பிரச்னைகள் இருக்கின்றன, உங்களுக்காக நாங்கள் ஏன் பேச வேண்டும் எழுத வேண்டும்’ என்றோ நான் பேசவில்லை. பொய் சொல்லியாவது உங்கள் வலைப்பதிவின் வாசகர்களிடம் அப்ளாஷ் பெறுவது என்பதில் நீங்கள் உறுதியாக இருக்கும் பட்சத்தில் உங்களது பொய்யின் அளவு இன்னும் கூடும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

நான் பேசி முடித்ததும் நீங்கள், ‘நாங்கள் அதையெல்லாம் செய்யவில்லை என்பதற்காக இப்போது எங்களை பழிவாங்குகிறீர்களா ஆதவன்..?’ என்று கேட்டீர்கள். ஏட்டிக்குப் போட்டியில்லை என்றும் சமகாலப் பிரச்னைகளுக்கு முகம் கொடுப்பதில் தமிழகப்படைப்பாளிகளின் மனநிலை குறித்தும் நான் பேசியிருந்த நிலையில் நீங்கள் வேண்டுமென்றே திரித்துப் பேசுகிறீர்கள் என்பதை உணர்ந்தாலும் பொறுப்புடன் பதில் சொல்ல நான் மீண்டும் எழுந்தேன். அவ்வாறு நான் எழுந்ததை ‘ஆதவன் என்னைத் தாக்க எழுந்தார்’ என்று பதிவில் தலைவிரிக்கோலமாக எழுதாமல் விட்ட உங்களது பெருந்தன்மைக்கு எப்படியாவது நன்றி சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். அப்படி நான் எழுந்தபோதுதான் யோக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு பெற்றவரான டி.கண்ணன் துள்ளியெழுந்து- வால் மட்டும் தெரிகிறது சார் என்று சொன்ன மாணவனைப்போல- ‘இது அயோக்கியத்தனம்’ என்று கத்தினார். எது அயோக்கியத்தனம் என்று நான் கேட்கும்போது, லேனாகுமார் ‘இது அவன் ஒருத்தனோட கருத்து. தமிழ்நாட்டு மக்களின் கருத்தல்ல...’ என்று கூறினார். ஒருவேளை என்னைத் தவிர்த்து மீதியுள்ள ஆறரைக்கோடி தமிழர்களும் அவரிடம் ஆதரவு கையெழுத்துப் போட்டு பிரமாணப்பத்திரம் எதுவும் கொடுத்திருக்கிறார்களோ என்னமோ என்று ஒருகணம் அசந்துதான் போனேன். அவர் சொன்னதும் ஒரு தனிமனிதனின் கருத்துதான் என்பதை மறந்துவிடுவதில்தான் உங்களுக்கெல்லாம் எவ்வளவு ஆர்வம்? அப்போது ஒரு கும்பல் எழுப்பிய சத்தத்தைக் கேட்டு ‘ஆதரவாக பல குரல்கள் எழுந்தன’ என்று எழுதி உங்களை நீங்களே இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு ஏமாற்றிக்கொள்ளப் போகிறீர்கள் தமிழ்நதி?

