சிதைந்து உக்கி மண்ணாகும் சித்திரத் தேர் ஒன்று

குடுமியன் மலையில் சிதைவடைந்து கிடக்கும் தேர்



மூவர் கோவில் இருக்கும் கொடும்பாளூரில் இருந்து சித்தண்ணவாசல் செல்லும் வழியில் இருக்கின்றது குடுமியன் மலை என்ற சிறுகிராமம். அந்த வீதியின் ஒருமருங்கில் சிறு ஆலயம். என்றோ வசதிகள் இருந்து பாரிய திட்டங்களையெல்லாம் போட்டுப் பின்னர் திடுமென எல்லாமே கைவிடப்பட்டு அனைத்தும் பாழடைந்து போக விட்டது போன்றே அங்குள்ள குளம், பரவிக்கிடக்கும் சிற்பக் கற்கள், சில வீடுகளின் அமைப்புக்கள், கோவில் கட்டக் கொண்டுவரப்பட்ட கற்கள் போன்றன தோன்றுகின்றன. ஆலயத்தின் எதிரே, வீதியின் மறு மருங்கில் உள்ள குளத்தின் கரையில் கைவிடப்பட்டு மழையும் வெயிலும் கறையானும் சிறு பூச்சிகளும் மற்றும் மனிதரும் மாறிமாறித் தாக்கியபோதும் தன் எச்சங்களுடன் வைரம்பாய்ந்த மரத்தில் செதுக்கிய இன்னமும் பூரணமாக உருக்குலைந்து விடாத சிற்பங்களுடனுன் இன்னமும் விஞ்சிக்கிடகின்றது ஒரு கலைஞன் அமைத்த தேர்.

அதன் மீது இன்னமும் எந்தக் கொடியும் படரவில்லையாதலால் அது முல்லை படரப் பாரிமன்னன் விட்ட தேராக இருப்பதற்கு நியாயமில்லை. இதனை அப்படி எடுத்துச் சென்று ஒரு நூதன சாலையில் வைத்துவிடலாம் அல்லது அந்த இடத்திலேயே அது மேலும் சிதைந்துவிடாமல் ஆவனசெய்து பாதுகாக்கலாம் என்று தோன்றியது. இன்றைய யதார்த்த உலகில் மனிதன் எதுவெதுகெல்லாமோ அழவேண்டியிருக்கின்றது, இது வேறா என்று எள்ளி விடுவார்கள் என்று பேசாமல் இருக்கின்றேன்.