இந்தக்கட்டத்தில்தான் அரசு நுழைந்தார். அரசு என்றால் வன்முறைக்கருவி என்பது வீ.அரசுக்கும் பொருந்தும்போல. ‘ஆதவன் சொன்னதைப்போல இலங்கை வரலாற்றைப் பற்றி பேச இங்குள்ள பலரிடமும் ஏராளமான விசயங்கள் இருக்கு. அங்கு நிகழ்ந்த தவறுகள் ஏராளம். ஆனால் அதைப் பற்றி இப்போது பேசுவது உள்நோக்கம் கொண்டது. ஆதவன் நடத்தும் புதுவிசை என்ற பத்திரிகையில் ( சிறுபத்திரிகை அரசியல் என்ற புத்தகத்தில் புதுவிசை என்ற பெயரை கவனமாக மறந்திருந்த அரசுவுக்கு இப்போது எப்படியோ ஞாபகம் வந்துவிட்டது பாருங்களேன்) சுரேந்திரன் என்பவருடைய பேட்டியை வெளியிட்டிருக்கிறார். (சுசீந்திரனைத்தான் சுரேந்திரன் என்கிறார்) அந்த சுரேந்திரன் புலிகளை கொச்சைப்படுத்தியிருக்கிறார். அதுவும் உள்நோக்கம் கொண்டது... ’ என்று நீட்டி முழக்கி ‘தவறான புரிதலோடு இருக்கிறீர்கள் என்று சொல்வதற்காக மன்னிக்க வேண்டுகிறேன் ஆதவன்...’ என்று ஆவேசமாக முடித்தார். (பலத்தக் கைத்தட்டல் என்று இவ்விடத்தில் ஒரு பிட்டை ஏன் குறிப்பிடாமல் விட்டீர்கள் தமிழ்நதி?). நீங்கள்தான் தவறாகப் பேசியிருக்கிறீர்கள் அரசு. ஆகவே நீங்கள் கேட்டபடியே உங்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்றேன்.

தாங்குமா அரசுவுக்கு? நான் சொன்ன வார்த்தையை வச்சிக்கிட்டு என்கிட்டயே விளையாட்டுக் காட்டுறியா... நான் தமிழ் வாத்தியான். என்கிட்ட வார்த்தை விளையாட்டுக் காட்டாதே... என்று எகிறினார். அவர் சலாமியா பாஷைக்குகூட வாத்தியாராக இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே, எனக்கென்ன அதைப்பற்றி? நான் அவரிடம் இலக்கணப்பாடத்தில் சந்தேகம் கேட்டு வந்த ஸ்கூல் பையனில்லையே? பின் எதற்கு இந்த எகிறாட்டம் என்று யோசிக்கும்போதே அடுத்த ரவுண்டுக்கு இறங்கினார் அரசு. ஈழத்தைப் பற்றி எனக்கொன்னும் சொல்லாதயா... போய்யா உன் வேலையப் பாத்துக்கிட்டு... என்றதும் ‘வாய்யா போய்யான்னு பேசறதுதான் ஒரு பேராசிரியருக்கு அழகா?’ என்று நான் கேட்டதும் சுதாரித்துக்கொண்ட நமது மாண்புமிகு பேராசிரியப் பெருமகனார், ‘வாய்யா போய்யாங்கறது தமிழ்ல மரியாதையான சொல்தான்’ என்று பதவுரை பொழிப்புரை பகன்றார். ‘அப்படியானால் உங்க மாணவர்களை இனிமேல் உங்களை வாய்யா போய்யான்னே கூப்பிடச்சொல்லய்யா..’. என்று நானும் மரியாதை கூட்டி மறுமொழி பகன்ற பின் ஓரிரு மணித்துளிகளில் முகாம் முடிந்துவிட்டது.

ஆனால் இவ்விடத்தைப் பற்றி எழுதும்போதுதான் உங்களது ‘செலக்டிவ் அம்னீசியா’ வேலை செய்கிறது தமிழ்நதி. ‘இருவரும் வாய்யா போய்யா’ என்ற அளவுக்கு இறங்கினார்கள் என்று பொத்தாம் பொதுவாக உங்கள் பதிவில் எழுதிக் கடக்கிறீர்கள். அரசுவின் வாய்த்துடுக்கை கண்டிக்கத் துப்பில்லையா அல்லது தங்களுக்கு ஆதரவாக பேசியதற்கு பிரதிக்கருணையா?

விக்கிரமாதித்யன் இரண்டு நாட்களாக எதெதற்கோ ஸ்பிரிங் போல துள்ளிக் குதித்து என்னவெல்லாமோ பேசினார். அதையெல்லாம் குறிப்பிடாமல் உங்களுக்குத் தேவையானதை மட்டும் வெட்டி ஒட்டிக் காட்டுகிற இந்த எடிட்டிங் வேலையை எங்கே கற்றீர்கள்? அதற்கு பிறகு பேருந்தில் மதுரை வரை என் பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்து அதே விக்ரமாதித்யன் என்னிடம் சொன்னதையெல்லாம் இப்போது நான் எழுதினால் என்ன சொல்வீர்கள்?

விசயம் இத்தோடு முடியவில்லை. கூட்டம் முடிந்து வெளியே வரும்போது, ‘நீங்கள் வேறு ஏதோ கணிப்பில் என்னை டீல் செய்யறீங்க ஆதவன். தேவையில்லாமல் என்னை தமிழ் வாத்தியான் என்றெல்லாம் பேசிவிட்டீர்கள்’ என்றார் அரசு. நானொரு தமிழ் வாத்தியானாக்கும் என்று முண்டா தட்டத் தொடங்கியவர் அவர்தான், நானில்லை என்று தெரிவித்துவிட்டு நகர்ந்தேன். நாம் மீண்டும் பேசுவோம் என்றார். ‘இப்படித்தான் பேசுவோம் என்றால் நாம் பேசி என்ன ஆகப்போகிறது என்றேன். கையைப் பிடித்து நிறுத்திய டி.கண்ணன் ‘நீ சொன்ன விசயமெல்லாம் சரிதாண்டா தம்பி. நேரம்தான் சரியல்ல’ என்றார். வெண்மணியில் இங்க எரியறப்பவும் அங்க அவங்க அநாதையாத்தாண்டா இருந்தாங்க என்று வரலாற்றை ஒரு தீட்டாக்கோணத்திற்கு திருப்பிவைத்தார் கண்ணன்.

இது பொருத்தமான நேரமல்ல, இந்த விசயத்தைப் பேச இதுவா நேரம்?, எப்ப எதைப் பேசணும்னு ஒரு கணக்கிருக்கில்ல என்ற வார்த்தைகள் ஈழப்போராட்டம் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து காதில் விழுந்து கொண்டேயிருக்கிறது. மாற்றுக்கருத்துகளில் உள்ள நியாயத்தை ஏற்றுக்கொள்ள திராணியற்று நேரப்பொருத்தம் வாய்க்கவில்லை என்று இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு தப்பித்துக்கொள்ள முடியும்? மாற்றுக்கருத்து எதுவொன்றையும் பேச இது தருணமல்ல என்ற அறிவிப்போடு நிகழ்த்தப்பட்ட கொலைகள் தான் எத்தனை? அழிக்கப்பட்ட அமைப்புகள் ஒன்றா இரண்டா?

நேற்று பேச முயற்சித்தபோது, போராட்டக் களத்தில் இருக்கிறவர்களை விமர்சிக்கக்கூடாது என்று குரல்வளையைக் கவ்வினீர்கள். இன்று பேசும்போது அது இழவுவீடு என்கிறீர்கள். கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக இலங்கைத் தமிழ்மக்களின் வீடுகளில் தொடர்ந்து இழவு விழுந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. தியாகமென்றும் துரோகமென்றும் நானாவிதப் பெயர்களோடு மரணத்தை அவர்களுக்கு விநியோகித்தவர்கள் இப்போது கொல்லப்பட்ட நிலையில்தான் உங்களுக்கெல்லாம் இழப்பின் வலி உறைக்கிறது. ஆகவே இப்போதும் மௌனம் காக்கச் சொல்கிறீர்கள். இன்னும் நாலைந்து வருடம் கழித்துப் பேசினால், அதுதான் எல்லாம் முடிந்துவிட்டதே இப்போது எதற்கந்தப் பேச்சு என்று அப்போதும் வாயடைக்கப் பார்ப்பீர்கள்.

நிகழ்ந்துவிட்ட இழப்புகளுக்கு சம பொறுப்பாளியாக இருந்தவர்களை அடையாளம் காட்டி அம்பலப்படுத்திவிடும் எந்தவொரு உரையாடலையும் மறுப்பதற்கே நேரப்பொருத்தம் என்ற வார்த்தைஜாலம் களமிறக்கப்படுகிறது. நேரம் கணிப்பதில் நிபுணத்துவம் பெற்றிருக்கும் பட்சத்தில் டி.கண்ணனும் தமிழாசிரியர் அரசுவும் ஒரு நன்முகூர்த்தத்திற்காக காத்திருக்கட்டும். ஆனால் அதை என்மீது பிரயோகிக்க அவர்களுக்கு உரிமையில்லை.

உங்களுக்கு மேலும் சில விசயங்கள் தமிழ்நதி-

தங்களுக்கு உவப்பில்லாத விசயங்களைப் பேசுகிறவர்களையெல்லாம் ‘சிறுமை கொண்டவர்கள்’ என்று மதிப்பீடு செய்யும் புலிகளின் புத்தி உங்களுக்கும் இருக்கிறது. அதுசரி, ‘கத்த புத்தி செத்தால்தான் போகும்’ என்பது மூத்தோர் வாக்கு. பெருமைக்கும் சிறுமைக்குமான துலாக்கோலை உங்களுக்கு வழங்கியது யார் அம்மணி? அல்லது பாம்பின் கால் பாம்பறிகிறதா? ஒரு மாற்றுக்கருத்தை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்று பின்னூட்டம் என்ற பெயரில் வசைபொழிகிற பத்து அநாமதேயங்கள் இருக்கிற தைரியத்தில் நீங்கள் எதுவும் எழுதுவீர்களோ?

மாற்றுக்கருத்து எல்லாவற்றுக்கும் ஷோபாசக்திதான் பிறப்பிடமா? அ.மார்க்ஸ் பேசினாலும் ஆதவன் பேசினாலும், நீலகண்டனோ அடையாளம் சாதிக்கோ புத்தகம் போட்டாலும் அவர்களை உடனே ஷோபாசக்தியின் சீடர்களாக்கிவிடுவதில் உங்களைப் போன்றவர்களுக்கு அப்படியென்ன அலாதிப் பிரியம்? மேய்ப்பனின் கீழ் உழன்ற மந்தை மனோபாவம் பிறரையும் அவ்வாறே பார்க்கப் பணிக்கிறதா? உங்களது குரலுக்கு எஜமானர்களாக யாரையும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், அடுத்தவர்களின் குரல் சுதந்திரமானதாய் இருக்கக்கூடும் என்று நம்புவதற்கான பயிற்சியை இனியாவது கைக்கொள்ளுங்களேன். எனது குரல் பிரான்சிலிருந்து கேட்கிறதென்றால், உங்களது குரல் எங்கிருந்து ஒலிக்கிறது என்று கேட்பதும் சாத்தியம்தானே? தமிழ்நாட்டின் எந்தவொரு சமூக- அரசியல் பிரச்னையிலும் தலையிடாத சிலர் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில் மட்டும் உரத்து முழங்கி உக்கிரவேஷம் போடுவதற்குப் பின்னால் வெறும் இனவுணர்வு மட்டும்தான் இருக்கிறதா என்று கேள்வி எழுப்ப எவ்வளவு நேரமாகும்? உங்களது சந்தேகத்தை திருப்பிப்போட்டு எதிர்மறையாக நீட்டித்தால், இலங்கைத் தமிழர்கள் செரிந்து வாழும் கனடாவை விட்டுவிட்டு தமிழ்நாட்டில் குடியேறியிருப்பதற்கான உள்நோக்கம் என்ன என்றும்கூட ஒருவர் குதர்க்கமாக கேட்டுவிட முடியும்.

உங்களுக்கு நியாயம் கேட்கிற அவசரத்தில் ‘எங்கோ இருக்கிற குஜராத்’ என்கிறீர்கள். தமிழ்நாட்டானைப் பொறுத்தவரை குஜராத் எங்கோ இருக்கிறது என்ற தர்க்கத்தில் இறங்கினால், இலங்கையும் தமிழ்நாட்டானுக்கு எங்கோ இருக்கிற ஒன்றாகிவிடும் என்பதாவது தங்களுக்குப் புரிகிறதா? எங்கோ இருக்கிற இலங்கையில் நடக்கிற பிரச்னைகளுக்கு இங்கே ஏன் 14 தமிழர்கள் தம்முயிரை மாய்த்துக் கொண்டனர் என்ற கேள்வி எழும்பாதா? உங்களுக்கென்ன, வென்றால் ஈழம் தோற்றால் இலங்கை. ஆனால் உங்களுக்காக இறந்துபோன அந்த இந்தியத் தமிழர்கள் 14 பேரின் குடும்பத்துக்கும் என்ன இருக்கிறது? அவர்கள் உங்களை எங்கோ இருக்கிற இலங்கைத்தமிழராக பார்க்கவில்லையே? ஆனால் இலங்கையில் இஸ்லாமியர்களைக் கொன்றும் எஞ்சியவர்களை இரவிரவாக விரட்டியடித்தும் பெருமிதம் கொண்ட இந்து மனோபாவத்தின் எச்சம் உங்களுக்குள்ளிருந்து, எங்கோ இருக்கிற குஜராத்தின் இஸ்லாமியருக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுப்பவர்களைப் பார்த்து எரிச்சலடைகிறதோ? அதெப்படி உங்களால் அப்படி சொல்ல முடிகிறது? இங்குள்ள தமிழர்கள் யாருக்காக துக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக்கூட நீங்கள்தான் தீர்மானிப்பீர்களோ? ஒடுக்கப்படுகிற ஒரு சமூகம் உலகின் பலபாகங்களில் ஒடுக்கப்படுகிற பிற சமூகங்களோடு இயல்பாகவே ஒருமைப்பாடு கொண்டிருக்கும். ஆனால் உங்களுக்கேன் இந்த வன்மம்? எனக்கொன்றும் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை, முடிந்தால் ஒருமுறை யோசித்துப் பாருங்கள்.

இலங்கையின் ஒரு பகுதிக்குள்ளேயே இருக்கிற இந்தியத் தமிழர்களை ஒதுக்கிவைத்திருக்கிறீர்கள். ‘இந்தியத் தமிழர்களைத் தங்களுடன் அரவணைத்துக் கொள்வது பற்றி இலங்கைத் தமிழர்கள் நினைத்தும் பார்க்கவில்லை’ என்கிறார் அந்தனி ஜீவா ( செங்கதிர்- மே 2009 பக்கம்- 10). ஆனால் நீங்கள் இங்கேயுள்ள அவர்களது சொந்தங்களான எங்களிடம் வந்து துளியும் உறுத்தலின்றி ‘‘எங்களுக்காக குரல் கொடுங்கள்’’ என்று கேட்கிறீர்கள். ‘ஆடு பகை குட்டி உறவு’ என்று எங்களூரில் சொல்லப்படும் ஒரு பழமொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது. அதுகுறித்து நாங்கள் எதுவும் கேள்வி எழுப்பினால் சிறுமைப் புத்தி உள்ளவர்கள் என்று பதிவு எழுதக் கிளம்பி விடுகிறீர்கள். சரி, எங்களுக்காக ஏன் குரல் கொடுக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு வெகு அருகாமையில் ஒட்டியிருக்கும் கிழக்கு மாகாணத்து தமிழனிடமாவது உங்களால் கேள்வி எழுப்ப முடியுமா? அவர்கள் ஏன் உங்களிடமிருந்து பிரிந்து போனார்கள்? அவர்களில் ஒருவரும் ஏன் உங்களுக்காக தீக்குளிக்கவில்லை? உண்ணாவிரதம் ஊர்வலம் என்று ஒரு சுக்கும் நடக்காதது ஏன்? எல்லாவற்றுக்கும் கருணாவையும் பிள்ளையானையும் காரணமாக்கிவிட முடியுமா?

உங்கள் தேவைக்காக தமிழினம் என்று குரல் கொடுத்துக்கொண்டே உடனிருக்கும் தமிழர்களை அண்டவிடாமல் ஒதுக்கிவைத்தீர்கள், ஒழித்துக்கட்டினீர்கள். இந்த சூதுக்கள் அம்பலமாகிவிடும் என்பதால்தான் மாற்றுக்கருத்து தெரிவிப்போரை துரோகிகளாக சித்தரிக்கும் இழிவான செயல்களை கைக்கொள்கிறீர். உங்களையழிக்கும் துரோகிகள் வெளியிலிருந்துதானா வரவேண்டும்? புலிகளின் துரோகிகள் புலிகள்தான் என்ற உண்மையை எப்போது படிக்கப்போகிறீர்கள்?

மாற்றுக்கருத்துக்கு செவிமடுக்கும் ஜனநாயகப்பண்பும் சகிப்புத்தன்மையும் அற்ற புலிகளின் அராஜகப் போக்கு தமிழ்நாட்டிலும் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் போக்குக்கு இரையானவர்கள் இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னை குறித்து தாங்கள் அறிந்திருப்பதே இறுதி உண்மை என்று நிறுவப்பார்க்கிறார்கள். அடுத்தவர் கருத்தை பொறுமையற்று கேட்கிறார்கள். அல்லது கேட்க மறுத்து காதையும் மனதையும் மூடிக் கொள்கிறார்கள். தாங்கள் வைத்திருக்கும் பலவீனமான நம்பிக்கையை தக்கவைத்துக் கொள்ள மேலும் மேலும் அவர்கள் குறுங்குழு வாதங்களுக்குள் வீழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு காலமும் புலிகளிடம் இருந்த துரோகி முத்திரையை இப்போது யார் முதுகில் குத்தலாம் என்று ஏந்தி அலைகிறார்கள். ‘புலிகள் ஈழத்தில் இருக்கமாட்டார்கள், ஆனால் புகலிடத்தில் இருப்பார்கள்’ என்றார் சுசீந்திரன். தமிழ்நாட்டிலும் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லும் நிலை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அப்படியானவர்களுக்கு ஒரு சாமர்த்தியமான- கற்பனை வளம்மிக்க- கதை ஜோடிக்கத் தெரிந்த ஒரு தலைவி தேவைப்படலாம். எனவே இங்கேயே இருங்கள். வீம்புக்காகவோ ரோஷத்திலோ ஊருக்குப் போறேன்னு கிளம்பிவிட வேண்டாம்.

மற்றபடி படைப்பாளியின் பார்வை எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று நீங்கள் சொல்லும் இலக்கணமெல்லாம் சரிதான். ஆனால் அடுத்தவர்களுக்கு உபதேசிக்கும் முன் ஒருமுறையாவது அதை நீங்கள் கடைபிடிக்க வேண்டுமென்பதுதான் இதிலுள்ள அக்கப்போர். அதற்காக குறைந்தபட்சம் இப்போதாவது ஒரு மட்டக்களப்பானை, ஒரு இஸ்லாமியனை, ஒரு மலையகத்தமிழனை, முடிந்தால் ஒரு சிங்களனையும்கூட உங்களைப்போலவே அவர்களும் மனிதர்கள்தான் என்று நினைக்கப் பழகுங்கள்.

பார்த்துப் பழகிய ஆதவனை இனி பார்க்க முடியாது, பொய்யாகவேனும் ஒரு புன்னகையைக்கூட உதிர்க்க முடியாது என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள். தனக்கு உவப்பான கருத்தைச் சொல்லாதவன் முகத்தில் விழிக்கக்கூடாது என்ற இந்த நினைப்புதான் சகிப்பின்மையாக உருவெடுத்து சகோதரப் படுகொலைகளை நிகழ்த்த உங்கள் தலைமையை இட்டுச் சென்றது. ஆனால் நான் உங்களை எதிர்கொண்டால் பேசுவேன். உள்ளார்ந்த அன்போடு புன்னகைப்பேன். இன்னா செய்தாரை ஒறுப்பது என்ற ரீதியில் அல்ல, கருத்துகளும் தனிமனித உறவும், ஒன்று மற்றொன்றுக்கான பலியோ பணயமோ அல்ல என்று நம்புவதால்.

- ஆதவன் தீட்சண்யா